FILMY
„I Play Rocky” (2026) | reż. Peter Farrelly | Gdzie obejrzeć: kino

Kadr z filmu „I Play Rocky” (2026), reż. Peter Farrelly (fot. materiały prasowe)
Co jest ciekawsze? Amerykański klasyk kina bokserskiego, czyli „Rocky”, a może kulisy powstawania „Rocky’ego”? Po seansie nowego filmu Petera Farrelly’ego trudno to jednoznacznie stwierdzić. Można jednak bezpiecznie założyć, że opowieść o pięściarzu z Filadelfii oraz historia samego Sylvestra Stallone’a składają się w poetycki rym.
Ledwie wiążący koniec z końcem Stallone napisał scenariusz „Rocky’ego” w trzy dni. Producenci z wytwórni United Artists chcieli zapłacić mu za tekst 360 tys. dol., w tytułowej roli obsadzić jedną z hollywoodzkich gwiazd, a następnie ruszyć dalej z życiem. Stallone wbił jednak pazury w ziemię i postawił im ultimatum. Jak się okazuje, zależała od niego nie tylko cała kariera aktora, ale i losy amerykańskiego kina gatunkowego.
GTA 6 z rekordem otwarcia. Przychody twórców przekroczyły kosmiczną granicę
Stojący za kamerą Farrelly to ciekawy przypadek. Dla wielu z nas już zawsze będzie reżyserem „Głupiego i głupszego”. Facet ma jednak na koncie dwa oscary za „Green Book” i nie dostał ich za piękne oczy. Historię Stallone’a opowiada bez ironii, ale z humorem. Bez pretensji do kina największego formatu, ale z wyczuciem faktycznej wagi filmowego dziedzictwa „Rocky’ego”. Powstrzymuje się od wielkich melodramatycznych gestów, a jednocześnie wyciąga z tej historii maksimum emocjonalnej siły.
Prowadzony przez niego przed kamerą Anthony Ippolito to skóra zdjęta ze Sly’a i kto wie, może za swój występ – zaskakująco wyważony i o szerokiej skali – sam zgarnie oscarową nominację. Myślę, że po 50 latach od premiery kultowego filmu to byłby najpiękniejszy rym.
„I Swear” (2025) | reż. Kirk Jones | Gdzie obejrzeć: HBO Max
Przysięgam – nie było w ubiegłym roku filmu, po którym poczulibyście się lepiej. I przeklinam dzień, w którym wybrałem seans oscarowej „Jednej bitwy po drugiej”, zaś mały brytyjski dramat zajął miejsce w poczekalni. Wieloznaczność tytułu nie jest przypadkowa. Bohater „I Swear”, cierpiący na zespół Tourette’a chłopak, co jakiś czas musi zapewniać przechodniów, że za jego niekontrolowanymi przekleństwami nie stoi zła wola. Oprócz tego zmaga się z tradycyjnymi wyzwaniami dorosłego życia. Małe-wielkie kino z wybitną (i niestety przeoczoną przez oscarową kapitułę) rolą Roberta Aramayo.
Duży serwis streamingowy znika z Polski. Na rynku zrobi się luźniej
„Koniec ulicy Dębowej” (2026) | reż. David Robert Mitchell | Gdzie obejrzeć: HBO Max, Prime Video
Pytanie za sto punktów: o czym będzie nowy film Davida Roberta Mitchella? Pierwszy, „Coś za mną chodzi”, był slasherem z egzystencjalną podszewką. Kolejny – „Tajemnice Silver Lake” – absurdalnym pastiszem kina noir. Z kolei trzeci, „Koniec ulicy Dębowej”, to opowieść o amerykańskiej rodzinie z lat 80., która wraz z kawałkiem przedmieść zostaje przeniesiona w erę jurajską. Nie przewidzisz. Jedno natomiast da się przewidzieć: to nazwisko jest gwarancją jakości. Zaś świetnie obsadzona i utrzymana w klimatach Kina Nowej Przygody naparzanka z dinozaurami starczy za dowód.
SERIALE
„Prawo bestii” (2026) | twórca: Kasper Bajon | Gdzie obejrzeć: Netflix

Kadr z serialu „Prawo bestii” (2026), twórca Kasper Bajon (fot. materiały prasowe)
„Prawo bestii” to niedoskonały serial, za to o Trynkiewiczu. I szczerze mówiąc, nie wiem, czy stać mnie na lepszą rekomendację. Jeśli zsumować jakość scenariusza, precyzję reżyserii, aktorskie popisy i montażową finezję, całość jest zaledwie poprawna. Waga tematu sprawia jednak, że „Prawo bestii” staje się czymś więcej niż sumą swoich składowych.
Sprawę „szatana z Piotrkowa”, który zamordował na tle seksualnym czterech małoletnich chłopców, poznajemy z dwóch perspektyw i na tyluż planach czasowych. W końcówce lat 80. major Anna Bersz (Agnieszka Grochowska) próbuje schwytać zbrodniarza, podczas gdy jej przyjaciółka, idealistyczna lekarka Agnieszka Grabska (Agnieszka Żulewska), przystępuje do jego psychologicznej ewaluacji. Po 25 latach, gdy Trynkiewicz ma wyjść na wolność, kobiety spotykają się ponownie. Tym razem – w przededniu uchwalenia lex Trynkiewicz – stają jednak po przeciwnych stronach barykady.
Podoba mi się sposób, w jaki Kasper Bajon (scenarzysta „Heweliusza” i „Wielkiej wody”) snuje opowieść o długich cieniach przeszłości; jak portretuje ewolucję postaw, refleksji na temat etyki i moralności oraz kluczowych dylematów w państwie prawa. Nie podoba mi się natomiast, że robiąc to, korzysta z wyeksploatowanych do cna gatunkowych klisz. Największą kliszą jest oczywiście sam Trynkiewicz. Zamiast (z natury przerażającej) narracji o banalności zła dostajemy diabła z widłami i płonącym oddechem. Zamiast cichej refleksji – obrazki rodem z „Milczenia owiec” albo „Potworów” Netfliksa.
Trudno też oprzeć się wrażeniu, że netfliksowe formatowanie szkodzi temu serialowi. Korporacja zakłada, że w trakcie jego oglądania większość z nas będzie siedzieć w telefonach. Artyści tymczasem zastanawiają się, jak wyciągnąć nas z cyfrowej otchłani, a jednocześnie nie obrazić inteligencji uważnych widzów. To ostatnie nie zawsze im się udaje.
Mimo tych felerów szkoda by było, gdyby kompetentnie zrealizowany serial o Trynkiewiczu przeleciał pod waszym radarem. To w tego rodzaju „przeszłości” filmowcy powinni szukać dziś lustra dla współczesnych problemów państwa.
Cztery dni urlopu za kilka lat służby wojskowej. Wszystko przez premierę GTA VI
„Dexter: Zmartwychwstanie” (2026) | twórca: Clyde Phillips | Gdzie obejrzeć: SkyShowtime
Chciałbym żyć jak Dexter Morgan. To znaczy tam, gdzie doba ma 48 godzin, słońce świeci 14 dni w tygodniu, a czasu nigdy nie brakuje: zarówno na godne życie, jak i na misję ochrony społeczeństwa przed najgroźniejszymi drapieżnikami. Dexter, zupełnie jak przed laty, pozostaje królem tej dżungli, choć socjopatyczną naturę zaprzągł w służbę dobra (powiedzmy). Nowy serial o jego perypetiach jest natomiast zaskakująco udany. Mógłbym nawet powiedzieć, że stanowi wzór niezobowiązującej rozrywki, w której wszystkie składniki odmierzono z aptekarską precyzją.
„Ciało” (2026) | twórczyni: Quinn Shephard | Gdzie obejrzeć: Netflix
Najpierw jest opłakany w skutkach rytuał inicjacyjny. Później dziewczyny z zespołu tanecznego zaczynają miewać niebezpieczne haluny. A że wszystkie uczą się w szacownej katolickiej szkole, karuzela paranoi rozkręca się w całym miasteczku. Więcej nie zdradzimy. Może jedynie tyle, że w tym wyjątkowym miksie thrillera, czarnej komedii oraz kina inicjacyjnego spotyka się wielu klasyków odważnego, awangardowego kina. I że pomimo tego zlotu artystów przez wielkie A „Ciało” pozostaje lekkostrawne i wciągające.
„Prawo bestii”, obowiązek człowieka. Recenzujemy serial o najsłynniejszym polskim mordercy
GRY WIDEO
„GTA VI” | prod., wyd. Rockstar Games, wyd. w Polsce: Cenega | PS5, XSX/S | PEGI 18

Lucia i Jason w grze „GTA VI” (2026), prod. i wyd. Rockstar Games (fot. materiały prasowe)
Próbowaliśmy wziąć L4, ale 19 listopada nasz zaufany lekarz miał wolne. Podobno się rozchorował, choć nie chce nam się w to wierzyć. W „GTA VI” mamy więc na licznikach dopiero po kilka(naście) godzin. Za mało na ostateczny werdykt. Wystarczająco, by wiedzieć, że nie będziemy żałować ani złotówki wydanej na tę grę. Grę roku? Bez dwóch zdań. Grę dekady? Najprawdopodobniej. Zjawisko wykraczające poza popkulturę? Jeszcze jak!
„GTA VI” już na starcie zostało najwyżej ocenianą grą w historii. Mimo dużej grupy antyfanów z tej bandy, co to najpierw daje łapkę w dół, a dopiero później sprawdza (albo i wcale), z lekkością przeskoczyło wszystkie inne tytuły. To niełatwe, bo topka wyszła na tyle dawno, by patyna nostalgii przysłoniła wszelkie chropowatości. Każdy inny scenariusz byłby jednak dla Rockstara porażką – żaden wytwór popkultury nie miał wcześniej takiego budżetu. „GTA VI” mogło kosztować nawet 2 mld dol. – i czuć ten piniondz. „Szóstka” w wielu miejscach przesuwa granice i staje się punktem odniesienia dla branży.
Na zachwyty przyjdzie czas w pełnej recenzji. Na utyskiwania też, bo „GTA VI” nie jest bez wad. Ma prawo wam się nie spodobać. Ma prawo wam się nie podobać także polityka Rockstara, który wprowadził abonament do singlowej gry i sprzedaje w ten sposób kosmetyczne wodotryski. Ale jeśli ktoś chce się tym cieszyć – pozwólcie mu. Jeszcze chwila, a „GTA” zniknie z waszych lodówek i będziecie mieli kilkanaście lat spokoju.
„The Legend of Zelda: Link’s Awakening” | prod., wyd. Nintendo | Nintendo Switch | PEGI 7
Przed tygodniem zagrywaliśmy się w remake najwyżej ocenianej (do 19 listopada) gry w historii. Jeśli zdążyliście ją skończyć i nadal jesteście głodni „Zeldy” (na przykład poza domem, odcięci od „GTA VI”), spieszymy z dwiema rekomendacjami. Pomijamy oczywistości, czyli wybitne „Breath of the Wild” i jeszcze wybitniejsze „Tears of the Kingdom”, by sięgnąć po kolejny remake. „Link’s Awakening” to klasyczna przygodówka z Game Boya (1993 r.), podana w odświeżonej oprawie i z unowocześnionym sterowaniem. Link jest rozbitkiem i próbuje wydostać się z tajemniczej wyspy. Walczymy, rozwiązujemy zagadki, szukamy przejść… Czysta radość.
„The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom” | prod., wyd. Nintendo | Nintendo Switch | PEGI 7
Wreszcie tytuł z tego uniwersum, przy którym nie musicie tłumaczyć mugolom, dlaczego to coś nazywa się „Zelda”, skoro nie gra się Zeldą. Tym razem to ona rusza Linkowi na ratunek, a zamiast miecza dzierży różdżkę, która pozwala jej kopiować napotkane przedmioty. Na tym pomyśle opiera się cała mechanika. Duplikujemy stoliki i krzesła, by wspinać się po nich do niedostępnych miejsc, klonujemy przeciwników, którzy później walczą po naszej stronie. To gra, która premiuje kreatywność i którą można przejść na wiele sposobów. Jak na zawodach w progresywnej szkole: czegokolwiek nie wymyślicie, zasłużycie na medal.
Kto zagra dziewczynę Bonda? Oto najciekawsze kandydatki do roli
KSIĄŻKI
„Pan Darek” | Jakub Żulczyk | wyd. Świat Książki, 2026

„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie”, Malcolm Gaskill, „Pan Darek”, Jakub Żulczyk i „ANOM. Największa operacja FBI przeciwko światowej przestępczości”, Joseph Cox (fot. Radosław Wojtas / Kanał Zero)
Dario już na zawsze będzie miał wykrzywioną w wirtuozerskim grymasie twarz niezrównanego i nieodżałowanego Jana Frycza, który wyciągał za uszy serialową adaptację „Ślepnąc od świateł”. Po latach od premiery w mojej pamięci wciąż tkwi jego genialna kreacja, ale niemal zupełnie wyparowało z niej, jak obrzydliwą postacią jest Dario. Najnowsza powieść Jakuba Żulczyka, trzecia i ostatnia ze świata „Ślepnąc od świateł”, przypomniała mi to z całą mocą. Jest świetna, nie mogłem się oderwać. Ale mam jej też serdecznie dość.
Za komuny pan Darek to był gość, który „zjadał frajerów jak pieczone kurczaki”. Ale kiedy go poznajemy w 1990 r., nie jest w formie. Wychodzi z więzienia, a wraz z nim na wolność wychodzi cały kraj. Ale co tu teraz zrobić z tą całą wolnością? Dario kombinuje tak: „Dwa wyjścia były w tym k…dole: albo się wdrapać na przypisaną sobie górkę i tam chłeptać swój przydział śmietany, albo iść do kolejki ludzi grzecznych i w nagrodę za grzeczność gruz z kałem żreć, w gównie jeździć, w gównie mieszkać, dymać w pochodach, dostać dyplom i talon na balon, odebrać go ręcami poparzonymi jak u Birkuta”.
Wiemy, którą ścieżką poszedł Dario i dokąd go zaprowadziła. W „Panu Darku” dowiadujemy się, co wydarzyło się po drodze. Z jednej strony to pasjonująca podróż. Chcemy zobaczyć, co czai się za zakrętem. Z drugiej jednak mamy ochotę jak najszybciej wysiąść z dusznego przedziału, bo dosiadł się do nas obleśny, cuchnący typ i sączy nam prosto do ucha swoją opowieść. Mówi takie rzeczy i takim językiem, że robi się niedobrze. Dario, było fajnie, ale mam cię już dość. Nie do mnie tak. Do mnie nie.
Od „Prawa bestii” do Smarzowskiego. Polskie kino urządza się w piekle
„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie” | Malcolm Gaskill | wyd. bo.wiem / Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2026
Cała społeczność ciężko pracuje i żarliwie się modli, a mimo to spadają na nią same klęski. Dzieci chorują i umierają, bydło pada, a dorosłych dręczą nocne zmory. To muszą być złe moce. Czas poszukać winnych i przerwać to pasmo nieszczęść. W Springfield wskazano palcem na Hugh Parsonsa i jego żonę Mary. Tak w 1651 r., ponad 40 lat przed Salem, zaczęło się jedno z pierwszych amerykańskich polowań na czarownice. Malcolm Gaskill rekonstruuje je m.in. na podstawie zeznań i protokołów sądowych z epoki. XXI wieku – masz swoje wady. Ale fajnie, że jesteś.
„ANOM. Największa operacja FBI przeciwko światowej przestępczości” | Joseph Cox | wyd. Czarne, 2026
Anom był wymarzonym komunikatorem dla ludzi, którym szczególnie zależy na anonimowości w internecie. Obiecywał stuprocentową pewność, że przesyłane zdjęcia kotków lub informacje o nowej dostawie kokainy nigdy nie wpadną w niepowołane ręce. Po starcie w 2018 r. szybko stał się ulubionym narzędziem najbardziej poszukiwanych kryminalistów na świecie. Aż w 2021 r. wyszło na jaw, że za stworzeniem aplikacji stało FBI. Przez trzy lata służby po cichu zbierały dowody, by żniwa były jak najbardziej obfite. Aresztowano ponad 800 osób, przechwycono 8 ton kokainy, 22 tony marihuany i haszyszu, 2 tony amfetaminy i metamfetaminy oraz ponad 48 mln dol. Reportaż o zuchwałej prowokacji służb. Netfliksie, gdzie jesteś?




