Prawie 10 tygodni wakacji szkolnych uważam za tradycję nie do obrony.
Po pierwsze, stanowią one ukłon w stronę fajnopolaków. W ogóle to nic złego być fajnopolakiem. Fajnopolacka rodzina chce i musi wyjeżdżać, bo wyjazdy, opowieści i zdjęcia wakacyjne są najważniejszym obowiązkiem tej społeczności. Na równi z posiadaniem psa i uczestnictwem w rozbudowanym systemie kredytowym. Zaprą się nogami, ale wakacyjne możliwości wykorzystają.
Tym, których na przeplatankę: Bałtyk – Mazury – Malta – Split nie stać, pozostaje wyjazd na działkę. Swoją albo znajomych. Tym, zaskakująco licznym, którzy nawet działki nie mają (tak, tak, są tacy, niewiarygodne), można zaproponować półkolonie. A w dalszej kolejności samodzielną rekonstrukcję trzepaka i spędzanie czasu na rozwijających rozmowach.
Odpoczynek wśród lajków i fejków
Po drugie, nie jest spójne przeciwdziałanie wpadaniu dzieci i młodzieży w sidła internetu i ogłaszanie wakacyjnych dwóch miesięcy z górką. W szkołach podstawowych zakazujemy, po wieloletnich wahaniach, wnoszenia komórek! I zamykamy szkołę pod koniec czerwca, żeby wreszcie wszyscy mogli stanąć przed szansą wirtualnej radości...
Czytaj także: Nauczyciele odchodzą z pracy. „System oświaty jest do zaorania”
W zeszłym roku – rekordowym – wyjechało na kolonie albo wyjazd zagraniczny prawie 900 tys. dzieci. Sukces. Naprawdę. Warto pamiętać przy tym, że gros wyjazdów stanowiły wyjazdy 9–10-dniowe, rzadziej trochę dłuższe – bo każdy kosztuje spore pieniądze. Wszystkie dobrze zorganizowane wyjazdy dają zapas społecznych doświadczeń nie do podrobienia w domu. Jasna sprawa. Ale do zagospodarowania pozostaje jeszcze 7–8 tygodni.
Nie mówiąc o tych licznych dzieciach (uczniów w Polsce mamy 4,8 mln), które nie wyjechały nawet na ten tydzień. Na niewyjeżdżających czeka książka? Być może. Czy okaże się atrakcyjniejsza od lajków i fejków, to inna sprawa.
Usprawiedliwienie patologii
Po trzecie... długie wakacje to część patologii pt. „Płace w szkole”. Nie płacimy nauczyciel(k)om dużo, ale za to dajemy długie (słabo) płatne urlopy. Jak byłem jeszcze uczniem, mówiło się, że nauczycielstwo to „kobiecy zawód”, bo oferuje „dużo wolnego” za małe pieniądze. Dzisiaj nieco się to zmieniło, z korzyścią dla szkoły.
Ale zasada – część twojej pensji wypłacana jest w złotówkach, a resztę dostajesz w postaci dni wolnych – niespecjalnie się zmieniła. Może tylko w tym sensie, że ta „wolna od lekcji” część kurczy się pod presją obowiązkowych szkoleń rad pedagogicznych, zjadających coraz więcej z początku i końca wakacji.
Polecamy: Wielkie zwijanie szkół. Albo placówki widma, albo likwidacja
Nie każdy jest harcerzem
Nie chcę wpadać w ton zrzędy załamującego ręce nad młodym pokoleniem. Cieszy oko każdy młody człowiek, który spędza wakacje na harcerskim czy żeglarskim obozie. Albo samodzielnie fajnie zagospodarowuje swój wolny, wakacyjny czas. Jest takich ludzi niemało!
Jeszcze więcej jest jednak takich, dla których wakacje są czasem, w którym słabo sobie radzą.
Gdyby tak czas wakacji był w naszych realiach traktowany jako równie ważny co rok szkolny z lekcjami, warto byłoby nawet starać się o wydłużenie „wakacji”. Tyle że rozumianych jako czas zajęć kształcących umiejętności... i charakter, na co jest bardzo mało czasu podczas roku szkolnego.
Nasza tradycja jest inna. Pracuje się na oceny, a jak kończy się czas ich wystawiania (około 15 czerwca), to kota nie ma, myszy harcują. Jak to w życiu – jedne myszy wychodzą na harcowaniu lepiej, drugie gorzej. Dla dobra tych, które mają lepiej, utrzymujemy długie wakacje. A te drugie? Masz, dziecko, komputer. Pograj sobie.
