Polska potrzebuje niezależnej instytucji stojącej na straży przestrzegania tego, co nakazuje konstytucja, i to natychmiast. Zwłoki, jakie pozostały po Trybunale Konstytucyjnym, tej roli nie spełnią. Zwłaszcza że każda władza ma już możliwość dowolnego korygowania składu TK przy użyciu policji.
Jak wzniecić rewolucję i zdobyć władzę? Tego Jean-Luc Mélenchon za młodu uczył się z pism Lwa Trockiego. Na starość zdaje się podążać śladami swojego mentora, który wraz z Leninem obalił w Rosji rodzącą się demokrację w imię dobra ludu, a następnie twardą ręką podporządkował sobie ten lud.
Relacje ekonomiczne Unii Europejskiej z Pekinem od początku XXI w. pozostawały zbieżne z potrzebami niemieckich korporacji przemysłowych. Ta prawidłowość wciąż obowiązuje i dlatego będziemy świadkami, jak UE z fazy uległości wobec Pekinu przechodzi do prób „odstraszania”.
Po dwudziestu latach wymiennego rządzenia Polską przez Tuska i Kaczyńskiego proces odbierania zwykłym ludziom możliwości obrony przed opresją ze strony państwa dobiega końca. Ostatnim, funkcjonującym zabezpieczeniem jest układ sił – wasz prezydent, nasz premier. Ale i on będzie miał swój kres.
Kiedy rząd zajmuje się coraz węższymi grupami interesów, większość społeczeństwa zaczyna czuć się pomijana. Dziś to już nie tylko frustracja – to narastające wkurzenie, które może mieć polityczne konsekwencje.
W kolejnych punktach globu trwają już zaciekłe starcia, a ich kluczowym elementem są próby zdominowania lub zniszczenia energetycznych zasobów wroga. Jeśli do końca jesieni cieśnina Ormuz nadal będzie zablokowana, istnieje ryzyko, że konflikty przerodzą się w światową wojnę o dostęp do energii.
Polska polityka od lat żyje kompleksem Węgier – a właściwie Viktora Orbána, który stał się dla kolejnych ekip w Warszawie zarówno wzorem sprawczości, jak i źródłem frustracji. Zależność od węgierskiego premiera jest dziś tak silna, że wynik wyborów w kilkakrotnie mniejszym państwie może wywołać w Polsce euforię lub żałobę.
Węgry stoją dziś na krawędzi politycznego chaosu i gospodarczego załamania, choć ich premier wciąż uchodzi na świecie za wytrawnego stratega i lidera o mocarstwowych ambicjach. Paradoks ten odsłania dramatyczną cenę, jaką mały kraj płaci za politykę wymierzoną w europejski porządek oraz budowaną na ryzyku i uzależnieniach od obcych potęg.
Przez trzy dekady Unia Europejska tworzyła warunki sprawiające, że gospodarki należących do niej krajów stopniowo wyrzekały się swych atutów. Jednocześnie hodowała konkurentów, zdolnych zdominować Stary Kontynent. Teraz żeby przetrwać musi zrobić coś dokładnie odwrotnego. I to w momencie, gdy atak na Iran dramatycznie winduje w górę ceny energii.
Dzięki ogólnokrajowej sieci wodorowej Niemcy planują uniezależnić się od paliw kopalnych, a zwłaszcza konieczności zakupu olbrzymich ilości gazu. Projekt Kernnetz ma też zapewnić zeroemisyjną energię niemieckiemu przemysłowi. Wśród mnóstwa zalet ma on jedną słabość. Jest nią ślepa wiara, że wodór kiedyś będzie tani.
