
Zanim trafili do Trybunału Konstytucyjnego, bronili najgłośniejszych procesów karnych, wyprowadzali sędziów na ulice w Marszu Tysiąca Tóg lub zasiadali na kluczowych stanowiskach w rządzie i prokuraturze. Teraz toczą spór o przyszłość sądu konstytucyjnego. Oto sylwetki wszystkich dziewięciu sędziów Trybunału – zarówno tych wybranych przed 2023 r., jak i tych wybranych już po ostatnich wyborach.
- W Trybunale Konstytucyjnym trwa bezprecedensowy spór o przyszłość instytucji i reguły jej funkcjonowania. Nowa większość parlamentarna oraz sędziowie wybrani przed 2023 r. toczą otwarty konflikt o legalność procedur orzeczniczych.
- Prezydent Karol Nawrocki odmówił odebrania przysięgi od czworga sędziów powołanych przez Sejm 13 marca. Wybrani sędziowie złożyli rotę ślubowania bezpośrednio w parlamencie, opierając się na odmiennej wykładni prawa.
- 30 października sędzia Anna Korwin-Piotrowska podpisała zarządzenie wprowadzające miesięczną przerwę w pełnieniu funkcji przez prezesa Bogdana Święczkowskiego. Odsunięty prezes uznał tę decyzję za całkowicie bezprawną.
Sędziowie wybrani po wyborach parlamentarnych w 2023 r.
Frakcja ukształtowana w 2026 r. przez nową większość parlamentarną to w większości znane postacie środowisk prawniczych, które po 2015 r. głośno sprzeciwiały się podporządkowywaniu wymiaru sprawiedliwości władzy wykonawczej. Znaleźli się tu czołowi działacze stowarzyszeń sędziowskich, akademicy specjalizujący się w prawie konstytucyjnym i unijnym, a także wieloletni urzędnicy państwowi.
Ich wejście do Trybunału zostało naznaczone bezprecedensowym patem: w obliczu odmowy zaprzysiężenia części z nich przez prezydenta, większość złożyła rotę ślubowania bezpośrednio w Sejmie, opierając się na wykładni odrzucającej wymóg fizycznej obecności głowy państwa. Pod koniec października 2026 r. doprowadzili do zawieszenia kierownictwa TK, powołując się na przepisy o najdłuższym stażu orzeczniczym i inaugurując nowy, sporny etap funkcjonowania instytucji. Ich działania są kwestionowane przez znaczną część środowiska prawniczego.
Magdalena Bentkowska

Sędzia Magdalena Bentkowska (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Magdalena Bentkowska jest prawniczką z ponad trzydziestoletnim doświadczeniem w praktyce adwokackiej. Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, po czym odbyła aplikację adwokacką zakończoną egzaminem w 1995 r.
W 2014 r. uzyskała na UMCS stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy dotyczącej regulacji wpływu grup nacisku na decyzje publiczne w Stanach Zjednoczonych. Uzupełniała wykształcenie na studiach podyplomowych z zakresu prawa europejskiego na UW, a także na kierunkach związanych ze współczesnym światem islamu, dziedzictwem śródziemnomorskim (Collegium Civitas) oraz studiami polsko-żydowskimi w PAN.
W latach 1995–2000 pracowała jako prawniczka w Biurze Radcy Ekonomicznego przy ambasadzie RP w Waszyngtonie; wcześniej odbywała w USA staże zawodowe w ramach programów DePaul University i American Bar Association.
Po powrocie do kraju prowadziła indywidualną praktykę adwokacką, specjalizując się w prawie karnym, rodzinnym, prawie pracy, prawie autorskim i ochronie dóbr osobistych. Szeroki rozgłos medialny przyniosła jej obrona kardiochirurga dr. Mirosława G., zatrzymanego przez CBA w 2007 r. w szpitalu MSWiA. Doprowadziła do uchylenia aresztu i oczyszczenia lekarza z najcięższych zarzutów korupcyjnych, a następnie wygrała głośny proces cywilny o naruszenie dóbr osobistych przeciwko ówczesnemu ministrowi sprawiedliwości Zbigniewowi Ziobrze.
W latach 2016–2023 angażowała się w działalność pro bono jako obrończyni w procesach o podłożu politycznym, a w 2023 r. konsultowała poprawność procedur wyborczych; zasiadała również w Społecznej Radzie ds. Alternatywnych Metod Rozwiązywania Konfliktów i Sporów przy Ministrze Sprawiedliwości. Zgłoszona przez Prezydium Sejmu (według doniesień z rekomendacji PSL), 13 marca 2026 r. została wybrana przez Sejm X kadencji na stanowisko sędziego TK (236 głosów za, 186 przeciw, 4 wstrzymujące się), obejmując wakat po sędziach, których kadencje upłynęły na przełomie lat 2024–2025.
Bentkowska stała się jedną z dwojga osób wybranych w marcu 2026 r., od których prezydent Karol Nawrocki przyjął ślubowanie – uroczystość odbyła się 1 kwietnia 2026 r. w Pałacu Prezydenckim. Po zaprzysiężeniu objęła urząd sędziego i została wyznaczona do składów orzekających. Po październikowych zmianach w Trybunale objęła przewodnictwo w komisji dyscyplinarnej wszczętej wobec odsuniętego od obowiązków prezesa Bogdana Święczkowskiego.
Dariusz Szostek

Sędzia Dariusz Szostek (fot. Wikipedia / Sejm_RP)
Dariusz Szostek to śląski prawnik i radca prawny, uznawany za eksperta w zakresie prawa nowych technologii, cyberbezpieczeństwa oraz sztucznej inteligencji. Studia prawnicze ukończył na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, a stopień doktora habilitowanego nauk prawnych uzyskał w 2013 r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Jest profesorem Uniwersytetu Śląskiego, a wcześniej wykładał jako profesor na Uniwersytecie Opolskim.
Był ekspertem ministra właściwego ds. nauki w obszarze cyberbezpieczeństwa, analitykiem Obserwatorium Sztucznej Inteligencji Parlamentu Europejskiego oraz koordynatorem projektów w ramach unijnego programu Horyzont 2020 (m.in. SHOP4CF i MAS4A). Należy do współtwórców założeń polskiego e-sądu oraz koncepcji elektronicznego potwierdzenia odbioru (EPO), wdrożonego m.in. przez Pocztę Polską. W 2020 r., w trakcie fali demonstracji po wyroku TK dotyczącym aborcji, publicznie wzywał środowiska prawnicze i polityczne do dialogu w formule okrągłego stołu.
13 marca 2026 r. Sejm X kadencji wybrał go na sędziego TK większością 237 głosów za (przy 185 przeciw i 4 wstrzymujących się) jako jednego z kandydatów zgłoszonych przez Prezydium Sejmu na miejsca zwolnione w latach 2024–2025. W uzasadnieniu kandydatury kładziono nacisk na konieczność unowocześnienia zaplecza technologicznego sądu konstytucyjnego.
1 kwietnia 2026 r. złożył przysięgę przed prezydentem Karolem Nawrockim jako drugi sędzia z marcowego naboru. Już 9 kwietnia podjął czynności w gmachu Trybunału i zajął przydzielony gabinet, odcinając się od bojkotu. Po wydarzeniach z 30 października 2026 r. opowiedział się po stronie sędziów kształtujących nową większość i został rzecznikiem dyscyplinarnym komisji prowadzącej postępowanie wobec wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego.
Krystian Markiewicz

Sędzia Krystian Markiewicz (fot. Wikipedia / Sejm_RP)
Krystian Maksymilian Markiewicz to sędzia i naukowiec, kojarzony ze sprzeciwem środowiska sędziowskiego wobec reform wymiaru sprawiedliwości wdrażanych po 2015 r. Absolwent prawa na Uniwersytecie Śląskim, na którym obronił z wyróżnieniem doktorat oraz habilitację. Objął profesurę na UŚ.
Po odbyciu asesury orzekał w Sądzie Rejonowym w Katowicach, od 2015 r. w Sądzie Okręgowym w Katowicach (w wydziałach cywilnym, pracy i gospodarczym), a w latach 2007–2009 współpracował jako asystent sędziego z Sądem Najwyższym. Po wyborze do Trybunału Konstytucyjnego zrzekł się urzędu sędziego powszechnego z dniem 13 kwietnia 2026 r.
Ogólnokrajową rozpoznawalność zdobył jako prezes Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia” w latach 2016–2025. W tym czasie inicjował i współorganizował demonstracje środowisk prawniczych, m.in. Nadzwyczajny Kongres Sędziów Polskich (2016), akcję „Łańcuch światła” w obronie Sądu Najwyższego (2017) oraz Marsz Tysiąca Tóg (2020). W latach 2024–2026 przewodniczył Komisji Kodyfikacyjnej Ustroju Sądownictwa i Prokuratury przy Ministerstwie Sprawiedliwości.
W 2019 r. zastępca rzecznika dyscyplinarnego sformułował wobec niego 57 zarzutów dyscyplinarnych za wezwanie sędziów do powstrzymania się od orzekania (postępowania umorzono na początku 2024 r.). Był również jednym z celów tzw. afery hejterskiej w Ministerstwie Sprawiedliwości.
13 marca 2026 r. został wybrany do Trybunału Konstytucyjnego (236 głosów za, 187 przeciw, 4 wstrzymujące się). Ponieważ prezydent nie wyznaczył terminu złożenia przysięgi, 9 kwietnia złożył rotę w Sejmie, a następnie podjął próbę wejścia do gmachu sądu. Ówczesny prezes Bogdan Święczkowski zablokował mu możliwość orzekania, uznając procedurę ślubowania bez obecności głowy państwa za nieskuteczną prawnie.
Maciej Taborowski

Sędzia Maciej Taborowski (fot. Wikipedia / Sejm_RP)
Maciej Henryk Taborowski to profesor nauk prawnych, adwokat i uznany badacz prawa unijnego oraz międzynarodowego. Studia prawnicze ukończył na Uniwersytecie Warszawskim. Doktorat obronił w 2011 r. w Instytucie Nauk Prawnych PAN pod kierunkiem prof. Władysława Czaplińskiego, analizując konsekwencje naruszeń prawa wspólnotowego przez sądy krajowe, a habilitację z zakresu mechanizmów ochrony praworządności państw członkowskich UE uzyskał na UW w 2020 r. Wykłada jako profesor w INP PAN.
W latach 2019–2022 pełnił funkcję zastępcy Rzecznika Praw Obywatelskich w kadencji Adama Bodnara. Jako pełnomocnik urzędu wielokrotnie reprezentował RPO przed Trybunałem Sprawiedliwości UE w Luksemburgu oraz Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu w kluczowych sporach o niezależność sądownictwa, a także praw konsumentów (spory frankowe) i osób poszkodowanych w aferze GetBack.
Współtworzył kancelarię Hoffman, Taborowski i Wspólnicy, wspierał inicjatywę „Wolne Sądy”, od 2023 r. pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej TVP oraz brał udział w rządowych negocjacjach z Komisją Europejską w sprawie „kamieni milowych” KPO. W debacie publicznej broni zasady pierwszeństwa prawa unijnego.
13 marca 2026 r. Sejm X kadencji wybrał go na sędziego TK (237 głosów za, 185 przeciw). Wobec braku zaproszenia do Pałacu Prezydenckiego, 9 kwietnia 2026 r. złożył rotę w Sejmie i stawił się w TK z formalnym żądaniem dopuszczenia do pracy. Wielokrotnie deklarował na piśmie gotowość powtórzenia ślubowania przed prezydentem i skierował list otwarty do głowy państwa, jednak prezes Święczkowski konsekwentnie blokował nawiązanie stosunku służbowego.
Po zmianie układu sił w TK pod koniec października wszedł w skład komisji dyscyplinarnej wyznaczonej do zbadania działań prezesa Święczkowskiego.
Marcin Dziurda

Sędzia Marcin Dziurda (fot. Wikipedia / Sejm_RP)
Marcin Dziurda to cywilista i radca prawny łączący pracę akademicką z wieloletnim doświadczeniem w obsłudze organów państwowych. Na Uniwersytecie Warszawskim ukończył równolegle prawo i dziennikarstwo; w 2020 r. uzyskał habilitację w dziedzinie nauk prawnych. Jest zatrudniony w Katedrze Postępowania Cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji UW oraz powołany do Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego.
Za prezydentury Lecha Kaczyńskiego kierował biurem prawnym Urzędu m.st. Warszawy, a w 2005 r. premier Kazimierz Marcinkiewicz powierzył mu zadanie organizacji Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Następnie w latach 2006–2012 sprawował funkcję jej pierwszego prezesa. W latach 2017–2023 współpracował z Biurem Studiów i Analiz Sądu Najwyższego; jest także arbitrem wpisanym na listę rekomendowaną Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej. W 2017 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na rzecz państwa prawa.
Do Trybunału Konstytucyjnego został wybrany 13 marca 2026 r. (237 głosów za, 182 przeciw, 6 wstrzymujących się). Z powodu odmowy zaprzysiężenia przez prezydenta Karola Nawrockiego, 9 kwietnia 2026 r. złożył ślubowanie w Sejmie wspólnie z pozostałymi nominatami większości parlamentarnej. Podobnie jak oni spotkał się z decyzją prezesa TK o niedopuszczeniu do orzekania.
Anna Korwin-Piotrowska

Sędzia Anna Korwin-Piotrowska (fot. Wikipedia / Sejm_RP)
Anna Korwin-Piotrowska to sędzia cywilna z ponad dwudziestoletnim stażem orzeczniczym, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci sprzeciwu środowiska sędziowskiego wobec podporządkowywania sądów władzy wykonawczej.
Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studia podyplomowe z zakresu prawa wspólnotowego i zarządzania sądownictwem w SGH. Orzekała w sprawach cywilnych, pracowniczych i gospodarczych; pełniła funkcję prezesa Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu oraz wiceprezesa Sądu Okręgowego w Opolu.
Jesienią 2017 r. wiceminister sprawiedliwości Łukasz Piebiak odwołał ją z funkcji wiceprezesa SO w Opolu za pośrednictwem faksu, bez przedstawienia motywów. Sędzia zaskarżyła tę decyzję do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a sprawa zakończyła się w 2022 r. ugodą z rządem polskim i wypłatą zadośćuczynienia. Wskazywała, że padła ofiarą represji za przeciwstawianie się pozaprawnym naciskom resortu. Jest współzałożycielką i prezeską Stowarzyszenia Sędziów „Themis”. W 2024 r. minister sprawiedliwości Adam Bodnar powierzył jej funkcję prezesa Sądu Okręgowego w Opolu.
13 marca 2026 r. została wybrana przez Sejm na sędziego TK. Po braku zaproszenia do Pałacu Prezydenckiego, 9 kwietnia złożyła ślubowanie w gmachu parlamentu, po czym prezes Bogdan Święczkowski odmówił jej prawa orzekania.
30 października 2026 r., powołując się na uprawnienia sędziego o najdłuższym ogólnym stażu orzeczniczym w TK działającego w trybie zastępcy prezesa, podpisała zarządzenia wprowadzające natychmiastową, miesięczną przerwę w pełnieniu funkcji przez prezesa Święczkowskiego i wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego, przejmując zarząd nad Trybunałem. Krok ten poparł rząd, a stanowczo sprzeciwili się niemu prezydent i opozycja. Ponadto weszła w skład komisji dyscyplinarnej powołanej wobec Sochańskiego.
Sławomir Patyra

Sędzia Sławomir Patyra (fot. Wikipedia / Anna Strzyżak / Kancelaria Sejmu)
Sławomir Janusz Patyra to konstytucjonalista związany z lubelskim ośrodkiem naukowym. Prawo ukończył z wyróżnieniem na UMCS w Lublinie w 1994 r. i od tamtej pory pozostaje pracownikiem naukowym tej uczelni. W 2000 r. uzyskał doktorat, a w 2012 r. habilitację poświęconą racjonalizacji procesu ustawodawczego. Od grudnia 2019 r. sprawuje funkcję kierownika Katedry Prawa Konstytucyjnego WPiA UMCS; był również prodziekanem wydziału oraz profesorem Uniwersytetu Radomskiego.
Pełnił funkcję szefa Zespołu ds. Ustroju Państwa przy Krajowej Izbie Radców Prawnych, reprezentując ten samorząd przed TK w głośnych sprawach dotyczących ustaw ustrojowych z lat 2015–2016 oraz przed TSUE. Wykonywał zawód radcy prawnego, zasiadał w zarządzie Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego oraz Zespole Doradców Marszałka Senatu X kadencji. W 2021 r. był wspólnym kandydatem KO i Koalicji Polskiej na Rzecznika Praw Obywatelskich, jednak jego kandydatura została odrzucona przez ówczesną większość sejmową.
11 czerwca 2026 r. Sejm X kadencji wybrał go na sędziego TK większością 235 głosów na miejsce zwolnione przez Andrzeja Zielonackiego. 28 lipca 2026 r. złożył przysięgę przed prezydentem Karolem Nawrockim w Pałacu Prezydenckim, co nastąpiło po kilkutygodniowej zwłoce i apelach marszałka Sejmu.
Mimo prawomocnego odebrania ślubowania przez prezydenta, Patyra ogłosił natychmiastowy bojkot orzekania i posiedzeń organizacyjnych w geście solidarności z czwórką sędziów, którzy złożyli rotę w Sejmie i zostali odsunięci od pracy przez prezesa Trybunału. We wrześniu 2026 r. prezes Święczkowski wszczął z tego powodu wobec niego oraz Bentkowskiej i Szostka postępowanie wyjaśniające.
Maciej Berek

Sędzia Maciej Berek (fot. Wikipedia / Kancelaria Sejmu)
Maciej Berek to ekspert w zakresie legislacji i prawa konstytucyjnego, posiadający niemal trzydziestoletni staż w centralnych strukturach państwowych. Absolwent prawa na Uniwersytecie Gdańskim oraz studiów europejskich w KSAP i francuskiej ENA, w 2016 r. obronił na UW doktorat poświęcony rządowej inicjatywie ustawodawczej pod kierunkiem prof. Marka Zubika. Pracę zaczynał w 1997 r. w Kancelarii Senatu, a następnie pełnił funkcję wicedyrektora Departamentu Prawnego Najwyższej Izby Kontroli.
W latach 2007–2015 sprawował funkcję prezesa Rządowego Centrum Legislacji oraz sekretarza Rady Ministrów w rządach koalicji PO-PSL. Po odwołaniu z funkcji w 2015 r. kontynuował karierę akademicką, kierował Centrum Informacyjnym Senatu, a w latach 2021–2023 sprawował urząd dyrektora generalnego Biura RPO u boku Marcina Wiącka. Od grudnia 2023 r. wszedł w skład rządu Donalda Tuska jako minister-członek Rady Ministrów, przewodniczący Komitetu Stałego RM oraz minister odpowiedzialny za wdrażanie polityki rządu i deregulację. Z gabinetu odszedł 14 sierpnia 2026 r. w związku z nominacją do sądu konstytucyjnego. Zgłoszenie czynnego członka rządu wywołało krytykę ze strony części środowiska pozarządowego (m.in. HFPC i Fundacji Batorego), zwracających uwagę na wymóg apolityczności sędziów.
4 września 2026 r. Sejm wybrał go na stanowisko sędziego TK w miejsce sędziego Justyna Piskorskiego (wybranego na miejsce uznane w 2015 r. za prawomocnie obsadzone). Prezydent odmówił wyznaczenia terminu przysięgi, w związku z czym 14 października 2026 r. Berek złożył rotę w Sejmie i przekazał akt notarialny do Kancelarii Prezydenta. Prezes Święczkowski nie dopuścił go do czynności. Jego nominacja jako ósmego nowego sędziego przełamała dotychczasowy układ sił w TK; sam Berek stanął na czele komisji dyscyplinarnej badającej sprawę wiceprezesa TK.
Sędziowie wybrani przed wyborami parlamentarnymi w 2023 r.
Wyłonieni przez parlament zdominowany przez Prawo i Sprawiedliwość, przez lata tworzyli monolit orzeczniczy i instytucjonalny Trybunału pod przewodnictwem Julii Przyłębskiej, a następnie Bogdana Święczkowskiego.
To w tym gronie znajdują się autorzy i sygnatariusze przełomowych, budzących masowe protesty wyroków – w tym orzeczenia z października 2020 r. zaostrzającego prawo aborcyjne czy decyzji kwestionujących nadrzędność prawa unijnego nad Konstytucją RP.
Łączą ich nie tylko nominacje z tego samego obozu politycznego, ale również zróżnicowany status formalny: od sędziów powołanych na w pełni wygasłe mandaty, po postacie obarczone uchwałami o braku statusu sędziego (tzw. dublerzy). Przez lata stanowili nienaruszalną większość; dziś, stawiając opór sejmowym nominacjom z 2026 r., powołują się na legalizm, ciągłość instytucjonalną i prerogatywy prezydenta.
Jarosław Wyrembak

Sędzia Jarosław Wyrembak (fot. Marcin Obara / PAP)
Jarosław Wyrembak to prawnik specjalizujący się w prawie karnym, profesor uczelniany oraz notariusz. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1997 r. uzyskał doktorat, a w 2010 r. habilitację za jednotematyczny dorobek dotyczący wykładni znamion przestępstw. Do 2011 r. pracował jako wykładowca w Instytucie Prawa Karnego UW. Wykonywał zawód adwokata, a od 2011 r. prowadził kancelarię notarialną. Do momentu wyboru związany politycznie z Prawem i Sprawiedliwością (członek partii od 2010 r.), w latach 2015–2018 zasiadał z ramienia ugrupowania w Trybunale Stanu.
26 stycznia 2018 r. Sejm VIII kadencji wybrał go na sędziego TK na miejsce zmarłego prof. Henryka Ciocha – sędziego wybranego w grudniu 2015 r. na wakat przypisany uchwałą Sejmu VII kadencji Romanowi Hauserowi. Ślubowanie złożył 30 stycznia 2018 r. przed prezydentem Andrzejem Dudą. Ze względu na te okoliczności, uchwałą Sejmu X kadencji z 6 marca 2024 r. został formalnie zakwalifikowany jako osoba nieposiadająca statusu sędziego TK (tzw. dubler), obsadzona z naruszeniem art. 194 ust. 1 Konstytucji.
Jako sędzia orzekał m.in. w sprawie o sygn. K 1/20, w której zapadł wyrok z 22 października 2020 r. delegalizujący aborcję z przesłanek embriopatologicznych. W październiku 2021 r. odciął się od linii większości, składając wraz z sędzią Piotrem Pszczółkowskim głośne zdanie odrębne do wyroku orzekającego o niezgodności części norm Traktatu o Unii Europejskiej z polską ustawą zasadniczą. Zasiadał także w składzie, który we wrześniu 2024 r. zakwestionował legalność komisji śledczej ds. oprogramowania Pegasus. Po odejściu innych sędziów wybranych w analogicznym trybie pozostaje ostatnim „dublerem” zasiadającym w organie (kadencja upływa w styczniu 2027 r.), którego mandat jest całkowicie negowany przez obecną koalicję rządzącą.
Wojciech Sych

Sędzia Wojciech Sych (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Wojciech Aleksander Sych to prawnik karny i sędzia z ponad trzydziestoletnim stażem w sądownictwie powszechnym. Po studiach prawniczych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i aplikacji prokuratorskiej pracował krótko w prokuraturze rejonowej, a od 1995 r. sprawował urząd sędziowski w Poznaniu i Gnieźnie, dochodząc do stanowiska sędziego Sądu Okręgowego w Poznaniu. Orzekał w sprawach karnych i penitencjarnych, orzekał na delegacjach w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu oraz Izbie Karnej Sądu Najwyższego (2017). Stopień doktora uzyskał w 2005 r.; zasiadał w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego w latach 2013–2017.
W październiku 2018 r. prezydent Andrzej Duda mianował go sędzią Sądu Najwyższego w Izbie Karnej – awans ten był kontestowany przez część autorytetów prawnych ze względu na rekomendację udzieloną przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną według przepisów z 2017 r. Ze stanowiska w SN zrezygnował w 2019 r. w związku z nominacją do sądu konstytucyjnego. W 2019 r. został członkiem Państwowej Komisji Wyborczej, a w 2020 r. jej wiceprzewodniczącym.
26 kwietnia 2019 r. Sejm VIII kadencji wybrał go na sędziego TK (228 głosami) w miejsce ustępującej sędzi prof. Sławomiry Wronkowskiej-Jaśkiewicz. Ślubowanie złożył 8 maja 2019 r., co oznacza, że jego dziewięcioletnia kadencja upływa w maju 2028 r. Uczestniczył w wydaniu wyroku z 22 października 2020 r. zaostrzającego prawo aborcyjne. W przeszłości kontrowersje wzbudzało jego zasiadanie w radzie nadzorczej spółki komunalnej w latach 2001–2002 równolegle z orzekaniem (sprawę wyjaśniano zaniedbaniem formalnym przy wykreśleniu z rejestru). Po wydarzeniach w TK z 30 października 2026 r. zachowuje mandat, dystansując się od decyzji sędziów nowej większości.
Jakub Stelina

Sędzia Jakub Stelina (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Jakub Stelina jest specjalistą w zakresie prawa pracy, prawa urzędniczego i ubezpieczeń społecznych, profesorem nauk prawnych. Studia ukończył w 1993 r. na Uniwersytecie Gdańskim. Na macierzystym wydziale uzyskał doktorat przygotowany pod kierunkiem prof. Lecha Kaczyńskiego oraz habilitację. W 2018 r. prezydent Andrzej Duda nadał mu tytuł profesora. Autor licznych komentarzy do Kodeksu pracy i monografii naukowych.
Przez lata kierował strukturami WPiA Uniwersytetu Gdańskiego – najpierw jako prodziekan, a w latach 2012–2018 jako dziekan. Był ekspertem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów oraz przewodniczył zespołowi Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy opracowującemu projekt ustawy o zbiorowym prawie pracy. W listopadzie 2018 r. zrezygnował z funkcji dziekana na tle konfliktu z Radą Wydziału, która przyjęła uchwałę ostro krytykującą naruszanie reguł państwa prawa przez rząd PiS, podczas gdy sam Stelina odmówił poparcia tego stanowiska.
21 listopada 2019 r. został wybrany na sędziego TK głosami klubu parlamentarnego PiS, w ramach wspólnego bloku nominacji obejmującego również Stanisława Piotrowicza i Krystynę Pawłowicz (na wakaty po Marku Zubiku, Piotrze Tulei i Stanisławie Rymarze). Zaprzysiężony 5 grudnia 2019 r., sprawuje urząd do grudnia 2028 r. Znalazł się w składzie orzekającym, który wydał wyrok z 22 października 2020 r. w sprawie aborcji, nie składając wówczas zdania odrębnego, co wywołało falę krytyki i studenckie apele o pozbawienie go etatu na uniwersytecie. Podczas kryzysu zarządczego w TK z października 2026 r. zachował stanowisko lojalne wobec odsuwanego prezesa Święczkowskiego.
Stanisław Piotrowicz

Sędzia Stanisław Piotrowicz (fot. Paweł Supernak / PAP)
Stanisław Piotrowicz to postać łącząca przeszłość w organach ścigania PRL z długoletnią działalnością na szczytach partii Prawo i Sprawiedliwość. Studia prawnicze ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym rozpoczął pracę w strukturach prokuratury m.in. w Dębicy i Krośnie; w latach 1990–1992 stał na czele Prokuratury Rejonowej w Krośnie. W latach 1978–1989 należał do PZPR, wchodząc w skład egzekutyw partyjnych przy jednostkach prokuratury.
Karierę parlamentarną rozpoczął w 2005 r. jako senator VI i VII kadencji z listy PiS. W 2007 r. pełnił funkcję sekretarza stanu w KPRM w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, a następnie przez dwie kadencje zasiadał w Sejmie. W Sejmie VIII kadencji był kluczową postacią odpowiadającą za wdrażanie zmian ustrojowych w wymiarze sprawiedliwości – jako szef Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka pilotował ustawy modyfikujące funkcjonowanie TK oraz uchwały unieważniające wybór sędziów dokonany przez poprzednią koalicję. W wyborach parlamentarnych w 2019 r. nie uzyskał ponownego mandatu.
Wokół jego biografii narosły ostre kontrowersje: wypominano mu sporządzenie w stanie wojennym aktu oskarżenia przeciwko opozycjoniście Antoniemu Pikulowi (Piotrowicz argumentował, że dążył do umorzenia sprawy) oraz nadzór nad umorzonym w 2001 r. postępowaniem w sprawie wykorzystywania seksualnego małoletnich przez proboszcza parafii w Tylawie (kapłan został prawomocnie skazany w późniejszym procesie). 21 listopada 2019 r. został wybrany do Trybunału Konstytucyjnego (230 głosów za), a ślubowanie złożył 5 grudnia 2019 r. Zasiadał w składzie orzekającym wyrok aborcyjny z października 2020 r.
Rafał Wojciechowski

Sędzia Rafał Wojciechowski (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Rafał Wojciech Wojciechowski to romanista, profesor nauk prawnych badający prawo rzymskie i jego średniowieczną recepcję oraz tradycję prawa prywatnego w Europie. Od ukończenia studiów w 1993 r. związany z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie obronił doktorat na temat prawa spółek oraz habilitację poświęconą sądownictwu polubownemu w epoce średniowiecza. Przebywał na stypendiach m.in. w Instytucie Maxa Plancka.
Równolegle ze ścieżką akademicką wykonywał zawody praktyczne: po ukończeniu aplikacji radcowskiej został powołany na listę arbitrów Sądu Arbitrażowego przy KIG, a w 2012 r. objął kancelarię notarialną we Wrocławiu. Na macierzystej uczelni kieruje Pracownią Europejskiej Kultury Prawnej, a w latach 2016–2020 piastował funkcję prorektora Uniwersytetu Wrocławskiego ds. studenckich.
20 grudnia 2019 r. Sejm IX kadencji wybrał go na sędziego TK (z poparciem klubu PiS, 239 głosów za) na miejsce zwalniane przez prof. Małgorzatę Pyziak-Szafnicką, której kadencja upływała na początku stycznia 2020 r. Ślubowanie złożył 7 stycznia 2020 r. przed prezydentem Andrzejem Dudą (kadencja trwa do stycznia 2029 r.). Jego kandydatura budziła relatywnie mniejsze kontrowersje polityczne ze względu na zachowanie konstytucyjnych terminów rotacji sędziów.
Pod koniec 2021 r. wygrał zorganizowany przez resort sprawiedliwości konkurs na urząd polskiego sędziego w TSUE na miejsce Marka Safjana, jednak ostatecznie wycofał się z ubiegania o to stanowisko. Po październikowym buncie w TK z 2026 r. został włączony do składu komisji dyscyplinarnej wyznaczonej do zbadania postawy wiceprezesa Sochańskiego.
Bartłomiej Sochański

Sędzia Bartłomiej Sochański (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Bartłomiej Sochański to adwokat i radca prawny, wieloletni działacz opozycji demokratycznej i samorządowiec. Od jesieni 1980 r. aktywnie współtworzył struktury NSZZ „Solidarność”. Po ogłoszeniu stanu wojennego został dyscyplinarnie zwolniony z pracy i zajął się organizacją pomocy prawnej dla represjonowanych związkowców. Ukończył prawo na UAM w Poznaniu; pracował m.in. jako obsługa prawna Stoczni Remontowej „Gryfia”, po czym otworzył kancelarię adwokacką.
W latach 1994–1998 sprawował urząd prezydenta Szczecina, będąc pierwszym włodarzem wybranym po 1945 r., który urodził się w tym mieście. Związany dawniej z KLD i Unią Wolności, był wiceprezesem Związku Miast Bałtyckich oraz konsulem honorowym RFN. Prowadził głośne sprawy sądowe: reprezentował m.in. członków rodzin katyńskich w postępowaniu przed ETPC przeciwko Rosji oraz był obrońcą zarządu Stoczni Szczecińskiej (zakończonym uniewinnieniem). W 2017 r. wstąpił do PiS i ubiegał się bez powodzenia o ponowną prezydenturę Szczecina w 2018 r.
6 kwietnia 2020 r. Sejm IX kadencji powołał go do Trybunału Konstytucyjnego (234 głosy za) na wakat powstały po śmierci sędziego Grzegorza Jędrejka; zaprzysiężony 9 kwietnia 2020 r. Orzekał m.in. w wyroku antyaborcyjnym z 22 października 2020 r. 21 lutego 2025 r. prezydent Andrzej Duda mianował go wiceprezesem TK w miejsce Mariusza Muszyńskiego.
30 października 2026 r. sędzia Korwin-Piotrowska zarządziła wobec niego przymusową miesięczną przerwę w czynnościach, a straż trybunalska zablokowała mu wejście do budynku. Sochański określił ten incydent mianem bezprawnego zamachu na niezawisłość władzy sądowniczej, a kwestia sprawowania przez niego urzędu wiceprezesa stała się przedmiotem ostrego sporu proceduralnego.
Bogdan Święczkowski

Sędzia Bogdan Święczkowski (fot. Trybunał Konstytucyjny)
Bogdan Roman Święczkowski to prawnik, były prokurator i szef służb specjalnych, uznawany za kluczowego architekta polityki karnej realizowanej przez obóz Zbigniewa Ziobry. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym przeszedł szczeble prokuratury rejonowej i okręgowej, specjalizując się w sprawach zwalczania przestępczości zorganizowanej. Od 2005 r. kierował dedykowanym biurem w Prokuraturze Krajowej.
W okresie pierwszego rządu PiS pełnił funkcję szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 2011 r. wywalczył mandat poselski z list PiS w okręgu wałbrzyskim, jednak odmówił zrzeczenia się uprawnień prokuratora w stanie spoczynku, na skutek czego marszałek Sejmu wygasił jego mandat (decyzję podtrzymał SN). Po dojściu Zjednoczonej Prawicy do władzy objął tekę wiceministra sprawiedliwości, a od marca 2016 r. do lutego 2022 r. stał na czele Prokuratury Krajowej jako I zastępca Prokuratora Generalnego.
8 lutego 2022 r. został wybrany na sędziego TK na miejsce kończącego kadencję Leona Kieresa (złożenie przysięgi nastąpiło 16 lutego 2022 r.). 9 grudnia 2024 r. prezydent Andrzej Duda powierzył mu funkcję prezesa Trybunału Konstytucyjnego po rezygnacji Julii Przyłębskiej – procedurę tę podważała część środowisk sędziowskich ze względu na obecność sędziów dublerów w Zgromadzeniu Ogólnym. Jako prezes znalazł się w permanentnym sporze prawnym i politycznym z rządem Donalda Tuska (m.in. po obcięciu budżetu TK na 2025 r. składał doniesienia do prokuratury wobec premiera i marszałków izb).
Wiosną 2026 r. odmówił dopuszczenia do orzekania czworga sędziów, którzy złożyli rotę w Sejmie, co sprowokowało wszczęcie śledztwa przez Prokuraturę Krajową. 30 października 2026 r. został zawieszony na okres jednego miesiąca w obowiązkach orzeczniczych i zarządczych na mocy zarządzenia wydanego przez sędzię Annę Korwin-Piotrowską; Święczkowski odrzucił legalność tego aktu, co zapoczątkowało stan faktycznego rozłamu organizacyjnego i dwuwładzy w Trybunale.

