Czekałem na dobry moment, żeby napisać komentarz związany z Jackiem Magierą. Powinienem napisać „świętej pamięci Jackiem Magierą” i w sumie, jak rzadko kiedy, miałoby to sens. Bo wszystko, co się teraz mówi i pisze o Jacku, sprawia, że zaczyna być on postrzegany niemalże jako święty. Nadużywamy tej „świętej pamięci”, doklejamy ją do każdej osoby, która odeszła z tego świata, a tu rzeczywiście nie czuć zgrzytu.
Świat sportu, politycy oraz najbliżsi pożegnali w czwartek Jacka Magierę. Drugi trener reprezentacji Polski zmarł w wieku 49 lat po zasłabnięciu podczas porannego treningu biegowego. Przed ceremonią żałobną w Katedrze Polowej Wojska Polskiego, prezydent Karol Nawrocki odznaczył selekcjonera pośmiertnym Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Mało jest osób w polskiej piłce, które cieszyłyby się uznaniem kibiców po przeciwnych stronach trybun. Jeszcze mniej tych poświęcających swój prywatny czas na pomoc zawodnikom i ich rozwój. Wraz ze śmiercią Jacka Magiery polskie środowisko piłkarskie straciło człowieka, który żył futbolem, był w nim zakochany, a dzięki swojemu niezwykłemu podejściu pomógł dziesiątkom osób w wydostaniu się z dołka.
Polski Związek Piłki Nożnej przekazał w piątek, 10 kwietnia, informację o nagłej śmierci Jacka Magiery. Drugi trener reprezentacji Polski oraz były szkoleniowiec Legii Warszawa i Śląska Wrocław miał 49 lat. Do tragedii doszło podczas porannego treningu biegowego we Wrocławiu.
