Szok i niedowierzanie! Dokument najlepszym filmem roku? „Godzilla” podręcznikiem cnót człowieka i obywatela? „Call of Duty” z kampanią, która pompuje adrenalinę i… wzrusza? Nowa książka Katarzyny Puzyńskiej chwyta za gardło i nie puszcza? (Okej, tego akurat się spodziewaliśmy). Jeśli nie wiecie jeszcze, co oglądać, czytać i w co grać w weekend, trafiliście pod właściwy adres.
Zero planów na Halloween? Zdajcie się na nas. W tym tygodniu polecamy najlepszy horror roku, przerażającą grę, która zawstydziła kino, przyglądamy się warsztatowi Stephena Kinga i doceniamy dowcip najgenialniejszej personifikacji śmierci, jaką dała nam popkultura. Strach się bać.
W kulturze, która z moralnego relatywizmu uczyniła cnotę, „Zobaczysz wszystko” jest podwójnym arcydziełem – wybitnym filmem o manipulacji i zarazem wielką filmową manipulacją. Ogląda się to fantastycznie, choć mam wątpliwości, czy uczynienie słynnej oszustki z Doliny Krzemowej sednem humanistycznego moralitetu to coś więcej niż monumentalny – być może nawet najlepszy w historii – żart.
Psychopata Trevor Philips kontra cierpiący na PTSD Niko Bellic. Nocny rajd przez Vice City czy dobrze płatna fucha w San Andreas? Beemiksy i siłownia, a może awionetki i popijawa w parszywym barze? W oczekiwaniu na premierę „GTA VI” zapraszamy na kolejny z tekstów poświęconych fenomenowi kultowej serii gier. Tym razem ustawiamy w ringu wszystkie gry cyklu.
Zero planów na weekend? Dobrze się składa. W kinach film o kontrowersyjnym polowaniu na przestępców seksualnych. W streamingu nowe wersje kultowych horrorów. A na półce z książkami – nowa powieść świeżo upieczonego laureata „Nike”. Można też zagrać w grę – dobrą, i to nie tylko dlatego, że polską.
Pokaż mi swoich wrogów, a powiem ci, na kim zarobisz. Z „Grand Theft Auto” wojowali już amerykańscy kongresmani, członkowie Izby Lordów, Hillary Clinton, a nawet rząd Haiti. Ostatecznie wszyscy, wspólnymi siłami, zbudowali jej popkulturowy tron. W oczekiwaniu na listopadową premierę „GTA VI” zapraszamy na pierwszy z serii tekstów poświęconych burzliwym losom kultowej serii gier
Oskarżenia Donalda Tuska pod adresem gier wideo pokazują, jak szkodliwe w dyskusji o bezpieczeństwie w sieci są skróty myślowe. Ani się obejrzeć, aż ktoś wsiądzie w wehikuł czasu, wysiądzie w latach 90. i pomyli grę wideo, czyli produkt przemysłu kulturalnego, z owocem branży rozrywkowej. A następnie dojdzie do wniosku, że przydałyby się tutaj jakieś odgórne mechanizmy kontroli.
Odzwierzęce pseudonimy bohaterów powieści „Null” Szczepana Twardocha sugerują opowieść o człowieku obranym do bielutkich kości, ograniczonym do czystego instynktu. Nic bardziej mylnego. Na wojnie w Ukrainie, we wnykach obezwładniającej nudy, bohatera nie opuszczają humanistyczne refleksje.
W zalewie apokaliptycznych narracji o przejęciu Warner Bros. Discovery przez Paramount Skydance umyka pytanie o faktyczny wpływ takiej fuzji na rynek medialno-rozrywkowy. W kapitalizmie – nawet tym pod korporacyjnym butem – wiele zależy w końcu od najmniejszych trybików ekonomicznej machiny. Czyli od nas.
Odświeżone wydanie gry „Wiedźmin 3: Dziki Gon” to powód dobry jak każdy inny, by znów odwiedzić bagniska Velen, brukowane uliczki Novigradu oraz zimne wyspy Skellige. Skoro żadne z tych miejsc nie istnieje naprawdę, to dlaczego właśnie stamtąd mamy najpiękniejsze wspomnienia?
Z ostatniej chwili! „Lalka” „Lalce” nierówna, Polacy w szoku, giełda reaguje. Ponieważ nowa ekranizacja prozy Bolesława Prusa zarabia już pieniądze w kinowych kasach, a jej serialowa adaptacja wciąż wywołuje gorące emocje, czas ustawić obydwie produkcje w ringu. Która lepsza? Spoiler: zależy, kogo spytacie.
Serialowa antologia „Potwory” może być najszkodliwszą ze współczesnych produkcji true crime. Sprawcy obrzydliwych zbrodni tworzą w niej superbohaterską drużynę niezrozumianych, społecznie napiętnowanych i głęboko poranionych jednostek. Właśnie dołączyła do niej pierwsza kobieta. I jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki stała się ikoną emancypacji.
Wszystko zgodnie z planem. Nakręcona z rozmachem, narracyjną swadą i plejadą gwiazd w obsadzie „Lalka” Macieja Kawalskiego to stara szkoła. W tym sensie, że jeśli jesteście starzy, to chodziliście na takie filmy ze szkołą.
Witajcie w Polsce, domu dla „Lalek”. Na kinową adaptację prozy Bolesława Prusa – reklamowaną, jakby „Władca Pierścieni” i „Niebezpieczne związki” miały dziecko – musimy jeszcze poczekać. Tę produkcję Netfliksa już widzieliśmy. To kawał serialu. Gdy obejrzą go rodacy, na pewno odegra kluczową rolę w pełnej merytorycznych argumentów oraz pysznych aforyzmów dyskusji o klasyce literatury.
Fundamentem sztuki wykutej w ogniu bezprecedensowych aktów terroru jest strach przed nieodgadnioną przyszłością. Jej fasadą – wiara w terapeutyczną moc opowieści. Na ekranach kin 11 września trwa nieprzerwanie od ćwierćwiecza.
W kinach po staremu. Dosłownie. Salieri znów knuje przeciw Mozartowi, Neo udaje Chrystusa w Matriksie, a Terminator spełnia swoją obietnicę – przecież ostrzegał, że jeszcze tu wróci. Filmowe szlagiery z dawnych lat rządzą na polskich ekranach. Czy wolimy je od nowości?
Czym są relacje paraspołeczne? To przeświadczenie, że gdy pouczymy Annę Lewandowską o małżeńskich cnotach, ta przyłoży palec do czoła i pomyśli: „Może coś w tym jest”. To przekonanie, że nasz ulubiony influencer jest nie tylko samobieżnym sklepem oraz marketingowym słupem, ale też naszym dobrym kumplem. W czasach wielkiej społecznej atomizacji to felerny lek na samotność i całkiem niezły na nudę.
Pokaz nowych fragmentów gry „GTA VI” w serwisie Netflix może uspokoić sceptyków. Produkcja wygląda fantastycznie i oferuje skalę atrakcji, jakiej dotąd w serii nie uświadczyliśmy. Tym większa szkoda, że grę podziwiamy w cieniu ataku hakerskiego, który powoli zmienia relację sił pomiędzy studiem i wydawcą a graczami.
