
Od środy na Netfliksie można oglądać „Prawo bestii”. Serial przedstawia historię seryjnego mordercy Mariusza Trynkiewicza, który po wyjściu z więzienia trafił do ośrodka w Gostyninie, stając się jego najbardziej rozpoznawalnym pacjentem. Tabloidowe media przez lata szeroko rozpisywały się o ośrodku dla „bestii”. Nazywały go „domkiem wczasowym” i informowały o problemach z przeludnieniem.
- „Prawo bestii” to nowy serial Netfliksa. Opowiada historię Mariusza Trynkiewicza, skazanego za zabójstwo czterech chłopców w 1988 r.
- Akcja serialu dzieje się m.in. w 2014 r., czyli w chwili, gdy Trynkiewicz trafił do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym w Gostyninie.
- Tabloidowe media często pisały o tym, co dzieje się w ośrodku. Informowały chociażby o ślubie Trynkiewicza, luksusowych warunkach bytowania oraz problemach z przeludnieniem.
Czteroodcinkowa produkcja Netfliksa „Prawo bestii” (premiera 18 listopada) została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami związanymi ze sprawą Mariusza Trynkiewicza, skazanego za zabójstwo czterech chłopców w 1988 r. Akcja serialu rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych – w 1988 i 2014 r.
Wątek dziejący się w 2014 r. jest tu szczególnie istotny, bo skupia się na wydarzeniach związanych z Krajowym Ośrodkiem Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym w Gostyninie. Powstał na mocy ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób.
Czytaj więcej: „Prawo bestii”, obowiązek człowieka. Recenzujemy serial o najsłynniejszym polskim mordercy
To właśnie tam trafił Trynkiewicz, gdy skończył odsiadywać karę 25 lat pozbawienia wolności. Morderca opuścił placówkę w 2019 r., trafiając do Zakładu Karnego w Płocku. Ostatecznie zmarł 9 stycznia 2025 r.
Tak tabloidy opisywały ośrodek dla „bestii”
Krajowy Ośrodek Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym w Gostyninie bardzo szybko zaczął być nazywany ośrodkiem dla „bestii”. Już w 2014 r. „Super Express” opisywał, czego może spodziewać się Trynkieiwcz w KOZZD:
„Ośrodek wygląda jak ukryty wśród lasów dom wczasowy, tyle że za wysokim murem. Niestety, nie jest pilnie strzeżony (mała obsada strażnicza). Trynkiewicz będzie mógł spacerować po pięknym ogrodzie i grillować. Pokoje są przestronne, nowocześnie i kolorowo wyposażone. Lokum Trynkiewicza ma telewizor, a nawet komputer (ale nie wiadomo, czy z dostępem do Internetu)” – czytamy.
Z kolei w tym samym czasie „Fakt” grzmiał, że utrzymanie Trynkiewicza w Gostyninie będzie nas kosztować 17 tys. zł miesięcznie. Wspominał także o tym, że Trynkiewicz może liczyć na pełną opiekę medyczną, opiekę psychologów i terapeutów oraz bogatą kolekcją gier komputerowych”.
W 2016 r. ten sam tabloid informował, że Trynkiewicz wziął ślub w ośrodku. „Ceremonia odbyła się za zgodą dyrektora, udzielił jej pracownik urzędu stanu cywilnego”. Przytoczył także słowa żony Trynkiewicza, która zdradziła nieco, jak wyglądało jego życie w Gostyninie. „W Gostyninie podopieczni dostają tylko podstawowe wyżywienie, a mój mąż lubi sobie podjeść. Wysyłam mu różne serki, wędliny oraz nikoretki, bo nadal rzuca palenie” – informował tabloid.
„Polskie Guantanamo”
Ten sam serwis pisał sześć lat temu, czyli w momencie, gdy Trynkiewicz był już poza ośrodkiem, że KOZZD boryka się z poważnymi problemami. „Placówka, która - zgodnie z początkowymi założeniami - miała liczyć około 20 pacjentów, w rzeczywistości od kilku lat pęka w szwach. Przepełnienie jest jedną z przyczyn, dla której bestie zdecydowały się na protest” – czytamy.
„Super Express” w 2021 r. opisał historię mężczyzny, który poćwiartował żonę i zabił kochankę, ale nie trafił do ośrodka dla „bestii”. Zabrakło miejsc.
Czytaj więcej: „Nie tak to miało wyglądać”. Współautor lex Trynkiewicz o tym, co poszło nie tak
Ośrodek w Gostyninie działa do dziś i jest powszechnie nazywany „polskim Guantanamo”. Rzecznik Praw Obywatelskich alarmował nieraz o przeludnieniu, warunkach niegodnych szpitala psychiatrycznego i bezterminowej izolacji. W ośrodku przebywają nie tylko seryjni mordercy i pedofile, ale także skazani za znaczne lżejsze przestępstwa.