Tragedia w Krakowie brutalnie zachwiała poczuciem bezpieczeństwa Polaków. W obliczu narastającego zagrożenia zewnętrznego ze strony Rosji wewnętrzne podziały stają się największą słabością naszego państwa.
Wynik wyborów połówkowych w USA to nie tylko amerykańska historia o wojnie z Iranem i politycznych błędach Donalda Trumpa. Dla Europy ważniejsze jest inne pytanie: czy niezależnie od tego, kto rządzi w Waszyngtonie, Stary Kontynent będzie musiał coraz większą odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo wziąć na siebie?
Trwający kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego nie jest jedynie sporem politycznym. Stanowi odzwierciedlenie stanu, w jakim znajduje się dziś nasze państwo: głębokiego rozkładu polityczno-instytucjonalnego.
Mimo trwających negocjacji i obietnic Donalda Trumpa o braku ataków przed wyborami połówkowymi, napięcie między USA a Iranem sięga zenitu. Amerykanie potężnie koncentrują siły na Bliskim Wschodzie, a Teheran ogłasza przejście z doktryny defensywnej na ofensywną. Czy po listopadowym głosowaniu III wojna w Zatoce Perskiej wymknie się spod kontroli i dojdzie do starcia na lądzie?
Zmiana władzy nie zawsze oznacza zmianę interesów. Choć serbskie protesty doprowadziły do upadku obozu Aleksandara Vučicia, zwycięski ruch studencki nie zamierza zrywać relacji z Rosją. To ważna lekcja dla wszystkich, którzy polityczne przemiany w Europie próbują sprowadzać do prostego wyboru między Brukselą a Moskwą.
W toku geopolitycznych zawirowań na globalnej szachownicy Unia Europejska nie zamierza rezygnować z ambicji centralizacji władzy. W każdym z kolejnych kryzysów elity brukselskie znajdują okazję, by zyskiwać dla siebie nowe kompetencje. W skrócie: wobec kryzysu obierają kierunek „więcej Unii w Unii”.
Trwająca już piąty rok wojna w Ukrainie zapisze się w historii wojskowości jako potwierdzenie kierunku, w jakim powinny rozwijać się siły zbrojne. Nie chodzi wyłącznie o pojawienie się nowych środków walki, takich jak systemy bezzałogowe, oraz o wykorzystanie narzędzi sztucznej inteligencji. Posiadanie tych rozwiązań w arsenale jest oczywiście ważne, ale nie najważniejsze.
Pod koniec października Państwo Izrael stanie przed wyborem, od którego może zależeć, jaki kierunek obierze „jedyna demokracja” na Bliskim Wschodzie. Czy skłoni się ku nowemu rządowi, czy raczej pozostawi u steru obecnego premiera Binjamina Netanjahu?
Kryzys z 2022 roku miał być lekcją dla rynku ropy. Cztery lata później sytuacja jest jednak znacznie poważniejsza: surowca fizycznie brakuje, a rezerwy topnieją. Tyle że dziś o cenach paliw decydują nie tylko wojna, tankowce i rafinerie. Coraz większe znaczenie ma to, co z politycznego szumu wyłapią algorytmy.
Umowa w sprawie Grenlandii kończy najostrzejszą fazę sporu między Waszyngtonem a Kopenhagą. Za deklaracjami o bezpieczeństwie i prawie Grenlandczyków do samostanowienia kryją się bowiem konkretne interesy strategiczne Stanów Zjednoczonych.
Jeśli porównamy obecny stan rzeczy z sytuacją sprzed roku, bezpieczeństwo naszego państwa uległo pogorszeniu. Nie wynika to z jednego wydarzenia ani z pojedynczej decyzji Kremla, lecz z kilku nakładających się procesów, które łącznie tworzą coraz bardziej niepokojący obraz.
Warszawa chce stałej bazy USA, ale zabiega o nią w momencie, gdy Amerykanie zaczynają kwestionować sens modelu, na którym przez dekady opierali swoją obecność wojskową na świecie. Doświadczenia wojny z Iranem pokazują, że duże i wysunięte bazy mogą być nie tylko atutem, lecz także strategicznym obciążeniem.
Europa mogłaby pokonać Rosję w krótkim czasie, a rosyjskie zdolności rafineryjne zostałyby zniszczone w ciągu kilku tygodni. Taką wizję podczas konferencji w Kijowie przedstawił minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski. Warto jednak sprawdzić, ile w tej diagnozie strategicznego realizmu, a ile politycznej deklaracji.
USA przejęły kontrolę nad częścią wenezuelskich złóż ropy i otworzyły rynek dla światowych koncernów. W grze o miliardy baryłek surowca znalazły się firmy z Europy i Ameryki, ale polskiego Orlenu nadal wśród nich nie ma. Czy Polska wykorzysta szansę, zanim rynek zostanie podzielony?
Rozpoczynają się nowe rozmowy między Rosją a Ukrainą. Stany Zjednoczone mogą ponownie próbować zmusić Kijów do zaakceptowania rosyjskich warunków. Choć państwa europejskie wywalczyły sobie miejsce przy stole rozmów, Polski ponownie przy nim zabrakło.
Od miesięcy jesteśmy bombardowani informacjami, że musimy przygotowywać się na możliwość wojny z Rosją. Niespodziewana wizyta szefa CIA w Moskwie tylko spotęgowała niepewność i pytania o skalę zagrożenia. W Polsce najważniejsze pytanie, które powinniśmy dziś zadać, brzmi: czy Polska faktycznie jest gotowa na rosyjski atak?
Prezydent Karol Nawrocki podczas dzisiejszego wystąpienia na Westerplatte nie ograniczył się jedynie do ponowienia żądania reparacji ani do kolejnego przypomnienia Niemcom o ich historycznej odpowiedzialności. W jego przemówieniu pojawił się element znacznie bardziej interesujący z punktu widzenia bieżącej polityki państwa. Było nim bezpośrednie wezwanie do rzeczywistej realizacji partnerstwa polsko-niemieckiego.
Nie kolejne uderzenia militarne, lecz maksymalny nacisk gospodarczy. Tak Donald Trump zapowiada najbliższe działania wobec Iranu. Problemem pozostaje jednak skuteczne domknięcie tej presji, ponieważ amerykańskie siły zbrojne mierzą się z rosnącymi brakami. Waszyngton zdaje się więc sięgać po swój największy atut, czyli globalną sieć sojuszy.
