Są budynki, które się remontuje. Są takie, które się chroni. I są takie, które mają siedem żyć, siedem alibi, ale stoją tylko dlatego, że przez lata pomyliliśmy przyzwyczajenie z pamięcią, bezwład z rozsądkiem, a tradycję z godnością. Pałac Kultury nie jest budynkiem. Jest moralnym testem, którego Warszawa i Polska wciąż nie zdały – ignorując jeden jedyny argument, by się go pozbyć.
Donald Tusk nie straci władzy przez jedną aferę – straci władzę przez nasze rozczarowanie. Rozczarowanie tych, którzy naiwnie uwierzyli, że jego powrót oznacza moralną i propaństwową odnowę. Bo kłamstwem Donald Tusk mógł zajść i zaszedł bardzo daleko. Problem w tym, że nie może już wrócić.
Polityka i nauka to branże, w których narcyzi czują się jak ryba w wodzie. Czy polskie uczelnie to fabryki egocentryków? Poznaj „Narcissist Matrix” – przewodnik po uniwersyteckiej dżungli. Od nieszkodliwych, radosnych leni po skrajnie jadowitych graczy, którzy niszczą wszystko na swojej drodze. Sprawdź, z którym typem profesora musisz użerać się na co dzień i dlaczego... nie ma wśród nich kobiet.
Analfabetyzm to nasz raj utracony. Odkąd ludzie nauczyli się czytać, zaczęli wierzyć w cudze brednie. Odkąd nauczyli się pisać – zaczęli produkować własne. Od Gutenberga do Twittera historia Europy to opowieść o tym, że pióro naprawdę bywa ostrzejsze od miecza.
Polska nauka woła o trzy procent PKB. Słusznie. Ale jeśli pieniądze trafią do systemu chorego, rozproszonego i niezdolnego do rozliczania jakości, nie będą inwestycją, lecz kroplówką dla pacjenta, który od lat odmawia diagnozy. Nie uratują systemu, tylko go zakonserwują – karmiąc gronostaje, złogi i święty spokój. Polska nauka potrzebuje nie tylko pieniędzy. Potrzebuje pieniędzy i reformacji.
Łukasiewicza nie zdewastowano jedną złą decyzją. Politycy złupili go jak podbitą rzymską prowincję: szabrowaniem intratnych stanowisk, polityczną propagandą, zwolnieniami i pogardą dla ludzi, którzy tworzą naukę. Jeśli Łukasiewicz ma wrócić, trzeba odbudować nie budynki, nie procedury i nie strategie – lecz zaufanie.
Gdy polska polityka zaczyna przypominać „Vabank”, warto zadać pytanie: kto tu gra, a kto zostaje ograny? W historii SAFE Donald Tusk i Karol Nawrocki występują nie jako rywale, lecz duet, który – świadomie lub nie – testuje granice prawa, logiki i wyobraźni Brukseli. Gdy rzeczywistość przypomina scenariusz filmu, granica między analizą i żartem zaczyna się zacierać.
Pod koniec maja naukowcy wyjdą na warszawskie ulice protestować przeciw niedofinansowaniu polskiej nauki. I słusznie. Problem w tym, że polska nauka się nie uczy. I od lat popełnia te same błędy, przez które nawet najsłuszniejszy protest może skończyć się jak zwykle: narzekaniem i powrotem do starego systemu. Jeśli tym razem ma być inaczej, czas przestać udawać, że wszystko jest winą polityków.
Polska mogłaby wprowadzić rewolucyjny model zarządzania państwem, oparty na sztucznej inteligencji i nowoczesnej koncepcji parku narodowego. Oprócz skokowego zwiększenia efektywności pozwoliłby on zaoszczędzić 90 proc. kosztów utrzymania państwa, a obywatelom przyniósłby szczęście i dostatek. Trzeba tylko uszczęśliwić polityków – pisze Andrzej Dybczyński, zarzekając się, że tekst pisał na trzeźwo.
Polska polityka od lat traktuje naukę jak zbędny balast, choć bez niej państwo działa jak samolot bez skrzydeł – niby ruszy, ale nie poleci. Problem nie musi wynikać ze złej woli polityków, lecz z faktu, że nikt im nigdy nie wyjaśnił, po co właściwie jest nauka.
Zlikwidowane Centrum Bezpieczeństwa Technologicznego, propagandowe projekty polityków udające rozwój technologii oraz minutniki do jajek resetujące się co cztery lata, zamiast strategicznie myślących umysłów – czy w takich warunkach da się zapewnić Polsce bezpieczeństwo na miarę XXI wieku? Da się – pisze Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Tusk dzwoni do Dybczyńskiego, Kulasek leci w kosmos, a Polska jest rozhuśtana absurdem, kpiną i groteską. Ambasadorów wybiera się rzucając monetą, a o reformie nauki najlepiej rozmawiać z kierowcami ministrów – bo to oni wszystkim kierują. Tak o dwunastu decyzjach reformujących polską naukę śni Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Polskie prawo przypomina dziś opowieść, w której Mojżesz gubi tablice, naziści pojawiają się znikąd, a nad wszystkim unosi się woń absurdu, którą tylko Zenek potrafi rozsądnie zinterpretować. A skoro prawnicy od wieków komplikują rzeczy proste, może czas oddać legislację w ręce człowieka, który niczego nie komplikuje?
Nauka to nie instytucje. Nauka to też nie biblioteki, książki czy przełomowe artykuły. Nauka jest chwilą. Jest krótkim i ulotnym momentem, w którym pytanie spotyka się z odpowiedzią, a ciekawość spotyka się z prawdą. Jest chwilą spośród tych najpiękniejszych, których doświadczyć może w swoim życiu człowiek – pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Dopóki problem „martwego drzewa” nie zacznie być w Polsce rozwiązywany, to naukowcy nie mają prawa domagać się wyższych nakładów na naukę, a politycy nie mają prawa tych nakładów zwiększyć. I doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak wielkie pretensje za te słowa będzie do mnie miało środowisko naukowe – pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz w latach 2023-2024.
W tekście „Będzie bolało” zaproponowałem zwiększenie wynagrodzeń najmłodszych polskich naukowców z 60 proc. wynagrodzenia kierowcy autobusu w Warszawie do poziomu 100 proc. wynagrodzenia kierowcy autobusu w Berlinie, żeby rozwiązać problem braku następstwa pokoleń, który wkrótce zabije polską naukę. Wydawało mi się to małym krokiem w dobrym kierunku. I miałem rację – wydawało mi się.
Rządzący tym krajem zdemoralizowani idioci nie rozumieją, że nawet jeśli nakradną wystarczająco dużo pieniędzy, by zabezpieczyć swoje dzieci i wnuki, to ich prawnuki też będą musiały gdzieś kraść. O tym, dlaczego trzeba wspierać polską naukę i jak powinna wyglądać reforma systemu, pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz w latach 2023-2024.
