Donald Trump jeszcze na szczycie Sojuszu Północnoatlantyckiego w Ankarze świetnie bawił się, opowiadając jak Ukraina atakuje dronami rosyjskie rafinerie pod Moskwą. Niestety w sinusoidzie relacji USA-Ukraina-Rosja, karty znowu wylosowały się w stronę ocieplania relacji Trumpa z Rosją. Zapewne nie jest to stała polityka i niebawem Trump znów może powiedzieć o dyktatorze Federacji Rosyjskiej, że „całkowicie oszalał” oraz że „on (Putin – przyp. red.) wysyła rakiety na Kijów a to mi się zupełnie nie podoba”.
Czytaj także: Jak powinna być uzbrojona polska policja? Masakra w Krakowie, broń krótka i kamizelki
USA próbowały nacisków na Federację Rosyjską i Ukrainę, by oba państwa zawarły pokój. Większość mediów w Polsce kreuje to jako pułapkę Ukrainy i ustalanie pokoju ponad ukraińskimi głowami. Nawet przy „szorstkich” relacjach Trump-Zełenski Ukraina jest skazana na Amerykanów.
Bez mediacji Waszyngtonu rozmów by nie było, a rosyjska delegacja nie usiadłaby do stołu. W interesie Waszyngtonu nie jest zwycięstwo Federacji Rosyjskiej, a Kreml musi respektować siłę amerykańskiego mocarstwa. Moskwa zna język siły, a projekcja siły USA jest – póki co – największa na globie.
Trump przed szczytem w Abu Zabi, stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich, stwierdził, że zakończenie wojny rosyjsko-ukraińskiej jest „bliskie”. Dodał, że „Ukraina będzie miała nieco zmieniony kształt”. Co gorsze, wcześniej zapowiedział nową „wspaniałą umowę”, a „big deal” miałby dotyczyć „nie tylko Ukrainy”. – Mogę nawet powiedzieć, że będzie dotyczyć całej Europy – zaznaczył republikanin.
Wszystko to buduje wizję autonomicznych rozmów Waszyngton-Moskwa o nowej światowej architekturze bezpieczeństwa. Niesie to zagrożenie, że Federacja Rosyjska coś dostanie od Trumpa, z drugiej strony Rosja – z perspektywy USA – jest uwikłanym w nieudaną wojnę gospodarczym pariasem. Jedynym atutem Putina pozostają tylko surowce, ale to nie jest „as w rękawie” bo USA po przejęciu Wenezueli jest surowcowym hegemonem.
Pesymistami co do rozmów są sami Ukraińcy. Pomimo kurtuazyjnych słów delegacji i udziału w rozmowach zaplecze Wołodymyra Zełenskiego nie wierzy w przełom. Ołeksandr Mereżko, ukraiński członek parlamentu z partii Sługa Ludu, powiedział, że nie ma nadziei na „namacalny postęp” w rozmowach.
– Powód jest prosty i pozostaje taki sam – Putin nie ma absolutnie żadnego zamiaru negocjować poważnie. Pozostaje całkowicie zafiksowany na punkcie (pokonania – przyp. red.) Ukrainy – powiedział stacji Al Jazeera.
Główni uczestnicy negocjacji to delegacje z USA, Rosji oraz Ukrainy.
Steve Witkoff oraz Jared Kushner kierują delegacją USA. Dotychczas negocjacje z Rosją wymknęły im się z rąk i zderzyli się z sowieckim stylem dyplomacji Kremla. Do tego, nie wynegocjowano pełnoprawnego zawieszenia broni, a dochodzi nowy wątek, ponieważ „Politico” podało we wtorek, iż USA w Abu Zabi chcą wymóc na Rosji rozmowy o deeskalacji w całej Europie.
Nie ustalono zawieszenia broni w wojnie, a rozmowy mają mieć jeszcze wyższy poziom i dotyczyć Starego Kontynentu.
Delegacją rosyjską kieruje minister kultury Władimir Medinski. W jej skład wchodzą także: dyplomata Michaił Gałuzin, szef rosyjskiego wywiadu wojskowego (GRU) Igor Kostiukow a także generał Jurij Żygarłowski.
Siergiej Ławrow, szef rosyjskiej dyplomacji, stwierdził we wtorek, że celem negocjacji powinien być najpierw status Europy a potem dopiero rozejmu na Ukrainie.
Do czego to zmierza?
Na czele delegacji z Ukrainy stoi Rustem Umerow – szef wywiadu zagranicznego Ukrainy, dawny szef resortu obrony i doradca Zełenskiego. Ponadto w Abu Zabi są: Dawid Arachamia szef frakcji „Sługa Narodu”, szef kancelarii prezydenckiej i były dowódca wywiadu wojskowego (HUR) Kyryło Budanow, a także Serhij Kysłyca.
Głównymi punktami negocjacji jest status terytoriów Ukrainy okupowanych przez Federację Rosyjską. Delegacja z Kijowa byłaby skłonna zawrzeć rozejm na obecnej linii frontu, lecz Rosja eskaluje chcąc inkorporacji całego Donbasu, z miastami których nie zdobyła, takimi jak Słowiańsk i Kramatorsk.
Rzecz w tym, że Amerykanie mieli zaproponować zmianę granic administracyjnych obwodów: ługańskiego idDonieckiego, co wprowadza jeszcze większy chaos w cykl negocjacyjny. Ponadto, negocjowane mają być powojenne gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy.
Negocjacje te jednak są postawione na przysłowiowej „głowie”, z uwagi na to że do zawarcia pokoju jest potrzebne najpierw formalne zawieszenie walk. Zgodnie z prawem międzynarodowym rozejm jest dwustronnym uznaniem, że należy zawiesić wymianę ognia.
Ukraina na to przystaje, Rosja nie. Dotychczasowe rozejmy jak wielkanocny (11-12 kwietnia) i ołeski (27 października-1 listopada) nie były dwustronną umową o zawieszeniu walk, były ograniczone. Co prawda, dają szansę na precedens w wojnie i nadzieję, że da się zawrzeć rozejm, ale ich „kadłubkowa” forma pokazuje intencje Rosji, która wojnę chcę kontynuować.
Doszło więc do paradoksu. Trump motywuje Kushnera i Witkoffa, by zamienili format w Abu Zabi w coś większego, aby był to początek rozmów Zachodu z Rosją o rekonstrukcji architektury bezpieczeństwa w Europie. Tymczasem nie ustalono nawet pełnoprawnego zawieszenia walk w wojnie na Ukrainie.
