
Pięciokrotny mistrz olimpijski w judo Teddy Riner zamierza wystartować w wyborach prezydenckich we Francji w 2027 r. 37-letni sportowiec przekonuje, że Francuzom brakuje dziś nadziei i ambicji, a sam chce stanąć w obronie kraju, który pozwolił mu odnieść światowy sukces. Czy sportowa legenda odnajdzie się na politycznej macie?
- Teddy Riner ogłosił start w wyborach prezydenckich w 2027 r. – Jeśli zaangażuję się w politykę, to po to, by zostać prezydentem – zapowiadał już w 2025 r.
- Judoka krytykuje brak ambicji francuskiej klasy politycznej i wskazuje na społeczne podziały oraz niepewność jutra, które dotykają kolejne pokolenia.
- Według szefa Ifop Frédérica Dabiego popularność Rinera wynika z tego, że uosabia on przeciwieństwo dzisiejszych diagnoz o Francji pogrążonej w kryzysie.
Ma dwa metry wzrostu i waży prawie sto czterdzieści kilo. Legenda francuskiego judo, a szerzej – całego sportu, przymierza się do założenia zupełnie nowego kostiumu. Zamiast tradycyjnej judogi założy stalowy, polityczny garnitur. Oto Teddy Riner, pięciokrotny mistrz olimpijski (trzy złote medale zdobyte indywidualnie i dwa w rywalizacji drużynowej), wywołał niemałe poruszenie zarówno w świecie sportu, jak i polityki. Ogłosił bowiem, że zamierza wystartować w wyborach prezydenckich we Francji w 2027 r.
Swoją decyzję potwierdził w nagraniu opublikowanym w mediach społecznościowych. – Nazywam się Teddy Riner i dziś, patrząc wam prosto w oczy, mówię: kandyduję w wyborach prezydenckich w 2027 r. – oznajmił 37-letni sportowiec pochodzący z Gwadelupy. – Walka zawsze była częścią mnie. Wiem, co znaczy walczyć, upadać i za każdym razem podnosić się na nowo – dodał.
Na nagraniu wystąpił w białej koszuli i ciemnej marynarce, siedząc na tle biblioteczki. Tym samym pięciokrotny mistrz olimpijski rozpoczął swoją polityczną „walkę”, choć jego kariera sportowa wciąż trwa. Riner zamierza wziąć udział w igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 2028 r.
– Słyszę gniew, który niektórzy politycy podsycają wyjątkowo negatywnym przekazem. Płynie on z ust ludzi, którym zabrakło ambicji i chęci, by myśleć z rozmachem – powiedział Riner. Jak przekonywał, Francja jest wielkim krajem, który pozwolił mu stać się tym, kim jest, i nauczył go mierzyć wysoko.
Dziś jednak, jego zdaniem, brakuje zarówno ambicji, jak i nadziei. Judoka zwrócił uwagę na społeczne podziały oraz poczucie niepewności jutra, które dotyka nie tylko młodych, lecz także starszych Francuzów. – Nie mogę zaakceptować sytuacji, w której młodzi i nieco starsi ludzie mówią, że trudno im dziś wyobrazić sobie własną przyszłość. Dlatego zdecydowałem się zaangażować i stanąć u boku Francuzów. Będę kandydował na urząd prezydenta Republiki – oświadczył.
Deklaracja jednego z najbardziej utytułowanych francuskich sportowców ostatnich dekad była na tyle nieoczekiwana, że postanowiono sprawdzić, jak na jego polityczny debiut zareagowaliby sami Francuzi. Sondaż przeprowadziła pracownia Odoxa na zlecenie bukmachera Winamax i rozgłośni RTL. Okazało się, że nazwisko znane dotąd przede wszystkim z olimpijskich aren może wkrótce pojawić się również na wyborczych afiszach.
Niemniej od chwili oficjalnego ogłoszenia kandydatury popularność Teddy’ego Rinera spadła o 11 punktów procentowych. Nie oznacza to jednak, że francuski mistrz olimpijski stracił sympatię rodaków. Pomimo wyraźnego spadku wciąż cieszy się bardzo wysokim poziomem społecznego zaufania: 83 proc. Francuzów deklaruje o nim pozytywną opinię. Polityczny debiutant nadal może więc liczyć na kapitał sympatii, którego pozazdrościć mogłoby mu wielu zawodowych polityków.
To wynik o 41 punktów procentowych wyższy niż w przypadku Marine Le Pen (42 proc. w marcu 2026 r.), o 35 punktów lepszy od Édouarda Philippe’a (48 proc. w czerwcu 2026 r.) i aż o 68 punktów wyższy niż Jean-Luca Mélenchona (15 proc. w marcu 2026 r.).
Riner wkracza więc do polityki z zaufaniem, którego nie sposób zdobyć podczas partyjnych narad czy wielkich mityngów. Nad Sekwaną sympatia społeczna to jednak dopiero początek drogi do prezydentury.
„Rozmawiałem telefonicznie z szefem PSL”. Morawiecki o kulisach wotum nieufności
Dlaczego mistrz olimpijski chce wejść do francuskiej polityki?
Start w wyborach z uznaniem przyjął obecny lokator Pałacu Elizejskiego, stwierdzając, że stanowi on „istotną korzyść dla kraju”. „Nie jestem macronistą” – odpowiedział lapidarnie Teddy Riner. Podczas wizyty na targach Made in France judoka uznał, że gratulacje, które złożył mu Emmanuel Macron w związku z ogłoszeniem kandydatury, były „pocałunkiem śmierci”.
Start Teddy’ego Rinera jest czymś więcej niż tylko kolejnym ekscentrycznym epizodem przedelektoralnego spektaklu. Zdaniem Frédérica Dabiego, dyrektora generalnego Francuskiego Instytutu Badań Opinii Publicznej (Ifop), wyraża głębokie pęknięcie między francuskim społeczeństwem a klasą polityczną.
Od czasu rozwiązania Zgromadzenia Narodowego Francja znalazła się w stanie swoistego politycznego zaćmienia. Obywatele przestali wierzyć, że polityka może cokolwiek dla nich zrobić, że głos oddany przy urnie jest jeszcze rodzajem umowy społecznej, w której w zamian za poparcie władza zobowiązuje się słuchać, rozwiązywać problemy i zmieniać rzeczywistość.
Stąd mnożące się kandydatury ludzi spoza politycznego establishmentu – od przedsiębiorcy Michela-Édouarda Leclerca po mistrza olimpijskiego. Nie chodzi przy tym wyłącznie o brak wyrazistego lidera w centrum francuskiej sceny politycznej. Rzecz w tym, że niemal wszyscy rozpoznawalni kandydaci – od Raphaëla Glucksmanna po Érica Zemmoura, od Marine Le Pen po Jean-Luca Mélenchona – mają dziś ujemny bilans zaufania. Polityczna oferta przypomina więc sklep, z którego klienci coraz częściej wychodzą z pustymi rękami.
Riner może wykorzystać tę próżnię, ponieważ w niczym nie przypomina zawodowego polityka, a jego kapitałem nie jest partyjna legitymacja, lecz własne dokonania. Dabi zwraca uwagę, że wybory prezydenckie we Francji rzadko są plebiscytem na partyjny szyld – znacznie częściej stanowią spotkanie między człowiekiem a jego epoką. Zwycięża ten, kto potrafi ucieleśnić nastroje społeczne. I tak Charles de Gaulle był uosobieniem prawości wobec wstydu kolaboracji rządu Vichy. Valériy Giscard d’Estaing był synonimem postępu i amerykanizacji francuskiego społeczeństwa. Emmanuel Macron, jako kandydat ponadpartyjny, miał zerwać z wieczną waśnią między prawicą a lewicą.
Francja w kryzysie, Riner symbolem sukcesu
Pięciokrotny mistrz olimpijski reprezentuje Francję będącą przeciwieństwem tej, która wyłania się z codziennych diagnoz stanu kraju: Francję sukcesu, talentu, siły i niemal sportowej niezniszczalności. W sondażu przywołanym przez Dabiego 86 proc. respondentów zgodziło się ze stwierdzeniem, że ich ojczyzna znajduje się w stanie upadku – o 21 punktów procentowych więcej niż w 2021 r.
Na tym tle Riner jawi się niczym bohater z innej rzeczywistości. Jest popularny wśród młodych, przedstawicieli klas ludowych i wyborców nieidentyfikujących się z żadną partią, a więc grup, których polityczny establishment nie potrafi skutecznie zagospodarować.
Nie oznacza to jednak, że olimpijskie złoto można bez przeszkód wymienić na głosy przy urnach. Jeśli judoka rzeczywiście wkroczy na polityczną matę, będzie musiał odpowiedzieć na pytania o program, bezpieczeństwo, emerytury, gospodarkę i własne poglądy. A wtedy może się okazać, że najtrudniejsza walka dopiero przed nim.
To nie pierwszyzna. Egzotycznych kandydatur w wyścigu do Pałacu Elizejskiego było w historii V Republiki wiele. Najbardziej emblematycznym przykładem pozostaje historia Coluche’a – francuskiego komika, który w 1980 r. postanowił zakpić z politycznego establishmentu, a przy okazji niebezpiecznie go nastraszył.
U szczytu popularności ogłosił na deskach paryskiego teatru Gymnase swój start w wyborach prezydenckich. Kampanię opatrzył prowokacyjnym hasłem „bleu-blanc-merde” – przewrotną, wulgarną parafrazą francuskich barw narodowych: niebieskiego, białego i czerwonego. Był to żart, ale szybko przestał być wyłącznie żartem.
Coluche zmienił francuską komedię, wyprowadzając ją z salonów i nadając jej język ulicy. Posługiwał się slangiem, wulgaryzmami i groteską, a bohaterami swoich skeczy uczynił ludzi z marginesu społecznego: robotników, bezrobotnych, drobnych cwaniaczków i mieszkańców przedmieść. Nie wyśmiewał ich jednak z wyżyn mieszczańskiej wyższości – przeciwnie, oddawał im głos, czyniąc z ich codziennych frustracji narzędzie krytyki francuskiego społeczeństwa. Jego działalność nie ograniczała się przy tym do sceny. W 1985 r. założył „Restauracje z serca” – organizację charytatywną, która do dziś zajmuje się wydawaniem posiłków osobom ubogim i wykluczonym. W ten sposób człowiek, który potrafił rozśmieszać Francję do łez, postanowił również nakarmić tych, o których na co dzień niewielu chciało pamiętać.
Wokół kandydatury komika powstało blisko 300 komitetów poparcia, tysiącami zaczęły napływać listy, a do inicjatywy przyłączyli się nawet intelektualiści francuskiej lewicy, wśród nich socjolog Pierre Bourdieu i filozof Gilles Deleuze. W połowie grudnia jeden z sondaży przyznał Coluche’owi aż 16 proc. potencjalnego poparcia. A przecież Francja szykowała się wówczas do kolejnego starcia dwóch politycznych gigantów: urzędującego prezydenta Valéry’ego Giscarda d’Estainga i socjalisty François Mitterranda. Nagle okazało się, że między dwoma kandydatami do Pałacu Elizejskiego pojawił się trzeci: człowiek, który zamiast programu politycznego miał komediowy talent, a zamiast partyjnego zaplecza – tłum rozbawionych, ale coraz bardziej zainteresowanych wyborców.
Żartowniś zaczął więc niepokoić polityczne drapieżniki. Jak ujęła to dziennikarka Laetitia Krupa w książce „Pokusa clowna”, Coluche stał się „pierwszym błaznem, który zatrząsł władzą”. Francuski establishment przekonał się, że śmiech, jeśli trafia na odpowiedni grunt, potrafi być znacznie groźniejszy niż niejedna poważna deklaracja wyborcza.
Przed Rinerem trudny sprawdzian
Judo ma swoje niezmienne reguły: przeciwnika należy przewrócić, ale samemu trzeba zachować równowagę. W polityce ta sztuka bywa znacznie trudniejsza. Teddy Riner wchodzi do niej z kapitałem, którego nie da się wypracować na partyjnych konwencjach: pięcioma olimpijskimi triumfami, rozpoznawalnością i wizerunkiem człowieka, który potrafi podnosić się po porażkach.
Prezydentura nie jest kolejną kategorią wagową, a wyborcza walka nie kończy się po kilku minutach na macie. Riner będzie musiał zejść z piedestału sportowego mistrza i odpowiedzieć na pytania, od których nie sposób uchylić się efektownym rzutem. Dopiero wtedy okaże się, czy za olimpijskim złotem stoi również polityczna wizja Francji…

