Po mundialu w Katarze najpewniej na dobre przegrał z Messim walkę o miano „piłkarza wszech czasów”. Argentyńczyka pobił jednak w innej kategorii: Cristiano Ronaldo był bohaterem najgłośniejszego, najlepszego i najważniejszego transferu w historii futbolu. Dziś tym trudniej uwierzyć, że przenosiny do Madrytu miał próbować zablokować sam… Florentino Pérez.
Pogoń za wyczynem epokowym – tysiącem strzelonych goli – każe mu grać, choć „czwórka” z przodu ciąży już drugi rok. Cristiano Ronaldo z piłką jeszcze nie kończy, ale w reprezentacji Portugalii na razie go nie zobaczymy. „Na razie”, bo choć zdążył się oficjalnie pożegnać, to trudno sobie wyobrazić, by nie zorganizowano mu czegoś specjalnego. Może towarzyskie starcie z Argentyną?
Mowa przecież o zawodniku wybitnym, wyjątkowym: tak dla reprezentacji, jak i niemal każdego klubu, w którym grał. Był wielki w Anglii, jeszcze większy w Hiszpanii, błyszczał też w Portugalii czy we Włoszech. Podbił największe ligi, w trzech najważniejszych był królem strzelców. Ilu zawodników może to o sobie powiedzieć?
Nie będzie to jednak opowieść o całej jego niezwykłej karierze – ta mogłaby trwać godzinami. Będzie o wydarzeniu ważnym, być może w całej tej przygodzie najważniejszym: transferze z Manchesteru United do Realu Madryt. Realu, w barwach którego cztery razy wygrał Ligę Mistrzów, zdobył cztery Złote Piłki i przez dziewięć lat rywalizował z pewnym argentyńskim geniuszem. Realu, do którego w czerwcu 2009 r. wcale trafić nie musiał. Florentino Pérez miał bowiem uznawać, że Ronaldo nie jest dostatecznie… „jego”.
Czytaj również: Od dwóch dekad relacjonuje F1, teraz traci akredytację. Powód? Skrytykował Leclerca
Angielski sufit
Katarczycy z PSG lekką ręką wydali 222 mln euro na Neymara. Dziś dziewięciocyfrowe kwoty pochłaniają transfery graczy na pewno bardzo dobrych, ale niekoniecznie genialnych: jak Morgan Rogers, Alexander Isak, João Félix czy Bradley Barcola. Byli, są i będą więc tacy, którzy w tym aspekcie Ronaldo prześcigają – choć gdyby brać pod uwagę inflację, różnice wcale nie byłyby tak duże (jeśli w ogóle).
Były też transfery bardziej kontrowersyjne. Żeby daleko nie szukać: gdy Luis Figo przenosił się z Barcelony do Realu, dokonując zdrady największej z możliwych, w jego stronę w trakcie meczów latały świńskie łby. W Manchesterze za swoim ulubieńcem płakano, ale od czci i wiary odsądzali go tylko fani najbardziej ortodoksyjni. I to też nie wszyscy.
Pewnie można byłoby dyskutować, że równie wielkim, ważnym i spektakularnym ruchem były przenosiny Diego Maradony do Neapolu: genialny Argentyńczyk z miejsca zyskał tam status bóstwa, utrzymywany zresztą do dziś. Ale to wciąż „tylko” Neapol. Marka znana, ceniona, z fantastycznymi kibicami, operująca jednak w innej, mniej prestiżowej niż Real galaktyce.
Przypadek przenosin Ronaldo niesamowity jest o tyle, że Manchester United był przecież na szczycie świata. Dopiero co zdobył podwójną koronę – wygrał Premier League i w strugach deszczu na moskiewskich Łużnikach pokonał Chelsea w finale Ligi Mistrzów. Cristiano strzelił w tamtym sezonie 42 gole we wszystkich rozgrywkach, odebrał Złotego Buta i czekał na pierwszą Złotą Piłkę.
Choć miał dopiero 23 lata, uznał, że na Wyspach głową wadzi już o sufit.
Dżentelmeńska umowa
„Myślicie, że wszedłbym w jakikolwiek układ z tą bandą? Na miłość boską, nie ma mowy. Nie sprzedałbym im nawet wirusa!” – oburzał się Alex Ferguson, pytany o potencjalny transfer Cristiano Ronaldo do Realu Madryt.
Rzecz działa się w Tokio, w grudniu 2008 r., w trakcie Klubowych Mistrzostw Świata. Dziś wiemy już, że Szkot blefował: przenosiny obiecał swojemu asowi jeszcze w lipcu. Robił dobrą minę do złej gry.
Ferguson bardzo nie lubił ówczesnego prezesa Realu, Ramóna Calderóna. Kontrowersyjny biznesmen przejął władzę nad Królewskimi w 2006 r., obiecując sprowadzenie na Santiago Bernabéu największych gwiazd mundialu: z mistrzem świata, Fabio Cannavaro, na czele. Słowa dotrzymał, Real po trzech latach przerwy odzyskał dominację w kraju, ale kibice wcale nie byli usatysfakcjonowani. Pod wodzą Fabio Capello zespół grał skutecznie, ale niedostatecznie „seksownie”. Włoch, pomimo mistrzostwa, musiał więc Madryt opuścić. A Calderón szukał dla swoich fanów nowych atrakcji.
Ramón Calderón (w środku) otoczony przez kupionych przez niego piłkarzy (fot. Angel Martinez / Getty Images)
Czytaj również: Cristiano Ronaldo kończy karierę w reprezentacji. Pożegnanie po 23 latach
Operacja „Cristiano Ronaldo” rozpoczęła się na przełomie 2007 i 2008 r. Uczestniczył w niej prezes, jego prawa ręka – były piłkarz, Predrag Mijatović, a także cały zastęp dziennikarzy. Tajemnicą poliszynela jest, że dzienniki „AS” i „Marca” to medialne przybudówki Królewskich, które żyją z tego, że ludzie w Hiszpanii, w Madrycie zwłaszcza, łakną wszelkich wieści o Realu. Nawet tych zupełnie wyssanych z palca.
Co i rusz pojawiały się więc doniesienia o tym, jak to Cristiano pragnie dołączyć do Realu, jak to w Manchesterze jest zimno, że denerwuje go deszcz, że kłóci się z Fergusonem…
Szkot nie mógł tego znieść. Miał do Calderóna wielkie pretensje (stąd nazywanie Realu „bandą”), ale miał też świadomość, że największa gwiazda powoli wymyka mu się z rąk. W lipcu 2008 r., tuż po mistrzostwach Europy w Austrii i Szwajcarii, Ronaldo dość jednoznacznie komunikował, że o grze w barwach Królewskich marzył od dzieciństwa. Oliwy do ognia dolał ówczesny prezydent FIFA Sepp Blatter, który publicznie stwierdził, że trzymanie Portugalczyka na Old Trafford wbrew jego woli to „współczesne niewolnictwo”. Ronaldo bez mrugnięcia okiem odparł przed kamerami, że zgadza się ze słowami Szwajcara.
Ferguson zdecydował się na misję ostatniej szansy. Korzystając ze wsparcia swojego wieloletniego asystenta, Carlosa Queiroza, który szykował się właśnie do roli selekcjonera reprezentacji Portugalii, zorganizował spotkanie z Cristiano.
Polecamy: Lewandowski zagra z Rumunią? Urban: „Niech strzeli trzy i ja go na ławę”
Atmosfera była gęsta. W swojej autobiografii legendarny szkoleniowiec opisywał, że zastał chłopaka rozedrganego, przekonanego, że pociąg do Madrytu może odjechać bezpowrotnie. Szkot zdecydował się wyłożyć karty na stół.
– Powiedziałem mu: wolałbym cię zastrzelić, niż sprzedać teraz temu facetowi, Calderónowi – wspominał po latach. Tłumaczył, że jeśli ugnie się pod naciskiem hiszpańskich mediów i prezesa Realu, klub straci autorytet, on straci twarz, a z Cristiano angielskie tabloidy zrobią niewdzięcznego uciekiniera.
Zaproponował mu, by spędzili ze sobą jeszcze jeden rok. „Pomagasz nam obronić mistrzostwo Anglii i znowu powalczyć o Ligę Mistrzów. Nie będziesz marudzić, nie będziesz psuć atmosfery w szatni i utrzymasz swój kosmiczny poziom sportowy. A jeśli za dwanaście miesięcy Real Madryt przyjdzie z rekordową ofertą – osobiście pobłogosławię ten transfer”.
Panowie uścisnęli sobie dłonie.
Wybuch w Japonii brzmiał wiarygodnie. Ferguson był zbyt dumny, a Manchester United zbyt bogaty, by tak po prostu pozwolić Ronaldo odejść. Hiszpanie nie odpuszczali, ale angielskie media i kibice odetchnęli z ulgą: Portugalczyk zostaje, nie trzeba się niczego obawiać. Szkot tłumaczył potem, że chciał w ten sposób zdjąć presję ze swojego asa i nie dopuścić, by w kluczowym momencie sezonu przeżywał jakiś kryzys. Udało się. Manchester obronił mistrzostwo Anglii, a w Lidze Mistrzów przegrał dopiero w finale – z wielką Barceloną Pepa Guardioli.
Żeby nie polegać tylko na dżentelmeńskiej umowie, mniej więcej w tym samym czasie, tuż po turnieju w Jokohamie, agent Jorge Mendes wynegocjował z Calderónem szczegółowe warunki indywidualnego kontraktu Portugalczyka. Aby zabezpieczyć transakcję i uniknąć powtórki z letniej kompromitacji, strony podpisały iście diabelski pakt: jeśli Real Madryt wycofa się z zakupu Ronaldo za ustaloną kwotę (ok. 94 mln euro), będzie musiał wypłacić piłkarzowi 30 mln euro kary. Analogicznie: jeśli coś odwidzi się samemu zawodnikowi, 30 mln powędruje do stolicy Hiszpanii.
Calderón do dziś spijałby śmietankę, może nawet nadal byłby prezesem klubu, gdyby nie fakt, że kilka tygodni później wyszedł na jaw skandal związany z fałszowaniem części głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy klubu. Nic wielkiego, ale dużego na tyle, że musiał podać się do dymisji.
Na początku czerwca 2009 r. na fotel prezesa wrócił Florentino Perez. Ten sam, który na Santiago Bernabéu ściągnął Figo, Zidane’a, Beckhama czy „prawdziwego” Ronaldo. Również ten, który głośne nazwiska przedkładał nad logikę w budowaniu drużyny. Kibiców przekonywał jednak, że wyciągnął wnioski. I że zachowa zdrowy balans.
Najgorszy start od 40 lat. Trener „Czerwonych Diabłów” zwolniony
Miał już upatrzone dwa wielkie nazwiska; Kakę z Milanu i Karima Benzemę z Lyonu. Cristiano Ronaldo „odziedziczył” po poprzedniku, co ponoć niespecjalnie mu się podobało. Na tyle, że był gotowy poświęcić 30 mln euro i dobre imię klubu, byle tylko „calderónowskiego” piłkarza na Santiago Bernabéu nie ściągać.
Działaczom miał ponoć tłumaczyć, że 94 mln to „strasznie dużo” i „nikt nie jest tyle wart”. Dopiero Jorge Valdano, dyrektor generalny, przekonał go do podpisania dokumentów. Argumenty były dwa: po pierwsze, wyrzucenie w błoto 30 mln euro kary umownej za rezygnację z transferu byłoby dla nowego zarządu wizerunkowym i finansowym samobójstwem. Po drugie – tłumaczył – potencjał marketingowy Ronaldo gwarantował zwrot tej astronomicznej kwoty z nawiązką.
Marzenie z dzieciństwa
11 czerwca 2009 r. Manchester United w suchym komunikacie poinformował o tym, że otrzymał ofertę z Realu Madryt za Cristiano Ronaldo. I że – na prośbę zawodnika – usiądzie do rozmów o sprzedaży.
Kibice łapali się za głowy, wielu wierzyło, że to po prostu dalszy ciąg gry, ale Ferguson i spółka byli pogodzeni z losem. Szkot musiał dotrzymać i dotrzymał słowa danego rok wcześniej. Portugalczyka pożegnał elegancko, z klasą, dziękując mu za sześć lat współpracy i nazywając najlepszym piłkarzem na świecie.
Zinedine Zidane wskazał klub, który chciałby trenować. „Dlaczego nie?”
Że Królewscy ubili niesamowity interes, Florentino Pérez przekonał się już 6 lipca, jeszcze zanim Ronaldo zdążył wyjść na pierwszy trening z drużyną. Ponad 80 tys. ludzi wypełniło trybuny stadionu w 35-stopniowym upale tylko po to, by zobaczyć, jak 24-latek żongluje piłką. Tysiące fanów koczowało pod bramami obiektu od wczesnego ranka, a hiszpańska policja musiała zamknąć okoliczne stacje metra z powodu naporu tłumu. Madrytczycy pobili tym samym rekord ustanowiony ćwierć wieku wcześniej w Neapolu przez Diego Maradonę, którego na Stadio San Paolo witało 75 tys. fanów.
Wszystko odbyło się w iście królewskim anturażu. Na specjalnie wybudowanej scenie obok Florentino Péreza stanęli dwaj giganci: Alfredo Di Stefano, honorowy prezes i legenda Realu, oraz schorowany, legendarny Portugalczyk Eusebio, którego sprowadzenie było ukłonem w stronę młodego rodaka.
Ronaldo wyszedł na płytę z numerem 9 na plecach – jego ukochana „siódemka” należała wówczas do nietykalnego Raula Gonzaleza. Portugalczyk uśmiechał się szeroko, ale widać było po nim potężne napięcie. Kiedy podszedł do mikrofonu, powiedział zaledwie kilka zdań, które natychmiast podchwyciły hiszpańskie media:
– Spełniłem swoje dziecięce marzenie. Nie spodziewałem się takiego przyjęcia. A teraz policzmy razem: uno, dos, tres... ¡Hala Madrid!
Kibice oszaleli z zachwytu. Dziewięćdziesiąt cztery miliony euro, które początkowo wydawały się Florentino Perezowi szaleństwem, w ciągu kolejnych dziewięciu lat zamieniły się w 450 goli, cztery triumfy w Lidze Mistrzów i najlepszy interes w historii futbolu. A może i sportu.
