MSWiA obiecało strażakom ochotnikom Kartę Rodziny Mundurowej. Gdy jednak zajrzeć do szczegółów, z wielkich zapowiedzi zostają symboliczne ulgi warte najwyżej 200-300 zł rocznie. To bardziej zabieg wizerunkowy niż realne wsparcie dla ludzi, którzy od lat wspierają system bezpieczeństwa państwa.
Gdy między wójtem a lokalną Ochotniczą Strażą Pożarną wybucha konflikt, wydaje się, że chodzi o pieniądze, samochód, remizę, dotację czy ekwiwalent dla strażaków. W rzeczywistości spór często dotyczy czegoś znacznie ważniejszego. W małych społecznościach stawką bywają wpływy, stanowiska, lokalne układy i kontrola nad zasobami, które decydują o tym, kto naprawdę rządzi w gminie.
Strażacy ochotnicy są coraz bliżej objęcia Kartą Rodziny Mundurowej. Rząd coraz wyraźniej przyznaje, że trudno budować system przywilejów dla formacji dbających o bezpieczeństwo państwa, ignorując tych, którzy każdego dnia ruszają do pożarów, wypadków i klęsk żywiołowych.
Państwo ostrzegające obywatela przed niebezpieczeństwem powinno działać jak dobry strażak: szybko, precyzyjnie i bez zbędnych przedstawień. Tymczasem ostatnie miesiące pokazały, że system „Alert RCB” coraz częściej przypomina kabaret, w którym operator siedzi przed pulpitem z trzema przyciskami: „nie wysłać”, „wysłać wszystkim po kilka razy” i „pomylić województwo”. Najgorsze, że to nie jest dowcip.
Polska odbudowuje obronę cywilną, wydaje miliardy i szkoli urzędników. Wystarczył jednak realny alert o zagrożeniu z powietrza, by wyszło na jaw, że społeczeństwo nadal nie wie, jak się zachować. Zamiast wyuczonych procedur były improwizacja, chaos i skrajnie różne reakcje.
Powódź, wielki pożar, awaria infrastruktury krytycznej albo rakieta przekraczająca granicę. W takich sytuacjach liczy się nie liczba ustaw, strategii i prezentacji, lecz sprawność działania. A właśnie z tym, mimo ogromnych wydatków i wysiłku tysięcy ludzi, polski system ochrony ludności wciąż ma poważny problem.
