- W 2026 r. trzy polskie tenisistki wygrały turniej rangi WTA. Iga Świątek i Maja Chwalińska triumfowały w zawodach serii 1000, zaś Magda Linette – 250.
- Nieoczekiwanie dla wszystkich Chwalińska doszła do finału Roland Garros po wygraniu dziewięciu meczów z rzędu wraz z kwalifikacjami.
- Iga Świątek miała nierówny sezon naznaczony kolejnymi problemami z grą. Tenisistka padła też ofiarą hejtu.
- Magdalena Fręch miała dość podobny sezon do Linette, lecz nie udało się jej wygrać żadnego turnieju. Była blisko dokonać tego w Meksyku.
W 2026 r. trzem Polkom udało się wygrać turniej rangi WTA. Mowa o Idzie Świątek, Mai Chwalińskiej oraz Magdzie Linette. W przypadku dwóch pierwszych tenisistek doszło do historycznego wyczynu, bo nigdy wcześniej nie udało się dwóm reprezentantkom naszego kraju sięgnąć po prestiżowe trofea rangi WTA 1000 w jednym sezonie tenisowym. A te turnieje są zaraz za wielkimi szlemami i WTA Finals w hierarchii.
Iga Świątek triumfowała w wielkim stylu podczas sierpniowego turnieju w Toronto. Po drodze pokonała trzy zawodniczki z top 10 – Martę Kostiuk, Elinę Svitolinę oraz Elenę Rybakinę w finale. Zwłaszcza wygrana z Rybakiną była cennym łupem, bo Białorusinka była wtedy drugą rakietą świata.
Chwalińska z kolei w październiku mogła się cieszyć z triumfu w Wuhan. Co ciekawe, w półfinale ograła Świątek 7-5, 6-1. W drugim secie Świątek miała jednak problemy zdrowotne, co przeważyło na wysokim wyniku. W finale Chwalińska ograła Brytyjkę Sonay Kartal po zaciętym pojedynku – 2-6,6-4,6-2.
Kolejna dobra wiadomość nadeszła w poniedziałek. Magda Linette została mistrzynią WTA 250 w Cennaju. Polka pokonała rozstawioną z jedynką Janice Tjen po prawie trzygodzinnej batalii (5-7,6-1,6-4).
Teraz, gdy już sezon dla Polek skończył się na dobre, można podsumować ich tegoroczną grę. Dość powiedzieć, że tenisistki zafundowały nam masę emocji – zarówno tych pięknych, jak i przykrych.
Zaskakująca erupcja formy Mai Chwalińskiej
Jakakolwiek konwersacja o osiągnięciach polskiego tenisa w 2026 r. musi się zacząć od wyczynu Chwalińskiej z Roland Garros. Polka z racji rozstawienia z numerem 114 musiała przejść przez kwalifikację, by dostać się do turnieju.
W pierwszych dwóch meczach miała spacerek. W trzecim rozegrała niełatwy bój z Suzan Lamens. W głównym turnieju bez problemów za to poradziła sobie z Qinwen Zheng oraz Elise Mertens, co szybko zwróciło uwagę mediów. Po trzysetowym boju z Marią Sakkari (1-6,6-3,6-2) zamieszanie wokół wówczas nieznanej światu tenisistce zrobiło się tylko większe.
Nie bez przyczyny. Chwalińska na kortach ziemnych zaprezentowała bowiem tenis, który niezbyt często się ogląda u kobiet. Z racji, że mierząca 164 cm Polka nie może się pochwalić piorunującym serwisem czy forehandem, zasypuje rywalki topsinowymi uderzeniami, slajsem oraz skrótami, które mają na celu wybić je z jakiegokolwiek rytmu.
Strategie stosowane przez Chwalińską okazały się tak efektywne, że doprowadziły ją aż do finału, gdzie wyraźnie już zmęczona 10. meczem w turnieju uległa Rosjance Mirze Andriejewej 3-6,2-6. Zarówno Polska, jak i cały świat, pokochał tenisistkę z Miechowa.
Czytaj także: Maja Chwalińska na tenisowym szczycie. Ekspert: na korcie wygrywa w sposób spektakularny
Niestety potem przyszedł gorszy okres. Na Wimbledonie odpadła w pierwszej rundzie z powodu kontuzji. Potem na czterech turniejach z rzędu nie była w stanie wyjść poza drugą rundą. W trzech z nich odpadła już na starcie, w tym na US Open.
Wiele pisano o tym, że styl Chwalińskiej może nie przełożyć się zbyt dobrze na korty twarde. Bardziej złośliwi komentowali, że przypadkowo trafił się jej turniej życia i niczego więcej w tym sporcie już nie osiągnie.
Maja Chwalińska po wygraniu w Wuhan (fot. Wu Zhizun / East News)
Jednak tenisistka pokazała, jak bardzo się mylili. Z czasem zaczęła się lepiej adaptować do innych warunków. We wrześniu na turnieju w Singapurze doszła do półfinału. Choć potem przydarzył się jej kiepski wynik w Pekinie (odpadła w pierwszej rundzie), zaskoczyła wszystkich wygraną w Wuhan. Skończyła de facto sezon w idealny sposób, podbudowując się przed kolejnym rokiem. Bilans Chwalińskiej w 2026 r. to 39 zwycięstw i 17 porażek. Obecnie zajmuje 12. pozycję w rankingu WTA.
Chwalińska jest typem zawodniczki, która potrafi znajdować odpowiednie rozwiązania na korcie, więc jestem szczególnie ciekawy, jak poradzi sobie w przyszłym roku w roli jednej ze wschodzących gwiazd tenisa.
Zmagania Igi Świątek
Świątek i jej forma to jest temat rzeka od dwóch lat, ale 2026 r. był szczególnie problematyczny dla najlepszej tenisistki w historii polskiego tenisa. Iga nie wygrała ani jednego turnieju wielkoszlemowego po raz pierwszy od 2021 r.
Co więcej, nie udało się jej przejść nawet ćwierćfinału w zawodach tej rangi. Na Roland Garros przegrała z Martą Kostiuk w czwartej rundzie. Na Wimbledonie, gdzie broniła tytułu, odpadła w trzeciej z Alexandrą Eealą. Na US Open odpadła w czwartej rundzie z Qinwen Zheng, co było zaskoczeniem, bo do Nowego Jorku Świątek przyjechała z naprawdę dobrą formą.
Iga Świątek (fot. JESSICA LEE / PAP/EPA)
Gdyby nie Toronto, to można byłoby stwierdzić, że Świątek nieustannie zmaga się z jakąś blokadę, gdy dochodzi do ćwierćfinałów lub półfinału.
Wielu kibiców miało nadzieję, że po zatrudnieniu trenera Francisco Roiga, Świątek zacznie bardziej przypominać siebie z czasów, gdy zamiatała rywalki swoim morderczym forehandem. Niestety po kwietniowej fali optymizmu szybko się okazało, że była numer jeden WTA ciągle nie może się uporać z nerwami na korcie. Po trudnej wygranej w pierwszej rundzie na Wimbledonie z Taylor Towsend pojawiły się łzy. W innych meczach było widać, jak buzują w niej emocje, gdy dyskutowała ze swoim boksem.
W wielu meczach o stawkę Świątek pokazywała, że brakuje jej wykończenia i cierpliwości. Nierzadko wymiana mogła iść po jej myśli, ale potem pojawiały się niepotrzebne błędy. Serwis po raz kolejny okazał się kulą u nogi. Bez dobrego pierwszego podania Świątek musiała ciężko walczyć w wymianach przy swoim serwisie. Ten element wyraźnie ciążył jej mentalnie.
Czytaj także: Efekt Igi. Jak Polska wychowuje tenisowe gwiazdy
Choć faktycznie było widać próby zmienienia stylu gry przez trenera, bo Raszynianka częściej próbowała latać do siatki, to jednak kolejne mecze pokazywały, że nie czuje się do końca komfortowo w takim wydaniu.
Niepotrzebny hejt
Świątek na pewno nie pomagał w tym roku hejt, jaki spotkał ją ze strony wielu fanów i nie tylko. Wystarczy przypomnieć wypowiedź Ewy Woydyłło z usuniętego potem podcastu „Trzeci Serwis”. Znana psycholożka nazwała Świątek „głupiutką” i „wystraszoną”.
Rozpętała się afera, która dotarła do głównej zainteresowanej. Po wygranym turnieju w Toronto Świątek mówiła o trudach radzenia sobie z ostrymi opiniami na jej temat. W tym roku podkreślała także, że podejście wobec niej jest „nieludzkie”, bo „nagle porażka jest nieakceptowalna”.
Zwyciężczyni sześciu szlemów w każdym turnieju musi się mierzyć z dodatkową presją, bo kibice oczekują od niej za każdym razem świetnych wyników. Rzecz jasna nie jest to możliwe, ale w 2026 r., poza jednym przypadkiem, Świątek nie do końca mogła odnaleźć swoją formą.
Trzeba mieć nadzieję, że stanie się to w 2027 r. Bo jeśli tylko uda się ustabilizować jej tenis, to wyniki przyjdą. A tak Raszynianka (bilans tegoroczny to 42 zwycięstwa i 16 porażek) znajduje się obecnie na dziewiątej pozycji w rankingu WTA, co jest poniżej jej poziomu.
Walka Magdaleny Linette i Magdaleny Fręch o lepszy ranking
Można powiedzieć, że Magdalena Linette i Magdalena Fręch miały dość podobne sezony. Ta pierwsza skończyła 2026 r. z 26 wygranymi i 23 porażkami. Druga z 22 zwycięstwami i 27 porażkami. Linette na sam koniec wygrała w Indiach czwarty turniej w swojej karierze, dzięki czemu zaliczyła awans aż o 25 miejsc w rankingu. Obecnie notowana jest na 43. pozycji.
Pomijając wynik w Cennaju, Linette w ciągu roku odpadała głównie na wczesnych etapach turniejów. Wyjątkiem był dobry wynik w 'S-hertogenbosch (półfinał). Jeśli uda się jej utrzymać w top 50, to kto wie, jak potoczy się dla niej 2027 r.
Magda Linette (fot. Mai Groves / Shutterstock)
Niewiele zabrakło w lutym tego roku, by Fręch wygrała turniej WTA 500 w Meridzie. Polka przegrała w finale z Hiszpanką Cristiną Bucsą 1-6,6-4,4-6. Po tym bardzo dobrym wyniku awansowała z 57 pozycji na 36. Niestety tenisistka nie poszła za ciosem i w kolejnych zawodach tylko raz doszła do ćwierćfinału, w większości odpadając w pierwszych i drugich rundach. Obecnie jest 51. rakietą świata.
U obu zawodniczek wciąż jest potencjał, by oscylowały w granicach top 30, ale rywalizacja na tourze jest tak duża, że może być o to ciężko.
My jako kibice możemy się jednak cieszyć w tym roku, że mamy obecnie cztery zawodniczki, które są w top 100 rankingu WTA. Oby dobrych wyników było tylko więcej w przyszłym sezonie.
Może cię także zainteresować:
