Reklama
Kultura

Quo vadis, kukiriniarzu? Gramy w „GTA VI”

Recenzja „GTA VI” bulgocze na wolnym ogniu. Kiedy po 100 godzinach rozgrywki dzieliłem się wrażeniami z poprzedniej części, na czubku głowy miałem jeszcze włosy zamiast pisklaków, zaś grę dostałem na miesiąc przed premierą. Dziś, stary i zgnuśniały, spływam z prądem razem z resztą ludzkości. I mam wrażenie, że wszyscy się dobrze bawimy. PRAWDA?

Michał Walkiewicz
Opinia autorstwa: Michał Walkiewicz
Dzisiaj 13:05
7 min
Lucia i Jason w grze „GTA VI” (2026), prod. i wyd. Rockstar Games (fot. mat.prasowe)

W nieco zapomnianej komedii „Fanboys” Kyle’a Newmana tytułowi bohaterowie, ultrasi „Gwiezdnych wojen”, wyruszają na ważną misję. Wędrują do piekła i z powrotem, by ich umierający na raka kolega obejrzał „Mroczne widmo” na prywatnym ranczu George’a Lucasa. Gdy już po jego odejściu sami siadają w mroku kinowej sali na premierze, jeden z nich pyta żartobliwie: „A co, jeśli film będzie naprawdę kiepski?”.  

18 listopada, o godz. 23:59 (i 59 sekund) przypomniała mi się ta scena. W końcu to my – widzowie, gracze lub czytelnicy – wiemy najlepiej, do jakiego stopnia podsycane latami fantazje mogą rozminąć się z rzeczywistością. A co, jeśli „GTA VI” będzie naprawdę kiepskie? Czy giełda zatrzęsie się w posadach? Świat imploduje? Nad siedzibą Rockstar North w Edynburgu otworzy się niebo? 

Zdarzenia losowe 

Zdradzę wam sekret: „GTA VI” nie jest kiepskie. Jest bardzo dobre. Przynajmniej przez kilkanaście pierwszych godzin zabawy. Jest też wehikułem nostalgii, który może pędzić na szóstym biegu tylko dziś, w czasach bezwstydnej kapitalizacji dzieciństwa milenialsów. Rano będę grał w „The Legend of Zelda: Ocarina of Time”, później w „Final Fantasy VII”, a po wieczornym seansie „He-Mana i Władców Wszechświata” wrócę do Vice City. Jeszcze raz, który mamy rok?

Rzeczywistość, w której funkcjonujemy poza grą, zaczyna przypominać zresztą wirtualne miasto. Ludzie chodzą z głupimi minami, mają podkrążone oczy i przyklejone do twarzy podejrzane uśmieszki. Pewnie grają w „GTA VI”. Być może zaliczyli nawet misję, w której siadamy przed konsolą, by zagrać w parodie innych gier – czarno-białego artystycznego bubla o samotnym mężczyźnie na plaży (ewidentna zwała z Hideo Kojimy oraz „Lighthouse” Roberta Eggersa) oraz strzelankę, w której kasujemy legiony zombie. Na tym właśnie polega moc „Grand Theft Auto” – niepomierne ambicje dają twórcom prawo do bezbrzeżnego szyderstwa. Ich gra może być wszystkim. Wszędzie. Naraz. 

REKLAMA
Reklama

Ekipa Kanału Zero zabiera nas do Vice City. Gramy w GTA VI

Muszę przyznać, że trochę wody w Wiśle upłynęło, zanim „szóstka” wbiła we mnie swoje szpony. Być może dlatego, że najpierw był stream w Kanale Zero (w trakcie którego publicznie popłakałem się ze śmiechu) oraz cały katalog tekstów okolicznościowych. A może z powodu tego, że od czasu premiery „piątki” zdążyłem trochę zgnuśnieć – zwłaszcza w relacji z własną pasją. Jasne, gry wideo wciąż są ekscytujące, ważne i warte mojej miłości. Z czasem jednak i one stały się elementem rutyny – od nałogowego tłuczenia pucharków na PlayStation po klepanie recenzji. 

O tym, że wciąż je kocham, przypomniała mi scena, w której staruszka na elektrycznym „balkoniku” próbowała obrabować nakoksowanego byczka. Pomogłem facetowi w potrzebie i w konsekwencji sam stałem się celem rabunku. By uciec seniorce, wystarczy szybki marsz. W zaskakującym wybuchu slapstickowej energii, babina pyrka za nami z ujemną prędkością. 

Nie ma lepszej wizytówki nowej-starej metropolii (a co z tym idzie – całej gry) niż tego rodzaju interakcje. Możemy liczyć klatki animacji, oglądać przez lupę piksele, pochylać się nad inteligencją wirtualnych przeciwników. Koniec końców chodzi jednak o świat, który żyje własnym życiem. Nawet po tym, gdy wyłączymy konsolę. 

W Vice City życie toczy się swoim rytmem (fot. Rockstar)

Ona i on, niebo i grom 

Moje drugie spostrzeżenie jest natury czysto fabularnej. Jason i Lucia, para głównych bohaterów, to świetnie napisane postaci. On chciałby trochę wyluzować i nie skończyć z kulą w głowie. Ona ma na celowniku „lepsze życie”. On ciągnie ją w stronę światła, czyli obezwładniającej nudy. Ona chce przekonać się na własnej skórze, że cena za chorobliwą ambicję jest wysoka. Ich wspólne życie przypomina swoją dynamiką relację opartą na miłości, ale i na dysproporcjach potrzeb, marzeń oraz wymagań wobec drugiej osoby. Takie życie.  

REKLAMA
Reklama

Gracze bombardują „GTA VI” negatywnymi recenzjami, gdyż – zamiast rzucać Jasona na głęboką wodę gangsterki – scenarzyści każą mu oporządzać dom, robić zakupy i kupować ukochanej świecidełka. Słowem – zachęcają go, ku powszechnemu wzburzeniu gawiedzi, do bycia porządnym partnerem. Czy jeden z najpopularniejszych streamerów gier wideo, facet z brodą do kostek, który pluje na klawiaturę, narzekając na ten rodzaj „pizdowatości”, może być poważnym partnerem? Cytując wielkiego myśliciela Tadeusza Sznuka: „Nie wiem, choć się domyślam”. 

Fala zbrodni. Ranking wszystkich gier z cyklu „Grand Theft Auto”

O tym szczególnym doświadczeniu egzystencjalnym, to znaczy podwójnej pętelce „życia w życiu”, napiszę więcej w klasycznej recenzji. Jest to mimo wszystko dziwne, że rano kupuję pomidory i myję naczynia w materialnej rzeczywistości, a wieczorem powtarzam te czynności w grze wideo. Ciekawi mnie, co powiedzą o grze dekarze, hydraulicy albo monterzy ścianek działowych? 

Póki co chciałem jedynie zaznaczyć, że balans pomiędzy celebracją klisz kina gangsterskiego a absurdalną liczbą głupawych zajęć fakultatywnych zawsze był dla mnie istotą serii. I że liczba tych ostatnich przyprawia w „GTA VI” o zawrót głowy, a każde z nich to ocean frajdy. Na szczyt przestępczej hierarchii możecie nawet wjechać kukiriną. I nikt wam nic nie powie.

Płacz i zgrzytanie zębów 

Ostatnie spostrzeżenie dotyczy aspektów technicznych. Niektórzy widzą w 30 klatkach animacji na sekundę obrazę majestatu współczesnego gracza. Inni – ten wyjątkowy „filmowy look”. Ja natomiast uważam, że sednem sztuki, w której tak wiele zależy od technologii, musi być artystyczny kompromis. Przy takiej skali wirtualnej piaskownicy, tak nieprawdopodobnym bogactwie detali oraz kompleksowości mechanik zadowolenie wszystkich byłoby po prostu niemożliwe. 

REKLAMA
Reklama

Czytam opinie o „GTA VI” na popularnym serwisie Metacritic i nie jestem zaskoczony. Średnia ocen od dziennikarzy wynosi 99/100. Średnia graczy – 5.5/10. Teorie spiskowe hulają po sieci: media są sprzedajne, bestia woke culture podnosi łeb, George’a Sorosa widziano w Edynburgu, czarna mewa goni białą mewę. Chyba rozumiesz, co to znaczy?  

Prawda jest natomiast prozaiczna: nie ma się czym ekscytować. Jeśli twoja gra – vide casus wspomnianej „Zeldy”, „The Last of Us Part 2”, „Madden NFL” czy miliona innych tytułów – nie pada ofiarą tzw. review bombingu, to znaczy, że zrobiłeś coś źle. 

GTA-mania. Objaw nostalgii, cyfrozy, jakości czy infantylizacji?

Za najwyższą instancję uznałbym w tym przypadku matematykę. Początkowe informacje o rekordowych wpływach w ciągu pierwszego dnia – 2,36 mld dol. – okazały się fałszywe. Gry ewidentnie nie doszacowano, gdyż uciułała aż 3,76 mld dol. To więcej niż rekordowy iPhone 6, nie wspominając nawet o „marnych” wynikach filmowych hitów w rodzaju „Avatara” czy „Avengers”. Dla porównania: „GTA V”, w swoich niezliczonych wersjach i wariacjach, przyniosło Rockstarowi 10 mld dol. Tyle że na przestrzeni ostatnich 13 lat.

Zła wiadomość: zgodnie z moimi przypuszczeniami zamienia to wszelkie oddolne inicjatywy „oburzonych” (kulturą woke, śmiercią pudełek z grami, skandalicznymi praktykami wydawniczymi – bez znaczenia) w błąd statystyczny. Dobra wiadomość: w obliczu tej niemocy pozostaje nam się wyluzować i wrócić na ulice Vice City. Nie jesteście ciekawi, co was ominęło?

REKLAMA
Reklama