Polska polityka od lat żyje kompleksem Węgier – a właściwie Viktora Orbána, który stał się dla kolejnych ekip w Warszawie zarówno wzorem sprawczości, jak i źródłem frustracji. Zależność od węgierskiego premiera jest dziś tak silna, że wynik wyborów w kilkakrotnie mniejszym państwie może wywołać w Polsce euforię lub żałobę.
Węgry stoją dziś na krawędzi politycznego chaosu i gospodarczego załamania, choć ich premier wciąż uchodzi na świecie za wytrawnego stratega i lidera o mocarstwowych ambicjach. Paradoks ten odsłania dramatyczną cenę, jaką mały kraj płaci za politykę wymierzoną w europejski porządek oraz budowaną na ryzyku i uzależnieniach od obcych potęg.
Przez trzy dekady Unia Europejska tworzyła warunki sprawiające, że gospodarki należących do niej krajów stopniowo wyrzekały się swych atutów. Jednocześnie hodowała konkurentów, zdolnych zdominować Stary Kontynent. Teraz żeby przetrwać musi zrobić coś dokładnie odwrotnego. I to w momencie, gdy atak na Iran dramatycznie winduje w górę ceny energii.
Dzięki ogólnokrajowej sieci wodorowej Niemcy planują uniezależnić się od paliw kopalnych, a zwłaszcza konieczności zakupu olbrzymich ilości gazu. Projekt Kernnetz ma też zapewnić zeroemisyjną energię niemieckiemu przemysłowi. Wśród mnóstwa zalet ma on jedną słabość. Jest nią ślepa wiara, że wodór kiedyś będzie tani.
