Wyjątkowo liczny rocznik maturzystów zderzył się z limitami przyjęć na studia niemal takimi samymi jak przed rokiem. Choć wzrost liczby kandydatów był łatwy do przewidzenia, uczelnie w większości nie przygotowały się na nadchodzącą falę. Teraz tysiące młodych ludzi zapłaci za to mniejszymi szansami na wymarzone studia.
Zdjęcia arkuszy w sieci, mikrosłuchawki, grupy z odpowiedziami i setki unieważnionych egzaminów to tylko objawy głębszego problemu. Prawdziwe źródło kryzysu leży gdzie indziej: w kulturze społecznej, która od lat traktuje ściąganie raczej jako przejaw przedsiębiorczości niż oszustwo. Dlatego dyskusja o maturach powinna dotyczyć nie tylko procedur, ale również norm i wartości.
W 2026 r. do matury przystąpił największy od lat rocznik. Na pierwszy rzut oka system wytrzymał: zdawalność się nie załamała. Ale pod powierzchnią widać coś znacznie bardziej niepokojącego. W Polsce są powiaty z setkami maturzystów, w których prawie nikt nie zdaje fizyki, informatyki, a czasem nawet chemii. To nie jest już tylko kwestia indywidualnych wyborów uczniów. To mapa edukacyjnych nierówności.
Egzamin ósmoklasisty coraz więcej mówi nie o uczniach, lecz o słabościach systemu. Tegoroczne wyniki pokazują, że matematyka pozostaje piętą achillesową polskiej szkoły, angielski jest za łatwy dla najlepszych, a język polski staje się kluczowym narzędziem selekcji do prestiżowych liceów. Za statystycznymi średnimi kryją się znacznie bardziej niepokojące wnioski.
Kiedy kończy się rok szkolny, zaczyna się problem, o którym państwo wciąż mówi zbyt cicho. Dla milionów rodziców dwa miesiące wakacji to nie odpoczynek, lecz stres i skomplikowana układanka opieki, której nie da się rozwiązać bez kompromisów.
Historia młodego lekarza z Warszawy uruchomiła debatę, która powinna wykraczać daleko poza jednostkowy przypadek. Czy zdalne kształcenie w czasie pandemii pozostawiło trwałe luki w kompetencjach absolwentów? I czy polskie uczelnie potrafią dziś zagwarantować realną jakość edukacji?
Chcesz maksymalny wynik rekrutacyjny? Zapłać – albo ucz się po nocach. Decyzja UJ pokazuje, że ktoś wreszcie zauważył absurd, na którym inni wciąż korzystają.
Spór o lody dla uczniów z paskiem to klasyczny przykład debaty zastępczej. Zamiast mówić o niewiarygodnym systemie ocen i fikcji świadectw szkolnych, dyskutujemy o symbolach – wygodnych, ale drugorzędnych.
Po dwóch latach od głośnej „likwidacji” prac domowych MEN delikatnie zmienia kurs. Zadania nadal nie będą obowiązkowe ani oceniane, ale nauczyciel zyska narzędzie, by docenić systematyczność ucznia – pod warunkiem, że każdej pracy towarzyszyć będzie rzetelna informacja zwrotna.
Zdjęcia arkuszy maturalnych w sieci pojawiają się kilkanaście minut po rozpoczęciu egzaminu, a technologie ułatwiające oszukiwanie są dziś na wyciągnięcie ręki. Czy polska matura wciąż jest egzaminem, któremu można ufać?
Szkoły niepubliczne w Polsce coraz częściej przypominają ekskluzywny klub z publiczną dotacją. Drzwi są szeroko otwarte na pieniądze z budżetu, ale zamknięte dla uczniów, którzy nie pasują do folderu reklamowego. W efekcie system, który miał być alternatywą i wsparciem dla edukacji publicznej, stał się narzędziem segregacji.
W chwili, gdy ten tekst zostanie opublikowany, wczesnym rankiem 4 maja, tegoroczna akcja maturalna będzie już na pełnych obrotach. Kurierzy dostarczają do szkół arkusze maturalne od 4 rano. Wszystko po to, by o godzinie 9 abiturienci mogli przystąpić do egzaminu. W tym roku czeka ich wyjątkowo strome podejście. I nie chodzi o trudność samej matury, lecz o warunki systemowe.
Komórka w szkole to nie gadżet ani pomoc dydaktyczna. To narzędzie, które w rękach dzieci napędza przemoc, odbiera godność i może kosztować życie – dlatego półśrodki już nie wystarczą.
Zrezygnowanie z obowiązkowej matury z matematyki byłoby jak wyjęcie zawleczki z granatu: grozi wybuchem, który osłabi szkoły, uczelnie i całe społeczeństwo. To przecież jeden z ostatnich egzaminów, który wciąż cokolwiek weryfikuje.
Problemy z jakością studiów podyplomowych online mają swoje źródło w regulacjach prawnych, a właściwie ich braku. Musi powstać realna ścieżka unieważniania bezprawnie wydanych świadectw. Bez zmian „podyplomowe Eldorado” będzie się rozwijać dalej, kosztem jakości kształcenia i wiarygodności całego systemu – pisze dla Zero.pl Łukasz Wolański, ekspert ds. edukacji i szkolnictwa wyższego.
Większym problemem niż liczba wakatów jest jakość nauczycieli. Dlaczego nikomu nie przeszkadza realny spadek poziomu kształcenia belfrów, który objawia się w tolerowaniu masowego uczestniczenia w podyplomówkach online, gdzie testy można poprawiać do skutku?
Kilka dni temu, na internetowych grupach dotyczących edukacji domowej, gruchnęła wiadomość o nowych wytycznych niektórych kuratoriów oświaty. Miały one przekazać, że egzaminy klasyfikacyjne uczniów Szkoły w Chmurze muszą odbywać się stacjonarnie. Oznacza to, że trzeba je będzie zdawać na żywo, w szkole, w obecności komisji egzaminacyjnej. Wieść ta wywołała burzliwą reakcję. Czy słusznie?
