To miał być prosty mechanizm: gdy kraj się bogaci, bieda powinna maleć. Najnowsze dane pokazują jednak, że to nie dzieje się samo. Mimo wzrostu dochodów i miliardów wydawanych na świadczenia skrajne ubóstwo nie spada, a zasiłek rodzinny, pomyślany dla najbiedniejszych rodzin, obejmuje coraz mniej dzieci.
Od 7 sierpnia obowiązuje pierwszy w historii ogólnokrajowy standard usług opiekuńczych świadczonych w domu. Rząd wycenił go na zero złotych, skonsultował w dziesięć dni i wprowadził w życie nazajutrz po ogłoszeniu. Dokumentację tego procesu czyta się jak zapis sporu, który państwo toczyło samo ze sobą. I przegrało.
Polska debata o zarobkach stoi na dwóch skrótach: „średniej krajowej” i „klasie średniej”. Nowe dane rozbijają ten obraz. Zamiast jednego społeczeństwa dostajemy trzy odrębne światy: szeroki środek o podobnych płacach, wyraźnie bogatszy szczyt i działalność gospodarczą, która dzieli się na biedę i bardzo duże pieniądze.
System pomocy społecznej wyklucza dziś niemal milion najuboższych osób. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przygotowało reformę, która miała temu zapobiec, ale projekt utknął w Kancelarii Premiera.
