Miałem sprawę do załatwienia w Jeleniej Górze. A ponieważ uwielbiam jeździć pociągami, postanowiłem jechać pociągiem. Co prawda samochodem byłoby szybciej, ale kolej ma jednak ten swój czar, który pięknie opisała Agatha Christie w „Morderstwie w Orient Expressie”. W dodatku cudzoziemscy influencerzy ciągle zachwalają nasze pociągi. Że czyste, że punktualne, że wygodne.
Na kolei nawet toaleta potrafi zbliżać ludzi
Na dworcu Warszawa Centralna nie działały elektroniczne wyświetlacze, ale trzeba przyznać, że tylko na naszym peronie. Tłum był spory, bo kilka pociągów miało opóźnienie i jeszcze nie dojechało, a przychodzili nowi pasażerowie na następne. Nasz też był spóźniony o 25 minut. Ale umówmy się, to nie jest bardzo dużo. Zresztą po drodze nasz dzielny Intercity mógł nadrobić opóźnienie.
Do Jeleniej Góry przyjechaliśmy z 40-minutowym opóźnieniem, bo nie nadrobił, a nawet wręcz przeciwnie. Ale ciekawsze wydarzenia rozegrały się w drodze powrotnej.
63 samorządowców może stracić prawo do reelekcji. I to tylko w jednym województwie
Tym razem rozbiliśmy podróż na dwa etapy. Do Wrocławia zwykłym osobowym. Miła pani konduktorka na początku podróży ostrzegła, że drzwi do toalety się zacinają i żeby albo chodzić dwójkami, tak by ktoś stał na czatach, albo wołać ją na pomoc, gdy już się zatną.
W pewnym momencie poszedłem za potrzebą i pod kibelkiem spotkałem nieco zagubionego Szweda, który szarpał się z drzwiami. W środku była jego partnerka. Zaproponowałem, że ściągnę pomoc, na co on radośnie się zgodził. Konduktorka przy pomocy specjalnego zaklęcia otworzyła sezam i wypuściła więźnia. Ja postanowiłem porzucić wstydliwość i się nie zamykałem. Po mnie wchodziła dziewczyna i poprosiła, żebym przypilnował drzwi. Tak uczyniłem, ciesząc się, że drobne przypadłości na kolei tak zbliżają ludzi.
Chcą zaistnieć, krzywdząc innych. Przemoc stała się spektaklem
Wagony widmo
We Wrocławiu sądziliśmy, że jest już z górki. Niestety, mieliśmy miejsca w wagonie 18, a przy peronie stało jedynie 15. Spytaliśmy kierownika pociągu, co począć.
– Trzeba iść dalej za pociąg, tam stoją trzy wagony – powiedział.
Spojrzeliśmy na tory. Żadnych wagonów nie było.
– Ale tam nie ma wagonów – powiedziałem.
– Są – odpowiedział kierownik.
– Nie ma – powiedziałem ja.
– Są – odpowiedział kierownik.
Ponieważ wyglądało to jak klasyczny spór filozofii idealistycznej z empiryczną, zakończyłem go, wiedząc, że może się ciągnąć do końca świata.
Na szczęście na peronie kłębił się tłum, który prawdopodobnie też chciał wejść do nieistniejących, ale istniejących wagonów. Stanęliśmy pośród ludzi i faktycznie, jakoś po 20 minutach od rozkładowego odjazdu pociągu do Warszawy podtoczono trzy wagony. Ich zespolenie zajęło góra kolejne 20 minut. Ale ponieważ się nie śpieszyliśmy, nieszczególnie nam to przeszkadzało.
Wreszcie w Europie
Gorzej, że w naszym wagonie nie było ogrzewania. Owszem, klimatyzacja działała, ale tłoczyła na pasażerów wyłącznie lodowate powietrze, a i bez tego było bardzo zimno. Ludzie zaczęli się domagać włączenia ogrzewania i jeden z konduktorów dziarsko ruszył na pomoc. Chłopina przez dwie godziny walczył z ogrzewaniem, ale przegrał. Trzeba jednak przyznać, że chętnym zaproponował miejsca w cieplejszych wagonach. Skorzystaliśmy.
Ostatni raz z podobnym pierdzielnikiem miałem do czynienia na dworcu w Barcelonie. Tłumy, chaos, odwoływane składy, kompletny brak komunikacji. Tyle że zamiast mrozu był ukrop, i to zarówno na dworze, jak i w pociągu, kiedy wreszcie przyjechał. Poza tym same podobieństwa. Kurczę, my już naprawdę jesteśmy pełną gębą w Europie. Nie sądziłem, że tego dożyję.


