Reklama
REKLAMA
Reklama

„To był chory, przemocowy model pracy”. Jan Szyszko o kulisach konfliktu w rządzie

Jan Szyszko, były wiceminister funduszy i polityki regionalnej, w wywiadzie dla Zero.pl opowiada o powodach odejścia z rządu Donalda Tuska, kulisach konfliktu z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz i rozpadzie Polski 2050
Jan Szyszko, były wiceminister funduszy i polityki regionalnej, w wywiadzie dla Zero.pl opowiada o powodach odejścia z rządu Donalda Tuska, kulisach konfliktu z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz i rozpadzie Polski 2050. (fot. FOT.TEDI/NEWSPIX.PL, Fot. Marcin Solarz/FotoPyk / NEWSPIX.PL, FOT GRZEGORZ KRZYZEWSKI / FOTONEWS / NEWSPIX.PL, FOT. ZUMA/NEWSPIX.PL)
Dodaj do ulubionych źródeł w Google

– Nie chcę dawać twarzy systemowi, który tak bardzo rozmija się z moimi wartościami i swoimi obietnicami – mówi Jan Szyszko w rozmowie z Zero.pl. Były wiceminister funduszy i polityki regionalnej wyjaśnia, dlaczego zdecydował się odejść z rządu, ujawnia kulisy konfliktu Donalda Tuska z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz i wskazuje trzy wydarzenia, które przekonały go, że koalicja rządząca porzuciła swoje obietnice.

Bartosz Michalski, Zero.pl: Jaki jest obecnie pański status?

Jan Szyszko z Polski 2050, były wiceminister funduszy i polityki regionalnej: Jestem w okresie wypowiedzenia.

Najpierw był pan twarzą KPO, potem – trochę przez przypadek – systemu kaucyjnego. Teraz stał się pan jedną z twarzy rozłamu i odejścia z rządu. Nie obawia się pan, że w końcu straci twarz, dając ją w tylu miejscach?

Nie, absolutnie. Jestem zadowolony z merytorycznego dorobku tych trzech lat. Gdybym wiedział, jak to wszystko się skończy, i miał jeszcze raz podjąć decyzję o wejściu do rządu, zrobiłbym to ponownie.

REKLAMA
Reklama

Zadowolony? To zacznijmy od tego, co pana zdaniem się udało.

Choćby KPO. Kiedy przejmowaliśmy za nie odpowiedzialność, wszyscy pytali nas, ile pieniędzy Polska straci. Czy będzie to 30, 40, a może 50 proc. środków. Tymczasem udało się doprowadzić do zainwestowania całości środków i rozliczenia KPO.

Oczywiście ten program nie jest idealny. Ma swoje rysy, choćby sprawę HoReCa.

Wtedy również musiał pan tłumaczyć się przed dziennikarzami.

To akurat był jedyny program KPO, który mi nie podlegał. Ale ponieważ nie było wtedy szefowej resortu, a inni członkowie kierownictwa nie przejawiali chęci tłumaczenia tej sprawy, to z odpowiedzialności za projekt to ja wyszedłem i tłumaczyłem sytuację. Nie mam do nikogo o to pretensji. Ktoś musiał to zrobić.

Niezależnie od tych problemów KPO jest projektem, który w tym roku zwiększa polskie PKB o jeden punkt procentowy. Uważam go za ogromny sukces.

A jak ocenia pan działania rządu w polityce mieszkaniowej?

Jestem bardzo zadowolony ze zmian, które udało się wprowadzić w polityce mieszkaniowej, ale najczęściej przeprowadzaliśmy je wbrew, a nie dzięki koalicjantom.

Mam swój osobisty udział w zablokowaniu dopłat do deweloperów, o które zabiegał pakt Lewicy z PSL. Przeforsowaliśmy też, przepisy dotyczące jawności cen mieszkań.

REKLAMA
Reklama

Uważam, że to, iż ceny mieszkań w Polsce przestały rosnąć, jest bezpośrednim efektem tych zmian. Często trzeba je było wywalczyć w bardzo trudnych sporach wewnątrz rządu. I choćby dlatego było warto.

A czego nie udało się panu zrobić? Patrząc z perspektywy czasu, podjąłby pan jakieś decyzje inaczej?

To takie trochę instagramowe powiedzenie: „Niczego nie żałuję”. Oczywiście, że z perspektywy czasu człowiek zastanawia się nad różnymi swoimi decyzjami. Czy czegoś nie można było zrobić lepiej albo inaczej.

Ale przez mniej więcej dwa lata miałem realne poczucie sprawczości i pozytywnego wpływu na rzeczywistość. To był dobrze wykorzystany czas.

A sama polityka pana rozczarowała?

Nie miałem wobec polityki szczególnie wielkich złudzeń. Wiedziałem, że bywa brudna i szemrana. Rozczarowało mnie coś innego: to, jak daleko można odejść od obietnic składanych wyborcom w 2023 r.

Czyli bardziej rozczarował pana Donald Tusk niż polityka?

Bardziej koalicja 15 października niż polityka. Ta koalicja miała mieć więcej niż jednego lidera.

Jeżeli idzie się do wyborów z obietnicą odważnych reform, walki z kolesiostwem i zerwania z praktykami, które krytykowaliśmy przed 2023 r., to nie można tych obietnic po prostu porzucić.

REKLAMA
Reklama

A właśnie to się spektakularnie wydarzyło. I tego rzeczywiście się nie spodziewałem.

Kiedy po raz pierwszy pomyślał pan, że coś jest nie tak? Że koalicja nie zamierza dotrzymać swoich obietnic?

Były trzy takie momenty w tym roku.

Dopiero w tym roku? Po ponad dwóch latach w rządzie?

Tak, bo wcześniej błędy miały swoje wytłumaczenie, potknięcia wydawały się punktowe, a nie systemowe.

Natomiast w tym roku dotarło do mnie, że problem jest systemowy. Że tak naprawdę nie ma woli realizowania obietnic, z którymi szliśmy do wyborów.

Co było pierwszym takim momentem?

Afera w Szpitalu Południowym, którą opisaliście na Zero.pl.

Ta sprawa pokazała, że kolesiostwo ma się świetnie. A reakcje na kolejne ujawniane informacje, które przez długi czas polegały przede wszystkim na pozorowaniu działań, pokazały, że właściwie nikomu nie zależy na zmianie tego stanu rzeczy.

REKLAMA
Reklama

Ostatecznie Dawid K. usłyszał zarzuty, na razie związane z dyżurami, na których miało go nie być. Ale stało się to po kilku miesiącach nagłaśniania sprawy i wielokrotnych próbach zamiecenia jej pod dywan.

Próbował pan rozmawiać o tej sprawie z kolegami z Koalicji Obywatelskiej czy PSL, kiedy był pan jeszcze w rządzie?

Publicznie mówiłem, co o tym myślę. Kiedy temat pojawiał się w rozmowach z kolegami i koleżankami z koalicji, również nie ukrywałem swojej opinii.

Jak reagowali?

Zazwyczaj słyszałem coś w rodzaju: „Wiesz, jak jest. Kiedyś sam będziesz w potrzebie”.

Nie miałem poczucia, że mogę cokolwiek w tej sprawie zmienić.

Ale jako wiceminister miał pan jednak większe możliwości nacisku niż przeciętny obywatel. Nie próbował pan zrobić czegoś więcej niż tylko publicznie krytykować tę sytuację?

W sprawach, które nie podlegają mojemu ministerstwu, głównym narzędziem nacisku, jakie mam jako wiceminister, jest mikrofon i możliwość wyrażenia publicznego sprzeciwu. I dokładnie z tego narzędzia korzystałem.

Pamiętam reakcje niektórych osób z koalicji na moje wypowiedzi. Słyszałem sugestie, po co w ogóle podnoszę ten temat, bo przecież kiedyś sam mogę potrzebować pomocy w szpitalu i wtedy nie będę mógł z takich możliwości skorzystać.

REKLAMA
Reklama

Na Boga! Może całe życie chodzę do niewłaściwych szpitali, ale nigdy nie widziałem w szpitalu VIP Roomu.

A pozostałe dwa momenty, które przekonały pana, że problem w koalicji jest systemowy?

Drugi to nominacja Macieja Berka do Trybunału Konstytucyjnego. Trzeci to sprawa dwukadencyjności i to, co zaczęło się wokół niej dziać.

Czym to się różni od praktyk, z którymi mieliśmy walczyć?

Zatrzymajmy się przy Trybunale Konstytucyjnym. Kto pana zdaniem obecnie nim kieruje?

Obecnie zdaje się, że sędziowie premiera.

Choć szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby wielu osób w Polsce to szczególnie interesowało, poza najbardziej zaangażowanymi zwolennikami dwóch największych partii. Nie mam też poczucia, żeby ten spór miał obecnie większy wpływ na porządek prawny w Polsce.

Pamiętam, jak sam chodziłem na protesty w 2016 czy 2017 r. Wtedy protestowaliśmy o apolityczny Trybunał Konstytucyjny.

Minęło dziesięć lat i znaleźliśmy się w sytuacji, w której już właściwie nikt nie walczy o apolityczny Trybunał. Toczy się wyłącznie wojna o to, czyj on ma być.

Nie korciło pana, żeby razem z posłem Wójcikiem pośpiewać pod Trybunałem i również tym razem powalczyć o jego apolityczność?

Te memy same się piszą.

To tylko pokazuje, że politycy z obu stron wykorzystują Trybunał do podkręcania polaryzacji.

REKLAMA
Reklama

Internauci ocenili to, co się tam dzieje jako „Zamachalia 2026”.

Bardzo spodobała mi się zresztą nazwa. Kiedyś mieliśmy Ciamajdan, teraz mamy Zamachalia.

Ale mówiąc już poważnie, instytucja państwa przegrała tutaj z polityką partyjną. To jest esencja całego problemu.

Każda ze stron przekonuje jednak, że to przeciwnicy polityczni odpowiadają za obecny kryzys.

Tylko że PiS nigdy nie obiecywał, że będzie inaczej. Natomiast Donald Tusk i cała nasza koalicja szli do wyborów w 2023 r. z obietnicą zerwania z politycznymi nominacjami.

A dziś robimy dokładnie to, co wcześniej krytykowaliśmy.

Wspomniał pan o nominacji Macieja Berka. Jak ją pan ocenia?

Jeżeli prześledzi pan moje publiczne wypowiedzi, nie znajdzie pan momentu, w którym broniłem tej kandydatury.

Maciej Berek nie jest pana zdaniem sędzią Trybunału Konstytucyjnego?

Nie jestem konstytucjonalistą i nie chcę teraz wdawać się w spór o definicje prawne, bo zaraz ktoś zacznie mnie na nich łapać. To nie jest unik.

Mówię jasno: Maciej Berek nigdy nie powinien zostać sędzią Trybunału Konstytucyjnego.

Maciej Berek (L) przed Sądem Okręgowym w Warszawie, gdzie miało odbyć się wysłuchanie sędziów Trybunału Konstytucyjnego Bogdana Święczkowskiego oraz Bartłomieja Sochańskiego. (fot. Paweł Supernak / PAP)

Dlaczego?

REKLAMA
Reklama

Moim zdaniem nie wykazał wymaganego dziesięcioletniego doświadczenia. To jedna rzecz, proceduralna.

Ale na Boga, przecież mówimy o człowieku, który był prawą ręką premiera Rzeczypospolitej. Wcześniej kandydował w wyborach z ramienia Platformy Obywatelskiej.

Przez ostatnie trzy lata, kiedy sam pracowałem w rządzie, widziałem, że był jednym z najbliższych współpracowników Donalda Tuska.

To świetny, kompetentny człowiek. Naprawdę świetny polityk.

Ale właśnie: polityk.

Jak nominacja Berka wpłynęła, pana zdaniem, na sytuację Trybunału? Wcześniej i tak był już przecież w stanie agonalnym.

Nominacja Berka sprawiła, że nikt w tym kraju nie wierzy już w naprawę Trybunału przez polityków. Podzielam tutaj stanowisko większości, jak nie wszystkich organizacji eksperckich w Polsce, od prawa do lewa – jedyną drogą naprawy TK jest reset.

Jak ocenia pan odpowiedzialność PiS i KO za ten kryzys?

Dzieło zniszczenia TK jest wspólnym dorobkiem KO i PiS. Platforma zaczęła w 2015 r., PiS wykonał większość destrukcji, teraz Platforma kończy. Możemy się spierać, czy za 70 proc. tego bałaganu odpowiada PiS, a za 30 proc. Platforma, czy może proporcje są inne.

A jakie są pana zdaniem?

Osobiście uważam, że więcej zawinił PiS niż Platforma. Ale to absolutnie niczego nie zmienia.

REKLAMA
Reklama

Obie partie ponoszą odpowiedzialność za destrukcję Trybunału. A wszystko zaczęło się od działań Platformy Obywatelskiej w 2015 r. To po prostu fakt.

Teraz, kiedy odchodzi pan z rządu, czuje pan ulgę, że nie musi już firmować tego, co dzieje się wokół Trybunału Konstytucyjnego?

Tak. To zdecydowanie przyjemniejsza sytuacja, ale też uczciwsza.

Kiedy napisałem w swoim oświadczeniu, że odchodzę z powodów ideowych, wyrażałem się szczerze. Nie chcę dawać twarzy systemowi, który tak bardzo rozmija się z moimi wartościami i swoimi obietnicami.

Nie żałuje pan jednak odejścia z resortu? Jako wiceminister miał pan większe możliwości realizowania tych ideałów i reform, o których pan mówi.

W rządzie można być tak długo, jak długo ma się poczucie, że jest się w stanie coś zrobić.

Jako główny negocjator KPO rzeczywiście miałem poczucie sprawczości. Uważam, że dzięki tym negocjacjom udało się przeprowadzić kilka dobrych reform, uniknąć kilku bardzo złych, a do Polski sprowadzić kilkaset miliardów złotych na inwestycje. To ogromna wartość.

Natomiast od dłuższego czasu współpraca w rządzie nie układała się dobrze. I nie sprowadzało się to do tego, czy Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz była konfliktowa.

A była?

Moim zdaniem była asertywna.

REKLAMA
Reklama

Blisko pan z nią współpracował, więc może nie jest pan do końca obiektywny.

Oczywiście, że blisko z nią współpracowałem. Ale minister Pełczyńska-Nałęcz jest osobą asertywną, która chciała realizować w rządzie to, co wcześniej publicznie zapowiadała.

I to się wielu ludziom nie podobało.

Ale polityka to gra zespołowa. Nie uważa pan, że czasem należało trochę dostosować się do tempa całej drużyny?

Nie bardzo wiem, co miałoby to oznaczać w praktyce.

Minister Pełczyńska-Nałęcz chodziła na spotkania do wszystkich liderów koalicyjnych, szukała porozumienia i próbowała uzgadniać propozycje.

Niektóre z nich, zwłaszcza przy obecnej sytuacji budżetowej, były jednak trudne do realizacji.

Tylko że wszystkie propozycje, które przedstawiała w ostatnich miesiącach, ostatecznie w tej czy innej formie zostały zrealizowane.

Problem polegał na tym, że żadnej z nich nie przedstawiono później jako wspólnego sukcesu koalicji. Ci sami ludzie publicznie byli w stanie wyzywać Pełczyńską od głuptasek, by potem zagarniać pod siebie efekty jej pracy. Chory, przemocowy model pracy.

Może pan podać przykład?

Weźmy sprawę progów podatkowych. Najpierw Pełczyńska-Nałęcz przedstawiła propozycję wewnątrz koalicji. Usłyszała, że nie ma na to pieniędzy i nikt nie zamierza nad tym pracować.

REKLAMA
Reklama

Kiedy powiedziała o tym publicznie, została właściwie potraktowana jak idiotka, która proponuje nierealne rozwiązania, a przy okazji jest nielojalna wobec koalicji.

Po czym po miesiącach mieszania z błotem i takiego momentami seksistowskiego wręcz ostracyzmu dokładnie to rozwiązanie zostało zrealizowane. Oczywiście nikt nie wspominał już wtedy o Pełczyńskiej-Nałęcz.

Dlaczego więc współpraca z Donaldem Tuskiem aż tak się pogorszyła?

Złożyło się na to wiele czynników. Ale przede wszystkim to premier podjął decyzję, że nie chce współpracować z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz.

I moim zdaniem zrobił to bardzo wcześnie.

Na jakiej podstawie pan tak uważa?

Przecież w listopadzie, jeszcze przed naszymi wyborami wewnętrznymi, premier spotykał się z Michałem Koboską i pytał, co zrobić, żeby Pełczyńska-Nałęcz tych wyborów nie wygrała.

Rozmawiał o tym także z innymi liderami Polski 2050. Od początku było więc wiadomo, że nie chce, aby została szefową partii.

A kiedy już nią została, nie chciał powołać jej na wicepremiera.

Tak. Przez bardzo długi czas premier stosował różne taktyki, które miały albo upokorzyć Pełczyńską-Nałęcz, albo wykluczyć ją z grona osób, z którymi inni ministrowie chcieliby się pokazywać.

REKLAMA
Reklama

Co konkretnie ma pan na myśli?

Docierały do mnie nieformalne informacje, że miała nawet paść dyrektywa, aby ministrowie Platformy Obywatelskiej nie angażowali się w żadne przedsięwzięcia, które mogłyby politycznie wzmocnić Pełczyńską-Nałęcz.

To miało dotyczyć również działań komunikacyjnych. Na przykład jeżeli organizowano jakieś wydarzenie związane z KPO, można było zaprosić mnie, ale już niekoniecznie panią minister.

Kiedy pierwszy raz usłyszał pan o takiej dyrektywie?

Późną wiosną albo na początku lata.

Pełczyńska-Nałęcz żaliła się panu na swoją sytuację?

Pani minister się nie żali. To nie jest osoba, która żaliłaby się na cokolwiek.

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz (P) oraz Jan Szyszko (L) na briefingu prasowym przed Teatrem Słowackiego na Placu św. Ducha w Krakowie. (fot. Łukasz Gągulski / PAP)

Ale rozmawialiście o tym?

Oczywiście odnotowywała to, co się dzieje. Doskonale zdawała sobie sprawę z sytuacji i nie miała złudzeń co do intencji niektórych osób.

Czy napięcia polityczne przekładały się też na funkcjonowanie ministerstwa?

Tak. Kolejnym elementem było niepowoływanie nowych członków kierownictwa naszego ministerstwa.

Na końcowym etapie w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej były tylko dwie osoby w kierownictwie. Tymczasem w resortach prowadzonych przez bliskich współpracowników premiera potrafiło być po siedmiu czy ośmiu członków kierownictwa.

REKLAMA
Reklama

Pozostawiam to ocenie czytelników.

Czyli zostaliście zasypani pracą, ale nie dostaliście odpowiednich narzędzi do jej wykonywania?

Dokładnie. Przez mniej więcej półtora roku na biurku premiera leżały wnioski o powołanie kolejnych członków kierownictwa ministerstwa.

Ile takich nominacji zablokowano?

Wiem o dwóch, których premier po prostu nie zdecydował się podpisać.

To oczywiście było kolejnym elementem osłabiania Pełczyńskiej-Nałęcz i tworzenia atmosfery, że nikt nie chce z nią współpracować.

Rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej.

Ale przed resortem stoją przecież bardzo ważne zadania, choćby negocjacje nowego unijnego budżetu. Nie żałuje pan, że nie będzie ich prowadził?

Mówimy o około 123 miliardach euro dla Polski.

Tylko że w sytuacji, w której blokowano rozwiązania organizacyjne i merytoryczne z udziałem Ministerstwa Funduszy, a współpraca polityczna była tak trudna, nie widziałem możliwości skutecznego prowadzenia tych negocjacji.

Moim zdaniem istniało ewidentne polityczne nastawienie, żeby nie współpracować z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz. W takich warunkach prowadzenie negocjacji było praktycznie niemożliwe.

Nie obawia się pan politycznej zemsty za odejście z rządu?

Mam wrażenie, że część takiej zemsty już mnie spotkała. Chociażby wtedy, kiedy wyciągnięto moje spotkania w Parlamencie Europejskim, przedstawiając je jako jakieś rzekome knucie przeciwko polskim interesom.

REKLAMA
Reklama

Co pan tam takiego uknuł?

Najpierw knułem z Krzysztofem Hetmanem, potem z Adamem Bielanem, a na końcu z Januszem Lewandowskim. Dla niewtajemniczonych: PSL, PiS i Platforma Obywatelska. Rzeczywiście imponujący spisek.

A poważnie mówiąc, pojechałem do Parlamentu Europejskiego, żeby przedstawić polskim europosłom stanowisko rządu dotyczące przyszłego budżetu Unii Europejskiej.

Jaki był cel tych spotkań?

Spotykałem się z przedstawicielami różnych partii, od PiS po Platformę Obywatelską. Wszystkie te spotkania organizowało mi Stałe Przedstawicielstwo RP przy Unii Europejskiej.

Przedstawiałem nasze postulaty i informowałem, że przygotowujemy wspólne stanowisko państw członkowskich. Liczyliśmy, że podpisze się pod nim 16 państw, ostatecznie było ich dziewięć z widokami na kolejne trzy. Niezły wynik.

Nie zdążyliśmy go opublikować, między innymi z powodu mojego odejścia z rządu.

Spotkałem się z Adamem Bielanem, który odgrywa ważną rolę w Europejskich Konserwatystach i Reformatorach, z innymi europosłami PiS pracującymi nad regulacjami budżetowymi, a także z Januszem Lewandowskim, byłym unijnym komisarzem do spraw budżetu.

Czyli nie tylko próbował pan przeciągnąć polityków PiS na swoją stronę, ale jeszcze przedstawicieli Koalicji Obywatelskiej?

REKLAMA
Reklama

Dokładnie. A wszystko organizowało Stałe Przedstawicielstwo, więc musiałby to być naprawdę rozległy spisek.

Ale wiadomo, dlaczego Roman Giertych się na to rzucił. Chodziło o przyklejenie mi łatki człowieka, który publicznie opowiada o wartościach, a za kulisami nie wiadomo co knuje.

Później widziałem, jak TVN bezrefleksyjnie podchwycił tę narrację. Szybko się z tego wycofano, ale część zarzutów na pewno już się przykleiła.

Dlatego mam wrażenie, że swoją pierwszą polityczną zemstę już dostałem.

Pytam o zemstę nie bez powodu. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz uważa, że CBA szuka na nią haków po odejściu z rządu. Podziela pan jej obawy?

Okoliczności tej sprawy są rzeczywiście bardzo dziwne.

Z tego, co widziałem, CBA zainteresowało się pracami nad ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych. Jestem przekonany, że ministerstwo przekaże wszystkie dokumenty, w tym rejestr aktywności minister Pełczyńskiej-Nałęcz.

Nie ma tam niczego zdrożnego. Pani minister po prostu zgłaszała uwagi w toku rządowego procesu legislacyjnego.

Ale CBA ma prawo sprawdzać takie sprawy.

Oczywiście. Rzecznik ministra koordynatora służb specjalnych Jacek Dobrzyński potwierdził, że kontrola została zlecona przez premiera.

W porządku, na wszystkie pytania trzeba odpowiedzieć. Ale jestem ciekaw, czy z równą gorliwością premier zlecił kontrolę w sprawie prac nad ustawą dotyczącą Airbnb.

REKLAMA
Reklama

Przecież przedstawiciele kierownictwa Ministerstwa Sportu sami mówili, że po spotkaniach z branżą doszło do zmian w projekcie ustawy.

Jestem też ciekaw, czy podobne zainteresowanie służb wzbudziły prace nad dopłatami do deweloperów i wszystko to, co działo się wokół tego projektu.

A w pańskim resorcie nie było prób lobbowania za konkretnymi przepisami?

Ja nigdy nie byłem przesadnie atrakcyjnym kontaktem dla lobbystów.

Podnosił pan wątpliwości dotyczące dopłat do deweloperów, kiedy był jeszcze w rządzie?

Tak. Zarówno publicznie, jak i podczas wewnętrznych spotkań.

Często słyszałem w odpowiedzi, że przecież nie mam dowodów i jak w ogóle śmiem sugerować, że mogło tam dochodzić do nieprawidłowości.

A miał pan dowody?

Jest raport NASK, który wskazuje na wykorzystywanie botów do dyskredytowania osób sprzeciwiających się dopłatom do deweloperów.

Ale uważa pan, że CBA może być wykorzystywane do politycznej zemsty na Pełczyńskiej-Nałęcz? Czy to tylko zbieg okoliczności, że służby zainteresowały się sprawą akurat teraz?

Byłby to ciekawy zbieg okoliczności.

Ale podkreślam: na wszystkie pytania CBA należy odpowiedzieć. Głęboko wierzę, że nie żyjemy w kraju, w którym służby są wykorzystywane do celów politycznych.

REKLAMA
Reklama

Co zostanie z Polski 2050?

Chyba około miliona złotych subwencji po spłacie kredytu na kampanię prezydencką.

A coś poza pieniędzmi? Wierzy pan jeszcze, że ten projekt polityczny ma szansę się odrodzić?

Nie.

Kto zostanie syndykiem tej „masy upadłościowej”?

Z tego, co słyszałem, chyba Paweł Śliz.

Uważa pan, że Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz została legalnie odwołana z funkcji przewodniczącej? Wokół tej decyzji też były przecież spory.

Nie jestem prawnikiem, ale kiedy czytam nasz statut, nie wydaje mi się, żeby to było zgodne z jego zapisami.

Nie widzę tam przepisu, który pozwalałby zarządowi na takie odwołanie.

A Pełczyńska-Nałęcz chce jeszcze walczyć o kierowanie Polską 2050?

To pytanie do Pełczyńskiej-Nałęcz, ale nie sądzę.

Sposób jej odwołania był nieprawidłowy, ale kolejną wojna w zgliszczach partii byłaby strasznie wyniszczająca.

Mam wrażenie, że część posłów myśli już przede wszystkim o pieniądzach z subwencji, które można byłoby wnieść w posagu do Koalicji Obywatelskiej, żeby potem wystartować z jej wspólnych list.

Nie widzę sensu w uczestniczeniu w takiej rozgrywce.

Rozczarował się pan Szymonem Hołownią? Przecież to wokół niego powstał cały projekt Polski 2050. Wielu polityków tej partii autentycznie wierzyło w jego przywództwo.

REKLAMA
Reklama

Ja też w niego wierzyłem. I wierzyłem w ten projekt.

Nadal uważam, że Polska 2050 wniosła wiele dobrego do polskiej polityki. Nie chciałbym oceniać całych sześciu lat działalności tego środowiska wyłącznie przez pryzmat ostatniego roku czy półtora.

Ale samym Hołownią się pan rozczarował?

Szymon Hołownia się zmienił, odkąd go poznałem. Wydaje mi się, że jest to dość powszechnie dostrzegane.

Nie chcę jednak wdawać się w psychologiczne analizy tego, kto jak bardzo się zmienił i kto kogo zdradził. Przy politycznych rozstaniach bardzo często dochodzi do takich wzajemnych rozliczeń.

Zostaje po tym głównie niesmak, a ludzie odnoszą wrażenie, że dwóch polityków po prostu się ze sobą żre. Nie wiadomo nawet do końca o co.

REKLAMA
Reklama

Nie chciałbym wchodzić w taką sytuację.

Ale może wskaże pan chociaż moment, w którym zauważył tę zmianę? Hołownia sprawia ostatnio wrażenie, jakby co chwilę zmieniał plany. Raz chce być ministrem środowiska, potem ambasadorem w Watykanie, wicepremierem, a następnie znowu przewodniczącym Polski 2050.

Po ludzku życzę mu, żeby odnalazł się zawodowo i ustabilizował swoją sytuację.

Widzi pan jeszcze dla niego miejsce w polityce?

On sam deklarował, że nie widzi już dla siebie takiego miejsca.

Kto jest/był lepszym premierem: Donald Tusk czy Mateusz Morawiecki?

Obaj premierzy mają swoje mocne i słabsze strony.

Wydaje mi się, że Donaldowi Tuskowi brakuje odwagi do przeprowadzania dużych, ważnych reform. Zwłaszcza gospodarczych. Z drugiej strony skutecznie administruje państwem i dominuje życie polityczne.

Jesteśmy jednak w takim momencie, w którym bez poważnych reform polska gospodarka długo nie pociągnie. Rekordowy deficyt przy solidnym wzroście gospodarczym, niskie podatki majątkowe, średnie dochodowe i niski wiek emerytalny to mieszanka, która nie przyniesie niczego dobrego. 

Nie chcę zabrzmieć jak Leszek Balcerowicz, bo to nie jest najbliższy mi nurt myślenia o gospodarce, ale trochę przypominamy rakietę, która nadal się wznosi, choć skończyło jej się już paliwo.

REKLAMA
Reklama

A jak pod tym względem ocenia pan Mateusza Morawieckiego?

Myślę, że Mateusz Morawiecki dobrze rozumiał polską gospodarkę. Popełnił za to wiele błędów w relacjach z Unią Europejską, których z kolei nie popełnia Donald Tusk. Ocena jest więc zniuansowana.

Skoro dostrzega pan te zalety Morawieckiego, rozważał pan dołączenie do Rozwoju Plus?

Nie. Nie jestem zainteresowany dołączaniem do innych partii z kilku powodów.

Po pierwsze, nie uważam, żeby samo członkostwo w partii politycznej było istotą działalności publicznej. Po drugie, polityka nigdy nie była dla mnie celem samym w sobie. Jest środkiem do wprowadzania zmian i reform, które uważam za potrzebne.

Kiedy ktoś dołącza do istniejącej partii z zewnątrz, jako przeszczep, może oczywiście dostać miejsce na liście i wejść do Sejmu.

Ale niekoniecznie będzie miał tam podmiotową pozycję. A mnie nie interesuje bycie posłem tylko po to, żeby nim być.

Czy ze strony tego ugrupowania pojawiła się jakaś propozycja?

Bez komentarza.

Zobaczymy pana na listach wyborczych w przyszłym roku?

Nie, ale myślę, że wszyscy jakoś sobie z tym poradzą (śmiech). Zostanę publicznie w jakiejś nieco innej roli.

A jak ocenia pan perspektywę ewentualnego udziału Grzegorza Brauna w przyszłym rządzie?

REKLAMA
Reklama

Jako największe zagrożenie polityczne dla Polski.

Dlaczego?

Braun i jego ludzie reprezentują interes rosyjski w Polsce i są nośnikami rosyjskiej propagandy w naszym kraju. Ludzie Brauna mają udokumentowaną historię kontaktów z osobami związanymi z Kremlem. To fundamentalne zagrożenie dla podstaw polskiego państwa, takich jak prozachodni kierunek, członkostwo w UE i NATO, które przez 20 lat pozostawały poza sporem politycznym

Ma pan na myśli na przykład Mateusza Piskorskiego?

Nie chodzi wyłącznie o jedną osobę. Uważam, że ludzi tworzących ten ruch należy trzymać jak najdalej od sprawowania władzy w Polsce.

Powiedział pan, że nie zamierza startować w wyborach, ale chce pozostać w życiu publicznym. W jakiej roli?

O tym będę informował w swoim czasie.

Kiedy zdecydował się pan odejść z rządu, miał pan już jakiś konkretny plan na przyszłość?

Nie miałem jednej pewnej propozycji na stole. Ale też nigdy nie obawiałem się, że nie znajdę pracy.

 

Źródło: Zero.pl
Bartosz Michalski
Bartosz MichalskiSzef ds. zasięgu i rozwoju
REKLAMA
Reklama