Mistrzostwa świata dobiegły końca. Format imprezy z największą liczbą uczestników w historii obronił się pod względem sportowym. Otrzymaliśmy, szczególnie w fazie pucharowej, turniej, w którym błyszczały gwiazdy, a faworyci do medali pozostali w grze aż do samego końca. Rozczarował jedynie finał. Najważniejsze jednak, że było sprawiedliwie – zwyciężyli ci najlepsi. Z czego zapamiętamy ten mundial?
Jeśli ktoś uważał, że mecz o trzecie miejsce jest na mundialu niepotrzebny, to niechciane dziecko postanowiło mu udowodnić, że jest w wielkim błędzie. Kibice dostali widowisko, od którego nawet na sekundę nie dało się oderwać. Groziło to bowiem przegapieniem gola. Anglia zdobyła brązowy medal, pokonując Francję 6:4. Oba zespoły wyglądały, jakby kontrolę nad nimi przejęło dwóch nastolatków w zmaganiach na konsoli do gier.
Nikt, nigdy i nigdzie nie powiedział, że Szymon Marciniak będzie po raz drugi z rzędu sędziował finał mistrzostw świata. To, że ktoś sobie taki scenariusz ubzdurał, a teraz czuje się rozczarowany, jest wyłącznie jego problemem. Nasz rodak został w blokach, a najważniejszy mecz mistrzostw poprowadzi Słoweniec Slavko Vinčić. Ruszyła lawina teorii spiskowych. Polska lubi to.
Argentyna znowu to zrobiła. Po raz kolejny na tym mundialu jej piłkarze pokazali stalowe nerwy w końcówce meczu. Tak jak przed czterema laty, ekipa Lionela Scaloniego zameldowała się w finale. Anglia nadal śni o mistrzostwie. Stare demony wróciły, a kibice i eksperci obwiniają za porażkę z Argentyną trenera Thomasa Tuchela. Leo Messi jest magikiem – lata lecą, a on wciąż gra jak natchniony.
Reprezentacja Hiszpanii wysłała jasny sygnał Argentynie i Anglii: ktokolwiek z was znajdzie się w finale mundialu, będzie miał duży problem. Drużyna prowadzona przez Luisa de la Fuente sprawiła, że Francja, jeden z faworytów do tytułu mistrza świata, wyglądała jak przeciętny zespół. To była porażająca demonstracja siły Hiszpanów, perfekcja zespołowej gry i triumf futbolu totalnego.
Gdyby w 1986 r. istniał VAR, słynna „Ręka Boga” zapewne nie przeszłaby do historii, a losy mundialu w Meksyku mogły potoczyć się zupełnie inaczej. Być może to Anglia, a nie Argentyna, awansowałaby do półfinału i sięgnęła po tytuł. Niewiele meczów mistrzostw świata wywołało jednak emocje tak silne, że żyją do dziś. Zwłaszcza gdy los znów stawia te reprezentacje naprzeciw siebie.
Przez miesiąc mundial dawał szansę marzycielom, outsiderom i bohaterom z drugiego planu. Ale kiedy przyszło do rozdawania najważniejszych ról, scena znów należy do gwiazd. W półfinałach spotkają się cztery reprezentacje, które od lat tworzą światową elitę. I choć futbol uwielbia niespodzianki, tym razem brak sensacji jest akurat jego największym atutem.
Dwa gole z Meksykiem, dwa trafienia z Norwegią – Jude Bellingham gra jak Maradona 40 lat temu. Genialny gwiazdor sprzed lat także ustrzelił dwa dublety w fazie pucharowej MŚ 1986, teraz nawiązał do tego pomocnik reprezentacji Anglii. W nagrodę on i jego koledzy zmierzą się z ojczyzną Diego, Argentyną, w batalii o finał. Norwegia powiosłowała do domu z podniesioną głową i pretensjami do sędziego.
Reprezentacja Anglii pojechała na mistrzostwa świata w jednym celu: żeby je wygrać. Pierwszy raz od 1966 roku. Po to właśnie został zatrudniony Thomas Tuchel. Niemiec ma wycisnąć z utalentowanego pokolenia graczy wszystko, co najlepsze. Liczy się tylko Puchar Świata. Czy Harry Kane i jego kumple pokonają Norwegię i przybliżą się do blasku chwały?
Erling Haaland już przed mundialem był znanym na świecie napastnikiem. Jednak arena mistrzostw świata wyniosła go na zupełnie nowy poziom. Bo czym innym jest strzelanie goli dla Manchesteru City, czym innym zaś dla ojczyzny. Szczególnie gdy z turnieju wyrzucasz Brazylię, a sam grasz dla Norwegii.
Mistrzostwa świata nie okazały się łaskawą areną dla jednego z największych gladiatorów ostatnich dwóch dekad. Cristiano Ronaldo i jego Portugalia odpadli w walce o ćwierćfinał z Hiszpanią, a widzowie po raz kolejny mogli zobaczyć piłkarza zalanego łzami. Na mundialach już po raz ostatni.
Nawałnica opóźniła mecz, ale prawdziwa burza z pięcioma golami rozpętała się na murawie. Legendarny stadion Azteca, mordercza wysokość i starcie Meksyku z Anglią, które przejdzie do historii mundiali. Po końcowym gwizdku gospodarze tonęli we łzach, a goście rozkochali w sobie cały kraj. Czy ta podziwiana drużyna Anglii jest w stanie sięgnąć po mistrzostwo świata?
Kiedy w meczu Anglii z DR Konga na zegarze widniała 70. minuta, twarze angielskich kibiców wyglądały na pełne przerażenia i konsternacji. W głowach niektórych z nich mogły się pojawić myśli pędzące do dekady wstecz i niesławnej porażki z Islandią na EURO 2016. Afrykański zespół prowadził 1:0. Czas uciekał. I wtedy Kane przypomniał wszystkim, dlaczego jest jednym z najlepszych napastników świata.
Miliony funtów, testy medyczne potajemnie robione w Kansas podczas mundialu i absolutny rekord transferowy Manchesteru City. Elliot Anderson wkracza na piłkarski Olimp jako najdroższy Brytyjczyk w historii. Za astronomiczną kwotą kryje się jednak genialna intuicja Pepa Guardioli, genialny biznes Nottingham Forest oraz poruszająca, osobista obietnica złożona zmarłej mamie.
Niemiecka maszyna ostatecznie zepsuta. Porażka z Paragwajem po rzutach karnych to największa sensacja mundialu i ostateczny koniec mitu o potędze naszych sąsiadów. Dawni mistrzowie świata zatracili charakter, dopisując kolejny rozdział do czarnej serii trwającej od 2014 r. Podczas gdy w Paragwaju ogłoszono święto narodowe, nad Renem kibice żądają głowy Nagelsmanna i wejścia Jürgena Kloppa.
Gdy cały stadion szaleje z radości lub tonie we łzach, on stoi całkowicie nieruchomo. Michel Kuka Mboladinga, znany jako „żywa statua”, swoim morderczym, cichym występem przypomina światu o krwawej historii i brutalnym mordzie na pierwszym premierze niepodległego DR Konga. Poznajcie niezwykłą opowieść o człowieku, który udowadnia, że futbol potrafi być najgłośniejszą manifestacją wolności.
Ktoś uzna Cristiano Ronaldo za szaleńca. No bo jak to? Krzyczeć do kamery: „I am back!” po tym, jak strzeliło się dwa gole Uzbekistanowi? Jednak fala krytyki, która spadła na legendarnego Portugalczyka po pierwszym spotkaniu na mundialu przeciwko DR Konga, była tak wielka, że górę wzięły czyste emocje. To zresztą w jego karierze nic nowego.
Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, czy reprezentacja Norwegii przeniesie dobrą grę z eliminacji na duży turniej, to zostały one szybko rozwiane. Dwa mecze, sześć punktów, siedem strzelonych goli. W tym cztery przez Erlinga Haalanda. Wikingowie nie są już ciekawostką, lecz realnym zagrożeniem. I na pewno nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.
