Ilekroć kowboj Chudy stuka ostrogą, gdzieś na świecie uśmiecha się dziecko, a w kinowej kasie pojawia się jeden tłusty dolar. Za sprawą „Toy Story 5” dolarów nazbierało się już tyle, że można za nie kupić wszystkie zabawki świata. Pytanie tylko, czy poza słodką nostalgią seria ma jeszcze coś do zaoferowania?
Szkolne korytarze po ostatnim dzwonku, niezagospodarowane powierzchnie biurowe, wyludnione poczekalnie na dworcach, lotniskach i w szpitalach, labirynty „Leningradów” pod niebem w kolorze spleśniałego twarogu… Przestrzenie liminalne – puste, przejściowe, wyłączone z użytku – są jedną z najważniejszych mitologii internetu. Dlaczego wywołują w nas lęk, nostalgię i ekscytację?
Zachowajcie spokój i nie spoglądajcie za siebie. PRL znów tu jest. Widać go na ulicach, w knajpach, w kinie, telewizji i mediach społecznościowych. Możecie w niego zagrać, posmakować go, a nawet się nim upić. Co o nas mówi?
Nie mam pojęcia, czy Paweł Pawlikowski jest reżyserem, wobec którego kolejne pokolenia pasjonatów kina będą musiały się kiedyś określić – tak jak my wobec Wajdy, Kieślowskiego, albo Polańskiego. Ale jeśli tak, to zapewne podzielą się na miłośników jego wczesnej twórczości oraz entuzjastów trylogii o powojennych bliznach i śpiewającej Joannie Kulig.
W „Dniu objawienia” Steven Spielberg powraca do gatunku science-fiction, by opowiedzieć historię o tym, że w świecie na krawędzi zagłady wszyscy jedziemy na tym samym wózku. Możemy wierzyć w UFO, Pana Jezusa, a nawet mysikoty i ptabyki. Byle tylko raz na jakiś czas uwierzyć w drugiego człowieka.
Nazywa się Bond, James Bond. Zgodnie z literą powieści Iana Fleminga na prawym policzku ma bliznę, a na czoło opada mu niesforny lok. W grze wideo „007 First Light” śpiewa dla niego Lana Del Rey, a interesy ubija z nim Lenny Kravitz. Jego misja jest prosta: zarobić dużo pieniędzy, wyostrzyć nasze apetyty na nowy film, a przy okazji zapewnić nam odrobinę frajdy.
Balansując na cienkiej granicy oddzielającej brawurę od głupoty, twórcy 3. sezonu „Euforii” dopuszczają się wyjątkowo perfidnej zdrady. Jej ofiarami padają zarówno bohaterowie serialu, jak i jego najwierniejsi fani.
Jeśli zamkniecie oczy i wybierzecie seans kinowy na chybił-trafił, istnieje spora szansa, że traficie na film wyreżyserowany przez jakiegoś youtubera. Znak czasów? Być może, lecz nie ma co wywijać bacikiem ironii. Zwycięski pochód internetowych twórców przez Hollywood to fantastyczna wiadomość. I dla kina, i dla nas.
Czas odkurzyć wiedźmińskie miecze – jeden na potwory, drugi na ludzi. Po 11 latach od premiery podstawowej wersji gry studio CD Projekt Red zapowiedziało trzecie fabularne rozszerzenie swojego największego hitu. Jego tytuł to Wiedźmin 3: Dziki Gon – Pieśni przeszłości
79. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes dobiegł końca. Zdobywcą Złotej Palmy został Rumun Cristian Mungiu, reżyser filmu „Fjord”. To jego druga Złota Palma w karierze. Pierwszą otrzymał w 2007 r. za wstrząsający dramat aborcyjny „4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni”
Sytuacja „dobrych Rosjan” jest na festiwalu w Cannes skomplikowana. Dla organizatorów, dziennikarzy oraz filmowców z innych krajów ich obecność to drzazga pod paznokciem. Czy ten węzeł polityki, misji kulturalnej oraz społecznych oczekiwań da się w ogóle rozsupłać?
„Moulin” László Nemesa to opowieść o starciu męczennika z diabłem. Tym pierwszym jest dowódca francuskiego ruchu oporu. Tym drugim – szef Gestapo w Lyonie. Nie ma czego komplikować, to kino doskonałe w swojej prostocie.
W filmie „The Beloved” Javier Bardem przypomina rozjuszone zwierzę. Jako despotyczny reżyser, który odbudowuje relację ze swoją córką-aktorką, jest zawsze gotowy do ataku, albo do ucieczki.
W „Ojczyźnie” Pawła Pawlikowskiego Niemcy są martwe, Europa stoi nad grobem, a wielki artysta rozkłada ręce. Łatwo ten film podziwiać. O wiele trudniej – pokochać.
Jeśli dorastaliście w przeświadczeniu, że polityka nie zdominuje waszego życia i nie pochłonie całej uwagi, to macie dzisiaj głupie miny. Zwłaszcza gdy oglądacie debatę prezydencką z miską popcornu na kolanach, a sztuczna inteligencja podrzuca wam obrazki z Adrianem Zandbergiem na łodzi wikingów.
Znów obudziłem się w Cannes. I wciąż nie potrafię ustalić, jaki mam z tego powodu humor. To wprawdzie moja 13. impreza na Lazurowym Wybrzeżu, ale pierwsza w barwach Zero.pl. Jestem wam zatem winny (niezbyt) szokującą prawdę: tylko z daleka widok jest piękny.
Polskie kino jest zanurzone w intymnych światach, skupione na ulotnych emocjach, odwrócone plecami do współczesności. W kraju o tak wysokiej temperaturze debaty publicznej jest to nieco dziwne.
Wchodząca na ekrany kin biografia Michaela Jacksona to urocza laurka, w której zabrakło miejsca na niewygodną prawdę. Szkoda. Mówimy w końcu o człowieku, którego próbowaliśmy wymazać z popkultury, ale okazał się dla niej (i dla nas) zbyt ważny. Co jego przypadek mówi o innych moralnie skompromitowanych idolach?
