
Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie uchylił w piątek wyrok uniewinniający żołnierza Karola S. oskarżonego o przekroczenie uprawnień. Chodzi o strzały w marcu 2024 r. z broni służbowej przy granicy z Białorusią, gdzie znajdowali się migranci i inni funkcjonariusze. Sprawa wraca do ponownego rozpoznania, żołnierzowi grożą trzy lata więzienia.
- Sprawa Karola S. została przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
- Żołnierz w marcu 2024 r. oddał 12 strzałów alarmowo-ostrzegawczych z broni służbowej w kierunku grupy nielegalnie przekraczających granicę migrantów, w pobliżu której interweniowali również polscy funkcjonariusze.
- Według ustaleń śledczych dziewięć pocisków przeleciało obok tej grupy, natomiast trzy rykoszetowały po uderzeniu w ziemię, płot oraz drut kolczasty.
Po decyzji Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie sprawa ponownie trafi na wokandę. Śledczy wskazywali przy swojej decyzji, że część strzałów oddanych przez Karola S. „naraziła obecne na granicy osoby na niebezpieczeństwo”.
– W ocenie sądu odwoławczego oskarżony szeregowy Karol S. oddając w przedstawionych okolicznościach w kierunku grupy migrantów nielegalnie przekraczających granicę 12 strzałów alarmowo-ostrzegawczych, z których przynajmniej trzy naraziły ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, postępowaniem tym zrealizował w takiej sytuacji znamiona zarzucanego mu przestępstwa – mówił w uzasadnieniu piątkowego wyroku WSO sędzia płk Paweł Więcek.
Jak dodał „narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia dotyczyło także” dwóch funkcjonariuszy Straży Granicznej i dwóch żołnierzy podejmujących w tym czasie interwencję.
Sędzia: strzały alarmowe mogły narazić na niebezpieczeństwo także strażników SG i żołnierzy
Sędzia dodał, że strzały przez oskarżonego „bezsprzecznie były oddawane na długim dystansie, na którym nawet niewielkie i niezamierzone przez strzelca odchylenie lufy powoduje, że w takiej sytuacji tor lotu pocisku staje się niekontrolowany”.
Sędzia dodał, że we wniesionej apelacji prokuratura wskazała, iż na przykład w odniesieniu do „wystrzelonego pocisku nr 2” wystarczyłoby przesunąć lufę broni „o 1,25 cm w lewo, aby ten wystrzelony pocisk leciał bezpośrednio w kierunku skrajnej osoby przekraczającej w tym czasie nielegalnie granicę”.
Z aktu oskarżenia Prokuratury Okręgowej w Warszawie wynika, że 25 marca 2024 r. przy granicy z Białorusią w rejonie Dubicz Cerkiewnych doszło do nielegalnego przekroczenia granicy przez migrantów.
6 minut na ucieczkę. Rosyjskie rakiety leciały nad ich domami
Nielegalni migranci przekroczyli granice. Żołnierz oddał strzały
Prokuratura wskazywała, że „w czasie biegu oskarżony, znajdując się od ok. 210 metrów do ok. 164 metrów od tego miejsca, przyjmując za każdym razem postawę strzelecką, oddał łącznie 12 strzałów z broni służbowej wzdłuż drogi granicznej w kierunku znajdującej się na tej drodze grupy osób złożonej z migrantów, funkcjonariuszy SG i żołnierzy”.
Według ustaleń śledczych spośród tych 12 strzałów – trzy pociski rykoszetowały po uderzeniach w słup betonowy, ziemię i zwoje drutu kolczastego. Pozostałe dziewięć przeszło obok grupy. W tym czasie migranci cofali się na stronę białoruską, rzucając gałęziami i kamieniami w stronę funkcjonariuszy i żołnierzy, na co ci reagowali rozpylaniem gazu łzawiącego.
„Biegły z zakresu badań broni i balistyki stwierdził, że pociski wystrzelone w czasie dziewięciu strzałów, które nie rykoszetowały, miały energię wystarczającą do spowodowania zranienia lub śmierci człowieka, zależnie od miejsca trafienia, na całym torze lotu” – podawała prokuratura.
Oskarżony pełnił wówczas służbę w 1 Warszawskiej Brygadzie Pancernej (Batalion Zmechanizowany w Białej Podlaskiej).
Sprawa Karola S. „Żołnierze i strażnicy nie czuli się zagrożeni”
W trakcie śledztwa i podczas procesu szeregowy nie przyznał się do zarzutów. Wyjaśniał, że do zauważonych migrantów krzyknął „Wojsko Polskie, stój”, następnie „Wojsko Polskie, stój, bo strzelam”, po czym oddał strzały – w jego ocenie – w kierunku bezpiecznym, tj. pod lekkim kątem w powietrze, aby zaalarmować sąsiednie posterunki. Podkreślał, że były to strzały alarmowe i ostrzegawcze.
Przed sądem I instancji prokurator wnosił o karę sześciu miesięcy ograniczenia wolności dla oskarżonego. W maju tego roku Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie żołnierza uniewinnił.
Oskarżony był – jak wtedy mówił sędzia WSG Radosław Hunek - bardzo dobrze wyszkolonym żołnierzem i miał bardzo dobre wyniki ze strzelania. W ocenie sądu strzały, które oddał wówczas przy granicy z Białorusią, nie były wycelowane w osoby tj. w funkcjonariuszy SG, żołnierzy i migrantów.
– Jak słusznie wyjaśnił oskarżony: gdyby chciał, żeby ktoś zginął, to by zginął – mówił sędzia WSG.
Ilu Polaków stanęłoby w obronie kraju? Najnowsze badania pokazują różnice
Sędzia Hunek przypominał, że formalnie pokrzywdzeni w sprawie sądowej funkcjonariusze SG i żołnierze powiedzieli, że nie czuli żadnego zagrożenia i nie żądali ścigania oskarżonego. Odnosząc się do opinii biegłych, stwierdził, że nie wynika z nich nic, co mogłoby potwierdzić tezę prokuratury, że „ktoś był narażony na utratę życia lub zdrowia”.
Sąd I instancji zwracał też uwagę, że do agresji ze strony osób nielegalnie przekraczających granicę dochodziło wówczas często, a miesiąc później od tego zdarzenia – w tym samym miejscu – zginął żołnierz ugodzony nożem.
Od piątkowego wyroku uchylającego wyrok I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania obronie przysługuje skarga do Sądu Najwyższego. Obrońcy żołnierza po wyjściu z sali sądowej powiedzieli, że rozważą dalsze kroki po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia. Jeśli ewentualna taka skarga nie będzie uwzględniona, to proces ruszy od nowa przed wojskowym sądem garnizonowym.