Co roku wraca ten sam dzień. Godzina „W". Syreny. Zatrzymane ulice. Minuta ciszy. I niemal natychmiast potem ten sam spór. Czy Powstanie Warszawskie miało sens? Czy warto było? Ilu ludzi zginęło? Czy można było postąpić inaczej?
Rzeź Wołyńska pozostaje jedną z najboleśniejszych kart polskiej historii. Dziś, 83 lata później, tragedia pozostaje nie tylko przedmiotem pamięci, ale i politycznego sporu. Najnowsze decyzje władz Ukrainy dotyczące polityki historycznej ponownie otworzyły dyskusję o granicach pojednania oraz o tym, czy można budować przyszłość bez pełnego rozliczenia przeszłości.
11 lipca mija kolejna rocznica ludobójstwa Polaków na Wołyniu. Tego dnia w 1943 r., Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i jej zbrojne ramię – UPA dokonały masowych mordów na ludności polskiej. Do końca lipca ukraińscy nacjonaliści zamordowali co najmniej 20 tys. Polaków. 29 i 30 sierpnia nastąpił drugi etap ludobójstwa, a po nim kolejne. W sumie zamordowano około 100 tys. Polaków.
Decyzja o utworzeniu ukraińskiego Panteonu Narodowego wywołała burzę nie tylko w Polsce. Wśród postaci, które mogą zostać w nim uhonorowane, są przywódcy OUN i UPA, Stepan Bandera oraz Roman Szuchewycz. To kolejny krok Kijowa, który pogłębia trwający od tygodni kryzys w relacjach polsko-ukraińskich i budzi pytania o polityczne motywy Wołodymyra Zełenskiego.
