Serialowa antologia „Potwory” może być najszkodliwszą ze współczesnych produkcji true crime. Sprawcy obrzydliwych zbrodni tworzą w niej superbohaterską drużynę niezrozumianych, społecznie napiętnowanych i głęboko poranionych jednostek. Właśnie dołączyła do niej pierwsza kobieta. I jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki stała się ikoną emancypacji.
Wszystko zgodnie z planem. Nakręcona z rozmachem, narracyjną swadą i plejadą gwiazd w obsadzie „Lalka” Macieja Kawalskiego to stara szkoła. W tym sensie, że jeśli jesteście starzy, to chodziliście na takie filmy ze szkołą.
Witajcie w Polsce, domu dla „Lalek”. Na kinową adaptację prozy Bolesława Prusa – reklamowaną, jakby „Władca Pierścieni” i „Niebezpieczne związki” miały dziecko – musimy jeszcze poczekać. Tę produkcję Netfliksa już widzieliśmy. To kawał serialu. Gdy obejrzą go rodacy, na pewno odegra kluczową rolę w pełnej merytorycznych argumentów oraz pysznych aforyzmów dyskusji o klasyce literatury.
Fundamentem sztuki wykutej w ogniu bezprecedensowych aktów terroru jest strach przed nieodgadnioną przyszłością. Jej fasadą – wiara w terapeutyczną moc opowieści. Na ekranach kin 11 września trwa nieprzerwanie od ćwierćwiecza.
W kinach po staremu. Dosłownie. Salieri znów knuje przeciw Mozartowi, Neo udaje Chrystusa w Matriksie, a Terminator spełnia swoją obietnicę – przecież ostrzegał, że jeszcze tu wróci. Filmowe szlagiery z dawnych lat rządzą na polskich ekranach. Czy wolimy je od nowości?
Czym są relacje paraspołeczne? To przeświadczenie, że gdy pouczymy Annę Lewandowską o małżeńskich cnotach, ta przyłoży palec do czoła i pomyśli: „Może coś w tym jest”. To przekonanie, że nasz ulubiony influencer jest nie tylko samobieżnym sklepem oraz marketingowym słupem, ale też naszym dobrym kumplem. W czasach wielkiej społecznej atomizacji to felerny lek na samotność i całkiem niezły na nudę.
Pokaz nowych fragmentów gry „GTA VI” w serwisie Netflix może uspokoić sceptyków. Produkcja wygląda fantastycznie i oferuje skalę atrakcji, jakiej dotąd w serii nie uświadczyliśmy. Tym większa szkoda, że grę podziwiamy w cieniu ataku hakerskiego, który powoli zmienia relację sił pomiędzy studiem i wydawcą a graczami.
Zmarł Stachu Jones, nieformalny lider wolnego internetu. Najstarszy wiekiem i najmłodszy stażem, przewodził polskim Avengersom z Kamilem Tumu(L)cem, Lechem Rochem Pawlakiem oraz Gracjanem Roztockim na czele. Z połączenia ich mocy powstał Kapitan Sztacheta – polski superbohater o wielu twarzach oraz tożsamościach zależnych od społecznej potrzeby.
Gangster Dario, uwodziciel Bazakbal, wampir Regis oraz ci, których przedstawiać nie trzeba: Faust, Król Lear, Marek Antoniusz, Edyp… Twarze i głosy Jana Frycza układają się w nostalgiczną kronikę polskiej kultury. No i majonez – facet jadł majonez tak, że ręce same składały się do oklasków.
Pal licho triumf Adama Małysza w Oslo, narodziny owieczki Dolly oraz Nobla dla Wisławy Szymborskiej. W 1996 r. stukaliśmy w klawiatury tak zapalczywie i wpatrywaliśmy się w ekrany monitorów tak intensywnie, jakby świat miał się skończyć jutro. 30 lat temu zmieniły się gry wideo. A my wraz z nimi.
Siedem sezonów lęku. Od ludzi uwięzionych w komputerze, przez cyber-pszczoły i robo-psy, po kontrolujące społeczeństwo aplikacje randkowe. „Czarne lustro” nauczyło nas spoglądać w przyszłość z niepokojem. Sprawdzamy, ile w tych proroctwach prawdy, a ile blagi. Odcinek po odcinku.
Trwają wakacje z mitologią. Ledwo odprowadziliśmy do drzwi Odyseusza, a już współczesny heros tka pajęczą sieć nad Nowym Jorkiem. Dla Marvela nowy film o przygodach Spider-Mana to (przed)ostatni dzwonek. W oczekiwaniu na superprodukcję „Avengers: Doomsday” trzeba zarobić jak najwięcej pieniędzy. Na wszelki wypadek.
Influencerzy AI sprzedadzą ci krem na żylaki, wycieczkę na Malediwy oraz obietnicę lepszego życia. W popularnych narracjach na ich temat mnożą się „szanse” i „okazje”, ale co ze starym dobrym „zagrożeniem”? Czy naprawdę nie przeszkadza nam, że sztuczny człowiek, któremu poświęcamy coraz więcej uwagi, nie śpi, nie chodzi na pocztę i nie płacze na „Królu lwie”?
Czy jesteśmy czymś więcej niż sumą swoich instynktów? Dlaczego wolelibyśmy być psychopatycznym mordercą niż kłamliwym świadkiem? Czy kompulsywne zachowania ułatwiają pisanie (i utrudniają życie)? Z autorką bestsellerowych kryminałów oraz powieści true crime, Katarzyną Bondą, rozmawiamy o naturze seryjnych zbrodniarzy, bolączkach i ekstazie tworzenia oraz nowej powieści „Łowca saren”.
Pomimo medialnego szkwału oraz miesięcy żeglugi po wzburzonych wodach internetu „Odyseja” wreszcie zadokowała w kinach. Na szczęście dla nas filmu nie nakręcili ani historycy z Facebooka, ani domorośli tłumacze ze starożytnej greki. Z pożytkiem dla kina, choć w subtelnym akcie sprzeciwu wobec klasycznych przekładów, nakręcił go Christopher Nolan.
Premiera „GTA VI” bez fizycznego nośnika, wycofanie z dystrybucji pudełek z grami na PlayStation, odcięcie tlenu inicjatywie obywatelskiej Stop Killing Games przez Komisję Europejską… W nową, prawdziwie cyfrową erę gracze wkraczają poganiani kijem. Pytanie tylko, gdzie jest marchewka.
Obejrzałem „Citizen Vigilante” Uwego Bolla, kontrowersyjny film o dobrym imigrancie polującym na złych imigrantów. Nie potrzebuję po nim psychologa, egzorcysty ani nawet gorącego prysznica. Ale to ja. Nie jestem w targecie tego dzieła, bo od koniunkturalizmu wolę nawet pizzę hawajską.
Twoje wewnętrzne dziecko ma rumiane policzki, beztroskie oblicze i kuferek ze skarbami pod pachą. Nie musisz go w sobie szukać. Najważniejsze, że z oczu nie tracą go producenci zabawek, kolekcjonerskich gadżetów, nostalgicznych filmów, książek i gier wideo. To efekt coraz dłuższej inicjacji w dorosłość oraz coraz bardziej skomplikowanej – politycznie, społecznie, kulturowo – rzeczywistości.
