Polskie soft power przypomina statek, na którym kapitanów jest więcej niż marynarzy. Każda instytucja chce promować Polskę, każda robi to po swojemu i za publiczne pieniądze. Po ćwierćwieczu takich eksperymentów nadal nie wiemy, kto trzyma ster, dokąd płyniemy i pod jaką banderą.
Polacy potrafią w jednej chwili zebrać setki milionów złotych. Potrafią też latami godzić się na słabe państwo i niedofinansowane instytucje. Sukces zbiórki na Cancer Fighters boleśnie pokazuje tę sprzeczność.
Rząd zapowiada zwrot ku „polskości” w zamówieniach publicznych, stawiając na krajowe firmy i narodowy interes gospodarczy. Pytanie, czy to trwała zmiana filozofii państwa, czy jedynie polityczna korekta wizerunkowa Donalda Tuska?
