Pod koniec maja naukowcy wyjdą na warszawskie ulice protestować przeciw niedofinansowaniu polskiej nauki. I słusznie. Problem w tym, że polska nauka się nie uczy. I od lat popełnia te same błędy, przez które nawet najsłuszniejszy protest może skończyć się jak zwykle: narzekaniem i powrotem do starego systemu. Jeśli tym razem ma być inaczej, czas przestać udawać, że wszystko jest winą polityków.
Polska mogłaby wprowadzić rewolucyjny model zarządzania państwem, oparty na sztucznej inteligencji i nowoczesnej koncepcji parku narodowego. Oprócz skokowego zwiększenia efektywności pozwoliłby on zaoszczędzić 90 proc. kosztów utrzymania państwa, a obywatelom przyniósłby szczęście i dostatek. Trzeba tylko uszczęśliwić polityków – pisze Andrzej Dybczyński, zarzekając się, że tekst pisał na trzeźwo.
Polska polityka od lat traktuje naukę jak zbędny balast, choć bez niej państwo działa jak samolot bez skrzydeł – niby ruszy, ale nie poleci. Problem nie musi wynikać ze złej woli polityków, lecz z faktu, że nikt im nigdy nie wyjaśnił, po co właściwie jest nauka.
Zlikwidowane Centrum Bezpieczeństwa Technologicznego, propagandowe projekty polityków udające rozwój technologii oraz minutniki do jajek resetujące się co cztery lata, zamiast strategicznie myślących umysłów – czy w takich warunkach da się zapewnić Polsce bezpieczeństwo na miarę XXI wieku? Da się – pisze Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Tusk dzwoni do Dybczyńskiego, Kulasek leci w kosmos, a Polska jest rozhuśtana absurdem, kpiną i groteską. Ambasadorów wybiera się rzucając monetą, a o reformie nauki najlepiej rozmawiać z kierowcami ministrów – bo to oni wszystkim kierują. Tak o dwunastu decyzjach reformujących polską naukę śni Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Polskie prawo przypomina dziś opowieść, w której Mojżesz gubi tablice, naziści pojawiają się znikąd, a nad wszystkim unosi się woń absurdu, którą tylko Zenek potrafi rozsądnie zinterpretować. A skoro prawnicy od wieków komplikują rzeczy proste, może czas oddać legislację w ręce człowieka, który niczego nie komplikuje?
Nauka to nie instytucje. Nauka to też nie biblioteki, książki czy przełomowe artykuły. Nauka jest chwilą. Jest krótkim i ulotnym momentem, w którym pytanie spotyka się z odpowiedzią, a ciekawość spotyka się z prawdą. Jest chwilą spośród tych najpiękniejszych, których doświadczyć może w swoim życiu człowiek – pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, były prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz.
Dopóki problem „martwego drzewa” nie zacznie być w Polsce rozwiązywany, to naukowcy nie mają prawa domagać się wyższych nakładów na naukę, a politycy nie mają prawa tych nakładów zwiększyć. I doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak wielkie pretensje za te słowa będzie do mnie miało środowisko naukowe – pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz w latach 2023-2024.
W tekście „Będzie bolało” zaproponowałem zwiększenie wynagrodzeń najmłodszych polskich naukowców z 60 proc. wynagrodzenia kierowcy autobusu w Warszawie do poziomu 100 proc. wynagrodzenia kierowcy autobusu w Berlinie, żeby rozwiązać problem braku następstwa pokoleń, który wkrótce zabije polską naukę. Wydawało mi się to małym krokiem w dobrym kierunku. I miałem rację – wydawało mi się.
Rządzący tym krajem zdemoralizowani idioci nie rozumieją, że nawet jeśli nakradną wystarczająco dużo pieniędzy, by zabezpieczyć swoje dzieci i wnuki, to ich prawnuki też będą musiały gdzieś kraść. O tym, dlaczego trzeba wspierać polską naukę i jak powinna wyglądać reforma systemu, pisze dla Zero.pl dr Andrzej Dybczyński, prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz w latach 2023-2024.
