Siedem sezonów lęku. Od ludzi uwięzionych w komputerze, przez cyber-pszczoły i robo-psy, po kontrolujące społeczeństwo aplikacje randkowe. „Czarne lustro” nauczyło nas spoglądać w przyszłość z niepokojem. Sprawdzamy, ile w tych proroctwach prawdy, a ile blagi. Odcinek po odcinku.
Trwają wakacje z mitologią. Ledwo odprowadziliśmy do drzwi Odyseusza, a już współczesny heros tka pajęczą sieć nad Nowym Jorkiem. Dla Marvela nowy film o przygodach Spider-Mana to (przed)ostatni dzwonek. W oczekiwaniu na superprodukcję „Avengers: Doomsday” trzeba zarobić jak najwięcej pieniędzy. Na wszelki wypadek.
Influencerzy AI sprzedadzą ci krem na żylaki, wycieczkę na Malediwy oraz obietnicę lepszego życia. W popularnych narracjach na ich temat mnożą się „szanse” i „okazje”, ale co ze starym dobrym „zagrożeniem”? Czy naprawdę nie przeszkadza nam, że sztuczny człowiek, któremu poświęcamy coraz więcej uwagi, nie śpi, nie chodzi na pocztę i nie płacze na „Królu lwie”?
Czy jesteśmy czymś więcej niż sumą swoich instynktów? Dlaczego wolelibyśmy być psychopatycznym mordercą niż kłamliwym świadkiem? Czy kompulsywne zachowania ułatwiają pisanie (i utrudniają życie)? Z autorką bestsellerowych kryminałów oraz powieści true crime, Katarzyną Bondą, rozmawiamy o naturze seryjnych zbrodniarzy, bolączkach i ekstazie tworzenia oraz nowej powieści „Łowca saren”.
Pomimo medialnego szkwału oraz miesięcy żeglugi po wzburzonych wodach internetu „Odyseja” wreszcie zadokowała w kinach. Na szczęście dla nas filmu nie nakręcili ani historycy z Facebooka, ani domorośli tłumacze ze starożytnej greki. Z pożytkiem dla kina, choć w subtelnym akcie sprzeciwu wobec klasycznych przekładów, nakręcił go Christopher Nolan.
Premiera „GTA VI” bez fizycznego nośnika, wycofanie z dystrybucji pudełek z grami na PlayStation, odcięcie tlenu inicjatywie obywatelskiej Stop Killing Games przez Komisję Europejską… W nową, prawdziwie cyfrową erę gracze wkraczają poganiani kijem. Pytanie tylko, gdzie jest marchewka.
Obejrzałem „Citizen Vigilante” Uwego Bolla, kontrowersyjny film o dobrym imigrancie polującym na złych imigrantów. Nie potrzebuję po nim psychologa, egzorcysty ani nawet gorącego prysznica. Ale to ja. Nie jestem w targecie tego dzieła, bo od koniunkturalizmu wolę nawet pizzę hawajską.
Twoje wewnętrzne dziecko ma rumiane policzki, beztroskie oblicze i kuferek ze skarbami pod pachą. Nie musisz go w sobie szukać. Najważniejsze, że z oczu nie tracą go producenci zabawek, kolekcjonerskich gadżetów, nostalgicznych filmów, książek i gier wideo. To efekt coraz dłuższej inicjacji w dorosłość oraz coraz bardziej skomplikowanej – politycznie, społecznie, kulturowo – rzeczywistości.
Doomscrolling, czyli zjawisko kompulsywnego wchłaniania negatywnych treści, ma swoje źródła w naszej psychice, a nie w Internecie. Ale to Internet zamienił je w znak czasów.
Ilekroć kowboj Chudy stuka ostrogą, gdzieś na świecie uśmiecha się dziecko, a w kinowej kasie pojawia się jeden tłusty dolar. Za sprawą „Toy Story 5” dolarów nazbierało się już tyle, że można za nie kupić wszystkie zabawki świata. Pytanie tylko, czy poza słodką nostalgią seria ma jeszcze coś do zaoferowania?
Szkolne korytarze po ostatnim dzwonku, niezagospodarowane powierzchnie biurowe, wyludnione poczekalnie na dworcach, lotniskach i w szpitalach, labirynty „Leningradów” pod niebem w kolorze spleśniałego twarogu… Przestrzenie liminalne – puste, przejściowe, wyłączone z użytku – są jedną z najważniejszych mitologii internetu. Dlaczego wywołują w nas lęk, nostalgię i ekscytację?
Zachowajcie spokój i nie spoglądajcie za siebie. PRL znów tu jest. Widać go na ulicach, w knajpach, w kinie, telewizji i mediach społecznościowych. Możecie w niego zagrać, posmakować go, a nawet się nim upić. Co o nas mówi?
Nie mam pojęcia, czy Paweł Pawlikowski jest reżyserem, wobec którego kolejne pokolenia pasjonatów kina będą musiały się kiedyś określić – tak jak my wobec Wajdy, Kieślowskiego, albo Polańskiego. Ale jeśli tak, to zapewne podzielą się na miłośników jego wczesnej twórczości oraz entuzjastów trylogii o powojennych bliznach i śpiewającej Joannie Kulig.
W „Dniu objawienia” Steven Spielberg powraca do gatunku science-fiction, by opowiedzieć historię o tym, że w świecie na krawędzi zagłady wszyscy jedziemy na tym samym wózku. Możemy wierzyć w UFO, Pana Jezusa, a nawet mysikoty i ptabyki. Byle tylko raz na jakiś czas uwierzyć w drugiego człowieka.
Nazywa się Bond, James Bond. Zgodnie z literą powieści Iana Fleminga na prawym policzku ma bliznę, a na czoło opada mu niesforny lok. W grze wideo „007 First Light” śpiewa dla niego Lana Del Rey, a interesy ubija z nim Lenny Kravitz. Jego misja jest prosta: zarobić dużo pieniędzy, wyostrzyć nasze apetyty na nowy film, a przy okazji zapewnić nam odrobinę frajdy.
Balansując na cienkiej granicy oddzielającej brawurę od głupoty, twórcy 3. sezonu „Euforii” dopuszczają się wyjątkowo perfidnej zdrady. Jej ofiarami padają zarówno bohaterowie serialu, jak i jego najwierniejsi fani.
Jeśli zamkniecie oczy i wybierzecie seans kinowy na chybił-trafił, istnieje spora szansa, że traficie na film wyreżyserowany przez jakiegoś youtubera. Znak czasów? Być może, lecz nie ma co wywijać bacikiem ironii. Zwycięski pochód internetowych twórców przez Hollywood to fantastyczna wiadomość. I dla kina, i dla nas.
Czas odkurzyć wiedźmińskie miecze – jeden na potwory, drugi na ludzi. Po 11 latach od premiery podstawowej wersji gry studio CD Projekt Red zapowiedziało trzecie fabularne rozszerzenie swojego największego hitu. Jego tytuł to Wiedźmin 3: Dziki Gon – Pieśni przeszłości
