„Zablokować, stępić, złamać” – tak NATO zamierza odpowiedzieć na ewentualną rosyjską agresję. W Warszawie najwyższy dowódca wojskowy Sojuszu po raz pierwszy publicznie przedstawił teorię zwycięstwa nad Moskwą. To nie tylko strategiczny komunikat wysłany na Kreml, lecz także przypomnienie, że Polska wciąż nie odpowiedziała na kluczowe pytanie: jaka jest nasza własna teoria zwycięstwa?
Donalda Trumpa można lubić albo nie znosić. Polska ma jednak interes w wykorzystaniu jego życzliwości do osiągnięcia celu, o który zabiega od lat: utworzenia stałej amerykańskiej bazy wojsk lądowych. To wyjątkowa szansa. Być może mamy kilka tygodni, aby doprowadzić do decyzji prezydenta Trumpa, którą później trudniej będzie odłożyć do szuflady.
Możemy sami zdecydować, jak będzie wyglądał powrót obowiązkowej służby wojskowej. Możemy też udawać, że armia zawodowa i ochotnicy wystarczą, aż rzeczywistość odbierze nam ten komfort. Wówczas warunki mogą postawić nam albo Rosjanie, albo Amerykanie. Pobór wróci. Pytanie, czy wróci na naszych zasadach.
Najpierw fabryka należąca do polskiej firmy. Potem infrastruktura przy granicy. Wreszcie pociąg jadący do Warszawy. Kolejne rosyjskie działania układają się w niepokojący wzór, którego nie sposób tłumaczyć wyłącznie przypadkiem czy chaosem wojny. Kreml prowadzi wobec Polski przemyślaną grę presji i zastraszania.
Trzy dekady po podpisaniu traktatu o dobrym sąsiedztwie polsko‑niemieckie pojednanie coraz bardziej przypomina pusty rytuał. Symbole i rocznice zastąpiły realną politykę, a większość Polaków wciąż uważa, że Niemcy nie rozliczyły się ani z historią, ani z odpowiedzialnością za wojnę.
Możemy zwiększać ilość sprzętu; możemy zwiększać szybkość reagowania, ale bez odpowiedzi na pytanie o naszą teorię bezpieczeństwa – a gdy ta zawiedzie – o naszą teorię zwycięstwa, nie będziemy wiedzieć, czy to, co kupujemy i to, co robimy, układa się w jakąś spójną całość. W efekcie może będziemy szybciej „biegać” do kolejnych „pożarów”, nie mając pewności, czy naprawdę zapobiegamy ich wybuchaniu. Na Zero.pl publikujemy fragment książki gen. Rajmunda T. Andrzejczaka oraz Sławomira Dębskiego pt. „Nowy Algorytm Strategiczny Polski”.
Wystarczył jeden komentarz sekretarza generalnego NATO, by europejska prasa oskarżyła Sojusz o „mówienie głosem Waszyngtonu”. Problem w tym, że w wojnie USA z Iranem nikt w Europie nie ma odwagi głośno powiedzieć, że NATO nie jest od rozwiązywania kryzysów na Bliskim Wschodzie – a już na pewno nie wbrew własnej jedności.
Warto jasno powiedzieć, czym nie jest francuska propozycja. Macron nie zaproponował stworzenia europejskiego parasola nuklearnego ani zastąpienia amerykańskiego odstraszania. Francuska doktryna pozostaje jednoznaczna: broń jądrowa pozostaje pod wyłączną kontrolą Paryża – pisze dla Zero.pl Sławomir Dębski, współautor programu Ground Zero.
Amerykanie uważają, że nasze lęki są przesadzone: skoro NATO jest dla nich narzędziem utrzymywania pokoju w Europie, a ten pokój jest elementem ich własnej Wielkiej Strategii, to – w ich logice – nie mamy powodu do obaw. Rosja chwieje się na nogach, w związku z tym są pewni, że sobie z nią poradzą. Nie musimy się z tym zgadzać, ale powinniśmy nauczyć się komunikować nasz punkt widzenia w sposób realistyczny.
