Historię dziecka wydanego w pojemniku opisały Gazeta Prawna i Polsat News. Brzmi tak absurdalnie, że człowiek odruchowo szuka w niej jakiegoś nieporozumienia. Ale nieporozumienia nie ma. A przynajmniej w tym sensie, że nie ma tu żadnej pomyłki; bo cała historia jest przecież jednym wielkim nieporozumieniem.
Fakty są takie, że Joanna Tylman trafiła do szpitala wojewódzkiego w Suwałkach z powodu powikłań we wczesnej ciąży, której nie udało się uratować. Chciała wrócić do domu, gdzie czekały na nią pozostałe dzieci, więc zdecydowała się na wypis na własne żądanie. Wtedy, niejako na odchodne, dostała przezroczysty pojemnik ze swoim dzieckiem. Na pytanie, co ma z nim zrobić, usłyszała od personelu szpitala, żeby trzymała w lodówce.
Kobieta chciała bowiem dziecko pochować – co wcale nie jest oczywiste przy poronieniach. Szpital zaś nie przygotował dokumentów. A przechowywać ciała dziecka – mimo że taki obowiązek wprost wynika z obowiązującego w Polsce prawa – nie chciał.
Historię zweryfikował już Rzecznik Praw Pacjenta i ją potwierdził. Dyrekcja szpitala zresztą też niczemu nie zaprzecza, a jedynie tłumaczy, że to jednostkowy przypadek.
Pół miliona za zarządzanie. A gdzie odpowiedzialność?
O szpitalu w Suwałkach na Zero.pl pisaliśmy już w maju 2026 r. Placówka stała się znana z tego, że w dość spektakularny i smutny zarazem sposób odpadł z budynku tynk. Zdjęcia w internecie (zdjęcie, które publikujemy, jest autorstwa kolegów z Kuriera Suwalskiego; dziękujemy za możliwość jego wykorzystania) stały się symbolem tego, jak wygląda kondycja publicznego systemu ochrony zdrowia.
Ale – jak ustaliliśmy – nie wszystkim było źle. Dyrektor placówki Adam Szałanda, inżynier mechanik z wykształcenia, otrzymał za kierowanie placówką w 2025 r. 505 100 zł, czyli średnio około 42,1 tys. zł miesięcznie. Zarząd Województwa Podlaskiego przyznał mu ponadto premię w wysokości 12,2 tys. zł miesięcznie na okres od stycznia do czerwca 2026 r.
Książka dziennikarzy, którzy wykryli aferę Szpitala Południowego. Do kupienia już teraz
Zadłużenie szpitala wynosi niemal 60 mln zł. A kierownictwo placówki, jako sposób na oszczędności, wymyśliło dokładniejsze rozliczanie gazików zużywanych przez personel oraz powołanie drugiego zastępcy dyrektora, bo jeden to przecież za mało.
Dla jasności: z liczenia gazików wycofano się po protestach załogi, a drugiego wicedyrektora wciąż nie ma.
I, dla jasności, wysokie wynagrodzenie za kierowanie dużym szpitalem można uzasadniać skalą obowiązków, trudnością zarządzania i odpowiedzialnością za ludzi. Bardzo chętnie usłyszałbym więc, jak ta ostatnia jest w Suwałkach egzekwowana.
Zarządzanie szpitalem obejmuje także organizację pracy oddziałów, nadzór nad przestrzeganiem zasad i zapewnienie pacjentom właściwej opieki. To są obowiązki kierownictwa.
Zawiodła więc nie tylko jedna pielęgniarka – zawiódł też dyrektor. Bądź co bądź, skoro zarobki kierownictwa uzasadnia się ciężarem obowiązków, ten ciężar powinien być odczuwalny również po ujawnieniu zaniedbań.
Procedura w segregatorze nie zajmie się pacjentką
Dyrektor Adam Szałanda przyznał w rozmowie z Radiem Białystok, że pracownica naruszyła procedury, i zapowiedział rozwiązanie z nią umowy o pracę. Wyjaśniał, że szczątki powinny trafiać do zakładu patomorfologii, skąd mogą być wydane zakładowi pogrzebowemu. Zapewniał również, że to jednostkowa sytuacja.
Szkopuł w tym, że polskie szpitale są pełne procedur. Tyle że procedury te wspaniale wyglądają w segregatorach. Najwyższa Izba Kontroli, raz za razem, to pokazuje. Niedawno wskazała, że w skontrolowanych szpitalach dokumentacja dotycząca zarządzania jakością istnieje, ale wynikające z niej postanowienia nie są w większości stosowane.
Czytaj też: Opiekun, znikające pieniądze i aerozol. Śmierć seniora pod lupą śledczych
W tej sprawie nie wolno również zrobić wygodnego wytrycha z informacji, że kobieta opuściła szpital na własne żądanie. Miała w domu inne dzieci, którymi musiała się zająć. Decyzja o wyjściu z placówki nie oznaczała przecież, że zgłosiła się na ochotnika do przechowywania ciała we własnej lodówce. Warto o tym pamiętać, bo mam wrażenie, że coraz częściej dyrektorzy szpitali właśnie z wypisu na własne żądanie czynią sobie oręż, którym się bronią przed zarzutami.
Kryzys zaufania
Do niedawna w debacie o ochronie zdrowia niemal każda rozmowa kończyła się postulatem zwiększenia finansowania. Wielokrotnie o tym pisałem: problem niedoboru pieniędzy jest realny. To nie przypadek, że ponad 90 proc. szpitali powiatowych notuje straty.
Jednocześnie jednak chciałbym, żeby za lepszym finansowaniem szła większa odpowiedzialność.
Jakkolwiek dziwnie to nie zabrzmi, może w polskich szpitalach należałoby uruchomić pilotaż przyzwoitego traktowania ludzi? Może – jeśli trzeba – powołajmy zespół ekspertów i zorganizujmy konferencję, na której wyjaśnimy takie skomplikowane kwestie, jak to, w jaki sposób należy traktować kobietę po poronieniu, a jak pacjenta z zawałem serca po sześciu godzinach oczekiwania na pomoc?
I ktoś teraz może powiedzieć: daj spokój, Słowik, z tym populizmem; to jednostkowe przypadki. Ostatnie miesiące jednak pokazują, że suma jednostkowych przypadków jest dość pokaźna. A system ochrony zdrowia jest w największym kryzysie od lat. Także w kryzysie zaufania. Czas działać.
A dyrektor szpitala w Suwałkach powinien albo sam podać się do dymisji, albo zostać odwołany. Jak brałeś, chłopie, kilkanaście dodatkowych tysięcy zł miesięcznie za dobre zarządzanie, to teraz weź za to odpowiedzialność.


