Z perspektywy sejmowych gabinetów największym zagrożeniem wydaje się utrata władzy. Z perspektywy milionów Polaków dużo większym problemem są rosnące koszty życia, kryzys mieszkaniowy i niedofinansowana ochrona zdrowia. To właśnie o tych sprawach przypomina opozycja, którą część polityków najchętniej chciałaby uciszyć.
Francuska młodzież wyszła na ulice nie po to, by palić szkoły, lecz by walczyć o lepszą edukację. Władza woli jednak widzieć w niej wandali sterowanych przez radykalną lewicę. To wygodna narracja, która przykrywa prawdziwe przyczyny buntu.
Najpierw odebrano im dobre imię, potem dom. Oskarżenia okazały się fałszywe, ale spełniły swoje zadanie: miały sprawić, by nikt nie protestował, gdy w imię wielomilionowego interesu eksmitowano matkę i jej syna. Trudno o bardziej bolesny obraz Kościoła, który bardziej troszczy się o wartość gruntu niż o wartość człowieka.
Donald Trump wychodzi z założenia, że nie potrzebuje prawa międzynarodowego, a jedynymi ograniczeniami jego globalnych decyzji są jego własna moralność i umysł. A więc hulaj dusza, piekła nie ma, a interes amerykański stoi ponad prawem.
Nadchodząca kampania wyborcza pokaże kim jest prezydent. Ojcem narodu czy karierowiczem. Bo od jego decyzji i działań może zależeć w jakim kierunku uda się Polska. Okaże się czy spróbuje nie zawieść nadziei niezamożnej większości społeczeństwa, która mu zaufała. Uda się, jeżeli PiS przypomni sobie o swych pomysłach socjalnych a prezydent je poprze.
Polski cud gospodarczy miał często swoją ciemną stronę: etaty ukryte pod zleceniami i fikcyjnym samozatrudnieniem. Jedni na tym zarabiali miliardy, inni tracili prawa, które powinny być oczywistością. Wzmocnienie Państwowej Inspekcji Pracy jest próbą przywrócenia na rynku pracy elementarnej równowagi.
Bezkarność możnych, bierność instytucji i strach zwykłych ludzi tworzą system zniechęcający do buntu. Od warszawskiej reprywatyzacji po konflikty pracownicze powraca to samo pytanie: czy warto przeciwstawiać się układom? Gdy silni pozostają bezkarni, a odważni płacą wysoką cenę, strach staje się narzędziem kontroli. Mimo to ktoś musi zrobić pierwszy krok. Bez niego nic się nie zmieni.
Od pacyfistycznego buntu przeciw wojsku i zbrojeniom po członkostwo Polski w NATO i wojnę u granic kraju. Historia pokazuje, jak dramatycznie zmienił się świat – i jak wielu dawnych przeciwników militaryzmu trafiło później do centrum państwowej polityki.
Porozumienie między USA a Iranem wywołało polityczną burzę w Izraelu. Krytycy alarmują, że Tel Awiw może próbować storpedować proces pokojowy, obawiając się utraty wpływów i militarnej przewagi w regionie.
Kiedy państwo nie zapewnia dostępu do leczenia, ciężar ratowania życia spada na obywateli. Zrzutki, prywatne wizyty i zadłużanie się stają się codziennością, a jednocześnie publiczne pieniądze płyną gdzie indziej, pozostawiając tysiące ludzi bez realnego wsparcia.
Chcemy wierzyć, że jesteśmy otwarci i tolerancyjni. A jednak w zwykłych sytuacjach – na lotnisku, w kolejce czy na ulicy – ujawniają się w nas lęki wobec inności. Te drobne odruchy mówią o nas więcej niż deklaracje o równości i akceptacji.
Kłamstwo w polityce nie szokuje już nikogo – ot, stały element kampanii i rządzenia. Obietnice bez pokrycia, wygodne narracje i selektywna prawda stały się nową normą, którą wyborcy zdają się akceptować z rezygnacją.
Świat, w którym USA były niekwestionowanym liderem, właśnie się kończy. Seria decyzji Donalda Trumpa – od Ukrainy po Tajwan – pokazuje, że Ameryka traci wolę i zdolność do podtrzymywania globalnego porządku, a jej miejsce coraz śmielej zajmują inni.
Strajk solidarnościowy był i jest źródłem realnej siły świata pracy – od międzywojnia, przez Sierpień ’80, aż po współczesne konflikty w zagranicznych fabrykach w Polsce. Dziś, choć prawo ten instrument blokuje, potrzeba solidarności pracowniczej wraca z nową siłą.
Donald Trump nie jest politycznym wypadkiem przy pracy ani przejściową anomalią, którą wystarczy przeczekać. Jest symptomem głębokiej zmiany w amerykańskiej polityce – zmiany, która może ostatecznie zamienić wieloletniego sojusznika Europy w jej największe zagrożenie.
Jeszcze niedawno uchodźców „ludzie prawie sobie wyrywali”. Dziś ich obecność w przychodni czy szpitalu bywa uznawana za skandal. Co się stało z polską gościnnością?
