Trudności polskich studentów z rozumieniem tekstu powinny skłaniać do refleksji nad stanem edukacji i finansowaniem nauki. Zamiast tego dyskusję zdominowało jedno zdanie Radosława Sikorskiego wymierzone w rektorów. Szybkie wskazanie winnych okazało się łatwiejsze niż rozmowa o rzeczywistych przyczynach kryzysu.
Polska nauka „idzie do przodu” – przekonuje resort. „Cud się nie wydarzy” – odpowiadają naukowcy. Gdy ministerstwo mówi o sukcesach, środowisko akademickie mówi o niedofinansowaniu. Te dwie opowieści o polskiej nauce coraz wyraźniej się rozjeżdżają.
Krajowa debata o nauce od lat wygląda podobnie. Wszyscy zgadzają się, że innowacje są ważne, potrzebujemy nowych technologii, silnej gospodarki opartej na wiedzy i nowoczesnego państwa. Problem zaczyna się wtedy, gdy trzeba odpowiedzieć na pytanie: ile naprawdę jesteśmy gotowi przeznaczyć na naukę i szkolnictwo wyższe? Niestety od wielu lat odpowiedź brzmi: zdecydowanie za mało.
Zaproszenie kontrowersyjnych lekarzy na państwową uczelnię miało być zapewne wyrazem „otwartości na debatę”. Zamiast niej wywołało jednak pytania o granice odpowiedzialności, sens autorytetu akademickiego i cenę, jaką nauka płaci za pogoń za zasięgami.
Podczas konwencji PiS w Bydgoszczy zauważono, że nauka jest jednym z fundamentów siły państwa – zarówno w wymiarze gospodarczym, jak i cywilizacyjnym. Deklaracje zwiększenia finansowania nauki, poprawy warunków pracy naukowców czy przeciwdziałania odpływowi talentów są słuszne. Problem w tym, że środowisko naukowe słyszy je od lat. Same obietnice nie przełożą się na realne zmiany, ani na wzrost konkurencyjności Polski. Politycy powinni o tym pamiętać nie tylko przed wyborami.
